ความลับที่ยังไม่มีใครรู้

“แกไปเอาเงินมหาศาลขนาดนั้นมาจากไหน... เรย์?” เสียงของธันวาแหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความขุ่นเคืองที่พยายามสะกดไว้ ภายในห้องวีไอพีของภัตตาคารหรู บรรยากาศกดดันจนอากาศแทบหยุดนิ่ง ธันวานั่งจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความดูแคลนกลายเป็นความระแวงที่กัดกินใจ มือของเขาบีบแก้วไวน์ราคาแพงจนข้อนิ้วขาวซีด เรย์ไม่ได้สะทกสะท้าน เขาหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาซับมุมปากช้าๆ ท่วงท่าที่ดูสง่างามราวกับชนชั้นสูงที่ถูกปลูกฝังมาอย่างดี ผิดกับชายหนุ่มตกอับที่ธันวาเคยเหยียบย่ำเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนราวฟ้ากับเหว “ความสงสัยเป็นจุดเริ่มต้นของความพินาศนะ ธันวา” เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยือกจนคนฟังขนลุก “บางทีการถามคำถามที่ไม่ควรจะได้รับคำตอบ อาจทำให้ชีวิตที่แสนสุขสบายของแก สิ้นสุดลงเร็วกว่าที่คิด” ลินินที่นั่งอยู่เคียงข้างเรย์สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล เธอเอื้อมมือไปกุมมือของสามีไว้เบาๆ แววตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยและมั่นคง แม้ในใจจะแอบกังวลว่าเรย์กำลังก้าวเข้าสู่เส้นทางที่อันตรายเพียงใด แต่นางก็ไม่มีวันปล่อยมือจากชายคนนี้ ธันวาแค่นหัวเราะ “คำขู่เหรอ? แกคิดว่าเงินที่เปย์ถล่มงานประมูลเมื่อวานจะทำให้แกกลายเป็นพระเจ้าได้งั้นหรือ? ฉันเช็กประวัติแกจนพรุนแล้ว เรย์... ไม่มีที่มา ไม่มีที่ไป ไม่มีแม้แต่ชื่อในทะเบียนราษฎร์ด้วยซ้ำ แกมันก็แค่ไอ้ตัวปลอมที่โผล่มาจากหลุมโสโครก!” เรย์วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ เสียงกระทบของแก้วคริสตัลดัง ‘กริ๊ก’ ราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย เขาโน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตาสีเข้มดุจห้วงอวกาศจับจ้องเข้าไปในดวงตาของศัตรู “ทะเบียนราษฎร์เหรอ?” เรย์ยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “โลกใบนี้ช่างเล็กแคบและเปราะบางเหลือเกิน สำหรับคนอย่างแก... ธันวา กฎเกณฑ์ทางสังคมคือโซ่ตรวน แต่สำหรับคนอย่างฉัน... กฎเกณฑ์คือสิ่งที่ฉันขีดเขียนขึ้นมาใหม่ได้เพียงแค่ปลายนิ้ว” ลินินขยับตัวเล็กน้อย เธอไม่เข้าใจในสิ่งที่เรย์พูดทั้งหมด แต่เธอสัมผัสได้ถึง 'พลัง' บางอย่างที่หมุนวนรอบตัวเขา มันไม่ใช่แค่เงินทอง แต่มันคืออำนาจที่สั่นสะเทือนสัญชาตญาณของมนุษย์ให้หวาดกลัว “ถ้าแกสงสัยนัก...” เรย์หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่แผ่ไอเย็นเยือกออกมาวางบนโต๊ะ “แกอยากรู้ไหมว่าถ้าฉันใช้เงินจำนวนเท่ากับมูลค่าบริษัทของตระกูลแกทั้งหมด ในการซื้อความเงียบของแกในค่ำคืนนี้ แกจะยอมหุบปากลงได้ไหม?” ธันวาชะงัก สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดหวั่น เขารู้ดีว่าบัตรใบนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะครอบครองได้ และท่าทางของเรย์... มันไม่ใช่ท่าทางของคนโกหก แต่มันคือท่าทางของ ‘ผู้ล่า’ ที่กำลังเล่นสนุกกับเหยื่อ “แก... แกเป็นใครกันแน่?” ธันวาถามซ้ำด้วยเสียงที่สั่นเครือ “ฉันคือคนที่กำลังจะทำให้แกได้เรียนรู้ว่า... โลกที่แกคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของ แท้จริงแล้วเป็นเพียงสนามเด็กเล่นของฉันเท่านั้น” เรย์ลุกขึ้นยืน ความสูงและรัศมีที่กดทับบรรยากาศทำให้ธันวาต้องถอยกรูดจนเกือบตกเก้าอี้ ในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของธันวาก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง หน้าจอโชว์ชื่อ ‘พ่อ’ ซึ่งเป็นประธานกลุ่มธุรกิจใหญ่ของตระกูล ธันวารับสายด้วยมือที่สั่นเทา “ธันวา! แกไปทำอะไรไว้! หุ้นของบริษัทเรา... มันร่วงกราวรูดในเสี้ยววินาที! มีใครบางคนกำลังกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของเราด้วยเงินที่ไม่ระบุแหล่งที่มา! นี่มันหายนะชัดๆ!” ธันวาหันขวับมามองเรย์ ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับศพ เรย์ยังคงยืนนิ่งด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมาดูข้อความที่แจ้งเตือนว่า ‘การเข้าซื้อกิจการเสร็จสมบูรณ์’ “ดูเหมือนเวลาสนุกของแกจะหมดลงแล้วนะ ธันวา” เรย์กล่าวพลางหันไปโอบไหล่ลินิน “ลินิน... เราไปกันเถอะ ที่นี่อากาศไม่ค่อยดีเท่าไหร่” ทว่าก่อนที่ทั้งคู่จะก้าวออกจากห้อง เสียงประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบซึ่งมีโลโก้ของหน่วยงานลับระดับประเทศประดับอยู่ที่ปกเสื้อ เขาเดินตรงมาที่โต๊ะของเรย์พร้อมกับเอกสารในมือ “คุณเรย์ครับ...” ชายคนนั้นค้อมตัวลงต่ำอย่างนอบน้อมจนน่าตกใจ “ทางเราตรวจพบ ‘ความผิดปกติของมิติ’ ที่คุณทิ้งไว้เมื่อคืนนี้... เราจำเป็นต้องขอเชิญคุณไปปรับความเข้าใจที่ศูนย์บัญชาการเป็นการส่วนตัวครับ” เรย์หยุดเดิน ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยแสงสีฟ้าจางๆ ลินินกำแขนเสื้อของเรย์แน่น เธอเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า ความลับที่เรย์ซ่อนไว้อาจเป็นสิ่งที่เหนือจินตนาการของมนุษย์ทุกคนบนโลกใบนี้ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ธันวาอ้าปากค้างด้วยความงุนงง ส่วนเรย์หันกลับมามองชายคนนั้นด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าเดิม “บอกคนของพวกแกให้ถอยไป” เรย์เอ่ยเสียงเรียบ “ก่อนที่ตึกนี้... จะหายไปจากแผนที่โลก” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันน่าตื่นเต้นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