จอมเวทโกรธเกรี้ยว

เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูฝน กลิ่นอายของพลังงานเวทมนตร์โบราณคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นดินปืนและควันไฟสีดำทมิฬที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ายามวิกาล ณ ฐานที่มั่นลับของตระกูลลับทางตอนเหนือ "ท่านเรย์ครับ! แนวป้องกันชั้นนอกถูกทำลายราบคาบแล้ว พวกมันมีกำลังเสริมระดับปรมาจารย์เวทมนตร์ถึงสี่นาย ขวางทางเราอยู่ครับ!" เสียงรายงานอย่างร้อนรนของลูกน้องดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล แต่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้ากลับไม่มีทีท่าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เรย์ ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิท ปลายเสื้อคลุมยาวสะบัดไหวตามแรงลมอันเกิดจากคลื่นพลังเวทที่เขากำลังแผ่ขยายออกรอบตัว ดวงตาคมกริบคู่นั้นเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขาก้มมองนาฬิกาสมาร์ทวอッチรุ่นพิเศษบนข้อมือ ซึ่งหน้าจอกำลังแสดงตัวเลขยอดเงินในบัญชีมหาศาลที่ถูกเชื่อมต่อโดย "ระบบเปย์ล้างผลาญ" พลังงานเวทสีทองอร่ามเริ่มไหลเวียนผสานกับกระแสเงินตราในระบบ เกิดเป็นออร่าความกดดันมหาศาลที่ทำให้แม้แต่มอนสเตอร์ระดับสูงยังต้องสั่นสะท้าน "ปล่อยให้พวกมันขวางไป..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่น้ำเสียงนั้นกลับก้องกังวานเสียดแทงจิตใจคนฟัง "ของที่พวกมันขโมยไปจากภรรยาของผม... ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา หรือเอาเงินซื้อทั้งตระกูลนั้นมาเป็นทาส ผมก็จะทำ" ภาพใบหน้าของ ลินิน ภรรยาสาวที่ต้องทนลำบากเคียงข้างเขามาในวันที่เขายังเป็นแค่ไอ้หนุ่มกระเป๋าแบนถูกดูถูกเหยียดหยามผุดขึ้นมาในAuraความทรงจำ แววตาของเธอในยามที่มองเขาด้วยความห่วงใยแม้ในยามที่เขาร่วงหล่นสู่จุดต่ำสุด คือสิ่งที่เรย์ไม่มีวันลืม และตอนนี้... ใครก็ตามที่บังอาจแตะต้องสิ่งที่เขารักมันต้องชดใช้ด้วยความพินาศ เรย์ก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวที่สัมผัสพื้นดิน แรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวขนาดย่อมก็แผ่ขยายออกไป ธันวา ศัตรูตัวฉกาจผู้ยืนอยู่บนระเบียงชั้นสองของคฤหาสน์ลับพร้อมกับผลึกพลังงานมิติในมือ ถึงกับหน้าถอดสี ขาของมันสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันไร้ขอบเขตนี้ "ไอ้...ไอ้เรย์! แกมันก็แค่เศษสวะตกอับไม่ใช่รึไง! ทำไมแกถึงมีพลังระดับนี้ได้!" ธันวาตะโกนสุดเสียงเพื่อกลบเกลื่อนความหวาดกลัวในใจ เรย์เงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมกับยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่ไร้ซึ่งความปรานี นิ้วเรียวยาวกดลงบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเพื่อทำธุรกรรมครั้งใหญ่ที่สุดในรอบค่ำคืนนี้ "เศษสวะงั้นเหรอครับ..." เรย์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนธันวาขนหัวลุก "สำหรับแก... ฉันอาจเป็นมัจจุราชที่ซื้อหัวใจของยมบาลด้วยเงินสดก็เป็นได้" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนการโอนเงินจำนวนแปดหลักดังขึ้นพร้อมกับระบบที่ปลดล็อกสกิลขั้นสูงสุด "เขตแดนเงินตราพิพากษา" ทันใดนั้น ท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือรังลับตระกูลลับก็ถูกย้อมด้วยแสงสีทองเจิดจ้า อำนาจเงินตราและเวทมนตร์หลอมรวมกันจนเกิดเป็นโซ่ตรวนแสงพุ่งเข้าพันธนาการเหล่าปรมาจารย์เวทมนตร์ของศัตรูจนทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นในชั่วพริบตาเดียว ธันวากรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกเมื่อผลึกพลังงานมิติในมือเริ่มร้าวราน และก่อนที่เขาจะทันได้ขยับตัวหนี ร่างของเรย์ก็หาย วับ! เรย์มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าธันวาในระยะประชิด มือแกร่งคว้าคอเสื้อของทายาทตระกูลดังขึ้นอย่างง่ายดายราวกับยกตุ๊กตา ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีดของอีกฝ่าย "บอกฉันมา... ใครเป็นคนสั่งให้พวกแกไปแตะต้องลินิน" เรย์กระซิบเสียงต่ำ ทว่าทรงพลังอำนาจจนธันวาน้ำตาเล็ดด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว ทว่า ในวินาทีที่ธันวาอ้าปากเตรียมจะเอ่ยชื่อผู้บงการที่แท้จริง เสียงกระสุนปืนเวทมนตร์นัดหนึ่งก็แหวกอากาศพุ่งตรงมายังศีรษะของเรย์ด้วยความเร็วสูงจากมุมมืดของห้องโถง! เรย์ปัดมือออกตามสัญชาตญาณ ปล่อยร่างของธันวาร่วงกระแทกพื้น ก่อนจะหันขวับไปมองยังเงาดำปริศนาที่ก้าวออกมาจากประตูบานลับ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด... คนที่เรย์คิดว่าตายไปแล้วเมื่อสี่ปีก่อน! "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... น้องชาย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับแสงไฟในห้องโถงที่ดับลงเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมทุกสรรพสิ่ง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดุเดือดนี้ร่วมกันนะครับ