เงินซื้อทุกอย่างได้...รวมถึงความจงรักภักดี

"ถ้าพวกคุณคิดว่าเงินสามสิบล้านที่ผมกองอยู่ตรงหน้า คือขีดจำกัดของความใจป้ำ... คุณคงต้องประเมินสายเลือดตระกูลเวทมนตร์ที่ถูกขับไล่อย่างผมใหม่เสียแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำกังวานของ เรย์ ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงจัดเลี้ยงหรูหราของโรงแรมระดับเจ็ดดาว แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ เนื้อผ้าทอด้วยเส้นใยนาโนเวทมนตร์สะท้อนประกายแสงจางๆ ยามขยับตัว กลิ่นอายความเย่อหยิ่งและเด็ดเดี่ยวที่อัดแน่นอยู่ภายใน ทำเอาบรรดาผู้บริหารระดับสูงและเหล่าไฮโซที่เคยหัวเราະเยาะเขาในอดีต ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความฝืดเคือง ธันวา ทายาทมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของเมือง หน้าซีดเผือกจนแทบไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือที่ถือแก้วไวน์สั่นเทระจนของเหลวสีแดงฉานกระฉอกเปื้อนเสื้อสูทราคาแพง ภาพของชายหนุ่มผู้เคยเป็นเพียง "คนตกอับไร้ค่า" ที่เขาเคยเหยียบย่ำเมื่อไม่กี่วันก่อน บัดนี้กลับยืนอยู่เบื้องสูง ราวกับราชาผู้กุมชะตากรรมของทุกคนในห้องนี้ไว้ในกำมือ "เป็น... เป็นไปไม่ได้!" ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสั่นระริกด้วยความเคียดแค้นและหวาดกลัว "แกมันแค่ไอ้เศษสวะที่เกาะผู้หญิงกิน! เงินพวกนี้... แกไปปล้นธนาคารที่ไหนมา!" เรย์เพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่นั้นเต็มไปด้วยความเย็นชาและเย้ยหยัน เขาสบตากับธันวานิ่งสนิท ก่อนจะหันไปมอง ลินิน ภรรยาสาวที่นั่งเคียงข้างอยู่บนโซฟาบุหนังแท้ สายตาที่เขามองเธอนั้นเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความอ่อนโยนลุ่มลึกในเสี้ยววินาที มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียอบางที่ยังคงมีความเย็นเฉียบจากการเผชิญหน้ากับความกดดันมาตลอดทาง "เหนื่อยไหมครับคนดี" เรย์เอמהเสียงนุ่มนวล ราวกับโลกใบนี้มีเพียงแค่เขากับเธอ ลินินส่ายหัวช้าๆ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยหวานที่ผ่านความยากลำบากมาด้วยกัน นัยน์ตากลมโตคู่นั้นเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใสแห่งความตื้นตัน มือเรียวบีบมือของเรย์ตอบกลับแน่น ราวกับจะบอกว่าไม่ว่าโลกจะถล่มลงมาตรงหน้า ขอแค่มีผู้ชายคนนี้อยู่เคียงข้าง เธอก็ไม่เกรงกลัวสิ่งใดทั้งสิ้น ความรักความผูกพันที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันนี้ คือพลังขับเคลื่อนที่แท้จริงของเรย์ ระบบเปย์ล้างผลาญในจิตวิญญาณของเขาไม่ใช่แค่เครื่องมือหาเงิน แต่มันคือ "ค้อนสงคราม" ที่พร้อมจะทุบทำลายทุกสิ่งที่กล้าอาจเอื้อมมาทำร้ายภรรยาของเขาให้แหลقเป็นจุล! "ในเมื่อพวกคุณสงสัยในที่มาของเงิน..." เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายแผ่ไอเวทสีทองจางๆ ออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เขาสะบัดมือเบาๆ หน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วสีฟ้าครามก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ แสดงยอดเงินคงเหลือในบัญชีหลักล้านล้านเครดิตที่ยาวเป็นหางว่าว ตัวเลขศูนย์นับไม่ถ้วนทำให้เหล่าเศรษฐีตาค้าง ลมหายใจสะดุดกكَนเป็นแถบ "ผมจะแสดงให้ดูเองครับว่า... เงินซื้ออะไรได้บ้าง" เรย์กวาดสายตามองพนักงานระดับล่างและบอดี้การ์ดนับร้อยคนที่ยืนเรียงรายอยู่รอบห้อง ทุกคนต่างก้มหน้าด้วยความเกรงกลัว ไม่มีใครกล้าสบตาจอมเวทหนุ่มผู้ทรงอำนาจ "พวกคุณ... ที่ทำงานรับใช้ตระกูลธันวามาแรมปี ได้เงินเดือนเท่าไหร่กันครับ?" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หัวหน้าบอดี้การ์ดร่างยักษ์กลืนน้ำลายเหนียวคอ ก้าวออกมาข้างหน้าด้วยความลังเล "ตะ... สามหมื่นเครดิตต่อเดือนครับ นายท่าน" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ "สามหมื่น? กับการเอาชีวิตมาเสี่ยงรับกระสุนและเวทมนตร์เนี่ยนะ? ช่างเป็นค่าตอบแทนที่ดูถูกความเป็นมนุษย์เสียจริง" เขายื่นมือไปแตะหน้าจอโฮโลแกรมเบาๆ เสียงระบบแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวของเขา *[ติ๊ง! ตรวจพบความประสงค์ในการซื้อใจบริวาร ระบบดำเนินการโอนเงินเข้าบัญชีพนักงานทั้งหมด 128 คน คนละ 1,000,000 เครดิต เป็นที่เรียบร้อย!]