ลินินถูกลักพาตัว

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและฝุ่นปูนที่อบอวลอยู่ในโกดังร้างแถบชานเมือง ไม่ได้ทำให้เรย์รู้สึกสะท้านแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองคราบเลือดแห้งกรังบนพื้นคอนกรีต ก่อนจะหยุดลงที่หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือ เครื่องมือสื่อสารราคาถูกเครื่องนี้กำลังสั่นเตือนด้วยข้อความวิดีโอคอลจากเบอร์แปลกปลอม ปลายนิ้วเรียวยาวกดรับสายอย่างไร้ความลังเล ภาพบนหน้าจอตัดสลับเผยให้เห็นเรือนร่างบอบบางของลินิน—ภรรยาอันเป็นที่รัก—ที่ถูกพันธนาการไว้บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ใบหน้าหวานเลอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและรอยฝุ่น แต่แววตาที่มองกล้องกลับเต็มไปด้วยความห่วงหาและหวาดกลัวระคนกัน "เรย์... อย่ามานะ! พวกมัน..." เสียงหวานที่เอ่ยเตือนขาดหายไป พร้อมกับเสียงตบฉาดใหญ่ที่ดังสะท้อนผ่านลำโพงจนเรย์ต้องขบกรามแน่น สันจามีเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความเยือกเย็นที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยรังสีอำมหิตระดับที่ทำให้อากาศรอบกายลดอุณหภูมิลดลงอย่างฮวบฮาบ "ไงล่ะ แก้วตาดวงใจของท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่" เสียงแหบพร่าของชายฉกรรจ์คนหนึ่งดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับปลายมีดคมกริบที่จ่อ1เข้าที่ลำคอระหงของลินิน "อยากให้ผู้หญิงคนนี้รอดออกไปครบสามสิบสองไหมล่ะ? ถ้าอยาก... ก็เตรียมเงินสดห้าร้อยล้านบาท มาให้ฉันภายในหนึ่งชั่วโมงนี้! และห้ามแจ้งตำรวจเด็ดขาด ไม่งั้นศพแรกที่แกจะได้เห็น... จะสวยจนจำไม่ได้เลยทีเดียว" ติ๊ด! สายถูกตัดไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดดันเสียยิ่งกว่าพายุฝน เรย์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า ห้าร้อยล้านงั้นหรือ? สำหรับพวกมันอาจเป็นตัวเลขที่พลิกชีวิตได้ทั้งชาติ แต่สำหรับเรย์... มันเป็นเพียงแค่เศษเงินทอนที่เขาพร้อมจะจ่ายเพื่อซื้อลมหายใจของภรรยา ปลายนิ้วแกร่งกดหมายเลขโทรออกอย่างรวดเร็ว โดยไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว "จัดการเตรียมการให้เรียบร้อย" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงอำนาจจนปลายสายสะดุ้งสุดตัว "ส่งพิกัดดาวเทียมของโกดังร้างเขต F มาให้ผม เดี๋ยวผมจะไปถึงที่นั่นในอีกสิบนาที... และเตรียมรถหุ้มเกราะกับทีมหน่วยรบพิเศษสแตนด์บายไว้ให้พร้อม ผมจะไปล้างบางเศษสวะพวกนี้ด้วยตัวเอง" ในขณะเดียวกัน ภายในโกดังร้างที่มืดทึบ ธันวาซึ่งยืนกอดอกมองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่มุมมืด ย่างกรายเข้ามาใกล้ลินินด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน เขาใช้ปลายนิ้วเชยคางมนขึ้นมาอย่างถือวิสาสะ แต่กลับถูกหญิงสาวสะบัดหน้าหนีด้วยความรังเกียจ "กล้าดีนักนะ นังสารเลว" ธันวาหัวเราะในลำคอด้วยความแค้นเคือง "ผัวของเธอทำตัวอวดดีจนหาที่ตายไม่คาดฝัน และวันนี้... ฉันจะทำให้มันได้เห็นกับตาตัวเองว่า คนที่บังaحญมาหยามหน้าตระกูลธน ภัทร จะต้องพบจุดจบที่น่าสมเพชขนาดไหน!" "คุณเรย์... จะไม่มีวันปล่อยพวกแกไว้แน่..." ลินินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตจ้องมองธันวาด้วยความอาฆาตมาดร้าย แม้ร่างจะบอบช้ำแต่จิตวิญญาณของเธอกลับไม่เคยยอมจำนน "ปากดีให้มันได้ตลอดเถอะวะ!" ธันวาเงื้อมือขึ้นหมายจะตบซ้ำอีกครั้งด้วยความบันเทิงใจ ครืนนนนน! เสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากท้องน้ายามวิกาล แรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวขนาดย่อมทำให้ฝุ่นละอองร่วงกราวลงมาจากหลังคาโกดัง เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ทหารขนาดใหญ่หลายลำตีฝ่าความมืดลงมาจอดสนิทที่ลานโล่งด้านนอก แรงลมมหาศาลพัดจนประตูเหล็กบานใหญ่ของโกดังกระแทกเปิดออกอย่างไร้การควบคุม ทุกคนภายในโกดังชะงักงัน