ลินินเริ่มเรียนรู้การบริหาร

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีราคาแพงระยับดังสนั่นห้องประชุมใหญ่ของ "ธนกุลกรุ๊ป" ใบหน้าของธันวาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นัยน์ตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามกวาดมองผู้หญิงร่างบางในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า "เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าปฏิเสธข้อเสนอควบรวมกิจการของฉัน ลินิน!" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยการคุกคามดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของคณะกรรมการบริหารหลายชีวิต "สามีขยะของเธอเป็นแค่ไอ้หน้าตัวเมียที่เกาะเธอกิน แล้วเอาเงินที่ไหนมาค้ำประกันหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์นั่น? อย่าบอกนะว่าไปเอาตัวเข้าแลกกับเสี่ยคนไหนมาอีก!" รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากของธันวา เขาคิดว่าคำดูถูกนี้จะทำให้ผู้หญิงที่เคยอ่อนแอและร้องไห้ต่อหน้าเขาเมื่อหลายเดือนก่อนต้องทรุดเข่าลงร้องไห้อีกครั้ง ทว่า... ลินินไม่ได้ก้มหน้าหนี แววตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว บัดนี้กลับฉายประกายความเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยวอย่างที่ธันวาไม่เคยเห็นมาก่อน เธอยกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทอย่างประณีต ท่าทีสง่างามราวกับราชนีผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ ทำให้ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำเธอถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "ระวังปากของคุณด้วยครับ... คุณธันวา" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังแทรกขึ้นจากความมืดบริเวณประตูทางเข้า เรย์ก้าวเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้า ชุดสูทสั่งตัดพิเศษเข้ารูปขับเน้นรูปร่างสูงสง่าและกลิ่นอายอันทรงพลังที่กดดันให้ทุกคนในห้องแทบหยุดหายใจ เขาสวมนาฬิกาข้อมือเรือนหรูที่มูลค่าสูงกว่ารายได้รวมทั้งปีของบริษัทแห่งนี้เสียอีก เรย์เดินตรงเข้าไปโอบเอวบางของภรรชาเอาไว้ด้วยความทะนุถนอมอย่างเปิดเผย สายตาที่เขามองลินินเต็มไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจ ก่อนที่เขาจะหันกลับไปจ้องมองธันวาด้วยนัยน์ตาดุจดั่งสัตว์นักล่าที่กำลังจ้องเหยื่อ "ภรรยาของผมไม่ใช่คนที่คุณจะมีสิทธิ์มาใช้คำพูดต่ำๆ ด้วย และที่สำคัญ... หุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์นั่น ผมเป็นคนจ่ายเงินสดซื้อให้เธอเอง" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลัง "เพราะผมต้องการให้เธอได้เรียนรู้การบริหาร... และการเหยียบย่ามพวกสุนัขที่เคยเห่าหอนใส่เธอในอดีต" บรรยากาศในห้องประชุมลดฮวบลงจนติดลบ ธันวากัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น ชายหนุ่มส่งสัญญาณมือให้เลขา "จัดการมัน! เอาเอกสารฟ้องร้องเรื่องการฮุบหุ้นอย่างผิดกฎหมายมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!" ธันวาตวาดลั่น ลินินสูดลมหายใจเข้าลึก1ครั้งตามที่สามีเคยสอนไว้ เธอก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว หยิบแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมาปลดล็อกด้วยระบบสแกนใบหน้า ก่อนจะโยนมันลงตรงหน้าธันวา "ไม่ต้องรอเอกสารฟ้องร้องหรอกค่ะคุณธันวา เพราะฉันเพิ่งเซ็นอนุมัติคำสั่งซื้อหนี้เสียทั้งหมดของธนกุลกรุ๊ปเสร็จไปเมื่อหนาที่แล้ว..." ลินินแย้มยิ้มอย่างงดงาม ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับทำให้ธันวาหน้าซีดเผือด "และตอนนี้... ในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุด ฉันขอใช้สิทธิ์ปลดคุณออกจากตำแหน่งประธานบริหาร ณ วินาทีนี้" ความโกลาหลบังเกิดทันที บรรดาคณะกรรมการต่างลุกฮือขึ้นด้วยความตื่นตระหนก เรย์ดึงร่างของลินินเข้ามาซบ2ไหล่กว้างอย่างอ่อนโยน เขากระซิบเบาๆ ข้างใบหูของเธอด้วยความภาคภูมิใจ "คุณทำได้ดีมากครับที่รักของผม" ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะจบลงด้วยชัยชนะอันงดงามของทั้งคู่ เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อของเรย์ก็สั่นขึ้นอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงเบอร์โทรศัพท์ปริศนาที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ แต่กลับมีรหัสลับเฉพาะที่เชื่อมโยงกับระบบข้ามมิติที่เขาพยายามสลัดมันให้หลุดพ้น เรย์กดรับสายโดยไม่ลังเล สีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นในทันทีเมื่อได้ยินเสียงปลายสาย "ท่านจอมเวทครับ... ขณะนี้ประตูมิติฝั่งทางเหนือถูกเปิดออกโดยบุคคลที่ไม่ได้รับอนุญาต และเป้าหมายที่พวกมันกำลังตามล่า... คือสร้อยคอโบราณที่อยู่บนคอของภรรยาคุณครับ" เรย์ชะงักกึก เขาก้มมองสร้อยคอเพชรเม็ดงามที่ส่องแสงประกายสีฟ้าจางๆ บนลำคอระหงของลินิน... สร้อยคอที่เขาเพิ่งสวมให้เธอในเช้าวันนี้เอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสะใจในบทนี้นะครับ!