* *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากธนาคารดังระเบิดระเบ้อพร้อมกันนับร้อยเครื่องในห้องโถง บอดี้การ์ดและพนักงานต่างหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความตกตะลึง ดวงตาของแต่ละคนเบิกกว้างจนแทบถลน เมื่อเห็นยอดเงินในบัญชีที่พุ่งพรวดจากหลักหมื่นทะยานสู่หลักล้านในเวลาไม่ถึงสามวินาที ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงสูดหายใจเข้าลึกๆ จะดังขึ้นทั่วห้อง "หนึ่ง... หนึ่งล้าน..." บอดี้การ์ดคนเดิมพึมพำด้วยเสียงสั่นเทา เขามองหน้าเรย์ราวกับมองเห็นเทพเจ้ามาโปรด "นี่คือเงินเดือนล่วงหน้าสามปีแรกครับ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงทรงพลัง กวาดสายตามองทุกคนทั่วห้อง "และถ้าใครอยากได้เพิ่ม... แค่พิสูจน์ให้ผมเห็นว่า ความจงรักภักดีของพวกคุณมีค่ามากกว่าเศษเงินที่ตระกูลธันวาเคยให้" สิ้นคำพูดนั้น บอดี้การ์ดทั้งหมดนับร้อยชีวิตก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งพร้อมกันเสียงดังสนั่น เสียงเกราะกระทบพื้นและเสียงคำรามด้วยความภักดีดังกระหึ่ม พวกเขาไม่ได้ก้มหัวให้เงิน แต่ก้มหัวให้กับผู้ชายที่เห็นคุณค่าของพวกเขาอย่างแท้จริง! ธันวาหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธจัดและหวาดกลัวขั้นสุด "ไอ้... ไอ้บ้าเอ๊ย! แกซื้อคนของฉัน! แกกล้าดียังไง..." "ซื้อ?" เรย์หันกลับมามองธันวาด้วยสายตาเย็นเยียบราวกับมองมดปลวก "สำหรับคุณ มันคือการซื้อ แต่สำหรับผม... มันคือการซื้อง1ายความจงรักภักดีต่างหากล่ะครับ คุณธันวา" เรย์ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาธันวาช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขาลากผ่าน พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าแตกละเอียดเป็นรอยร้าวตามแรงกดดันของพลังเวท บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ธันวาถอยหลังกรูดจนสะดุดล้มลงไปกองกับพื้น ความเย่อหยิ่งทระนงตนก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวต่อความตายที่คืบคลานเข้ามา "แก... แกจะทำอะไรฉัน พ่อฉันเป็นถึง..." ธันวาละล่ำละลักเสียงสั่น "พ่อคุณเหรอครับ?" เรย์หยุดยืนค้ำหัวธันวา รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้า "เกรงว่าตอนนี้... ตระกูลของคุณคงไม่มีเวลามาสนใจลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนนี้หรอกมั้งครับ" ในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของธันวาก็ดังขึ้นแผดเสียงลั่นท่ามกลางความเงียบงัน ธันวาด้วยมือที่สั่นเทารีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมารับด้วยความหวังสุดท้าย หน้าจอแสดงชื่อ "คุณพ่อ" "พ่อครับ! ช่วยผมด้วย! ไอ้เรย์มัน..." ยังไม่ทันที่ธันวาจะได้พูดจบ เสียงตวาดเกรี้ยวกราดและเสียงร้องไห้โฮจากปลายสายก็ดังทะลุออกมาจนทุกคนในห้องได้ยินอย่างชัดเจน *“ไอ้ลูกเวร! แกไปหาเรื่องใครมาวะ! ตอนนี้หุ้นบริษัทเราดิ่งเหวร่วงติดฟลอร์ในสามนาที! บัญชีธนาคารทุกแห่งถูกอายัด! เราล้มละลายแล้ว! เราหมดตัวแล้วโว้ย!”* โทรศัพท์หลุดจากมือธันวา ร่วงกระทบพื้นหน้าจอแตกละเอียด ใบหน้าของทายาทมหาเศรษฐีซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกค้างอย่างไร้สติสัมปชัญญะ สมองขาวโพลนราวกับโลกทั้งใบพังทลายลงมาตรงหน้า เรย์ย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเชยคางของธันวาให้เงยขึ้นสบตากับเขา รอยยิ้มอบอุ่นแต่แฝงด้วยความอำมหิตถูกส่งไปให้ "จำไว้นะครับ... เงินอาจจะไม่ใช่ทุกอย่างของโลกใบนี้" เรย์กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "แต่สำหรับผม... เงินมันซื้อได้แม้กระทั่งจุดจบของคุณ" ก่อนที่ธันวาจะได้กรีดร้องออกมาด้วยความสติแตก ประตูห้องโถงขนาดใหญ่ก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดสูททหารเต็มยศ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายสนามรบและอำนาจดิบเถื่อนที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า พลเอกเดชา ผู้นำกองกำลังพิเศษแห่งสหพันธเวท ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม สายตากวาดมองไปรอบห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่เรย์ จากนั้น... ภาพที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น นายพลผู้ยิ่งใหญ่และทรงอิทธิที่สุดคนหนึ่งของประเทศ โค้งคำนับให้เรย์อย่างนอบน้อมจนฉากหลังแทบขนานกับพื้น ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงก้องกังวานที่ทำให้ทุกคนในห้องหัวใจหยุดเต้น "ท่านเรย์ครับ... ยานรบส่วนตัวและกองกำลังคุ้มกันระดับเอส เตรียมพร้อมตามคำสั่งของท่านเรียบร้อยแล้วครับ!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสะใจในบทนี้นะครับ!