หันไปมองต้นเสียงด้วยความตื่นตระหนก ธันวาลดมือลงอย่างลืมตัว สีหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวง หมอกควันสีขาวจางลง เผยให้เห็นร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ เขาก้าวเดินผ่านกองซากเหล็กเข้ามาด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคงและเยือกเย็น ราวกับพญายมที่ก้าวลงมาจากขุมนรกเพื่อทวงคืนวิญญาณ ดวงตาสสีนิลคู่คมกวาดมองสภาพของลินินแวบหนึ่ง ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่ธันวาผู้ถือไพ่เหนือกว่าเมื่อครู่ "แก... แกมาได้ยังไงวะ!?" ธันวาแผดเสียงด้วยความตกใจกลัว สั่งให้ลูกน้องนับสิบคนยกอาวุธขึ้นเล็งตรงไปที่เรย์ทันที "ยิงมัน! ยิงมันให้พรุนเดี๋ยวนี้!" เรย์ไม่แม้แต่จะชายตามองกระปากกระบอกปืนนับสิบที่หันมาทางตน เขาเพียงแค่ยกข้อมือซ้ายขึ้นมา เผยให้เห็นบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟสลัวอย่างน่าเกรงขาม รอยยิ้มเย้ยหยันมุมปากถูกจุดขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทของเขาเอง [ติ๊ง! ตรวจพบการทำธุรกรรมวงเงินสูงสุดเพื่อความปลอดภัยของผู้ถือบัตร: หักเงินสด 1,000,000,000 บาท สำเร็จ] [เปิดใช้งานระบบป้องกันภัยระดับทหารสูงสุด: ปลดล็อกเกราะเวทมนตร์และระงับการทำงานของอาวุธทั้งหมดในรัศมี 500 เมตร] เปรี๊ยะ! สิ้นเสียงระบบ ปรากฏประกายไฟฟ้าสีฟ้าเข้มพุ่งออกจากบัตรเครดิตในมือเรย์ แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างในพริบตา ปืนนับสิบกระบอกในมือของสมุนธันวาเกิดประกายไฟลุกท่วมก่อนจะพังเสียหายและหลุดร่วงลงพื้นอย่างไร้สาเหตุ ลูกน้องทุกคนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาบนร่างจนหายใจไม่ออก ธันวาหน้าซีดเผือด ขาสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ เขาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังปูน ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อเห็นเรย์เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เรย์หยุดยืนห่างจากธันวาเพียงก้าวเดียว นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นเย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมไปสัมผัสแก้มของลินินที่ถูกมัดอยู่เบาๆ พร้อมกับปลดพันธนาการออกให้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะดึงร่างบอบบางเข้ามากอดไว้แนบอกเพื่อปลอบประโลม "ไม่เป็นไรแล้วนะคนดี ผมมาแล้ว" เรย์กระซิบเสียงนุ่มข้างใบหู ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองธันวาที่กำลังสั่นระริกราวกับลูกนกตกน้ำ "แก... แกเป็นใครกันแน่... ปีศาจ! แกไม่ใช่คน!" ธันวาหวีดร้องเสียงหลงด้วยความสติแตก เรย์หยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดคราบเลือดบนมุมปากของลินินอย่างใจเย็น ก่อนจะปรายตามองเศษสวะตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของธันวาเย็นเฉียบ "คนที่พวกแกบังอาจแตะต้อง... คือภรรยาของคนที่รวยที่สุดในโลก" เรย์เอ่ยเสียงเรียบ แต่ทุกคำทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจศัตรู "และบัญชีแค้นในวันนี้... ผมจะขอคิดดอกเบี้ยเป็น 'ลมหายใจ' ของพวกแกทุกคน" เรย์ยกมือขึ้นดีดนิ้วเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงัน ปัง! เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวจากชั้นใต้ดินของโกดังพุ่งทะยานขึ้นมา พร้อมกับแสงไฟสีทองที่สว่างวาบกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง ทว่าในวินาทีที่เปลวเพลิงกำลังล้อมรอบตัวพวกเขา ร่างของชายลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของเรย์ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้ลมหายใจของเรย์สะดุดกึก "ท่านเรย์... ทางเหนือเกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... พลังงานมิติที่ท่านตามหา ถูกคนของตระกูลลับขโมยไปแล้ว" ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านผลงานของจอมเวทไร้นามเสมอนะครับ