ศัตรูยื่นข้อเสนอขอสงบศึก

เสียงหัวเราะเยาะหยันของธันวาที่ดังขึ้นในห้องประชุมใหญ่ของตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ ยังไม่ทันจางหายไปดี รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของทายาทตระกูลใหญ่ผู้นั้นก็แข็งค้าง ราวกับถูกภาพวาดสีน้ำมันสาดด้วยน้ำเย็นจัดจนละลายหายไปในพริบตา เอกสารข้อเสนอสงบศึกที่ถูกผลักเลื่อนมาบนโต๊ะหินอ่อนราคาแพง สั่นไหวเล็กน้อยตามแรงสั่นสะเทือนของปลายนิ้วที่พยายามควบคุมความตื่นตระหนก ธันวากำลังมองชายหนุ่มผู้เคยเป็นเพียงเศษสวะในสายตา แต่วินาทีนี้ เรย์กลับนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างไร้ที่ติ ร่างกายแผ่ไอเย็นเยียบและอำนาจกดดันมหาศาลที่ทำให้ผู้บริหารระดับสูงหลายคนในห้องนั้นไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "นายคิดว่าตัวเองกำลังถือไพ่เหนือกว่างั้นเหรอ เรย์?" ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาสedพยายามซ่อนความหวาดกลัวที่เริ่มกัดกินขั้วหัวใจ "กลุ่มบริษัทของฉันคุมตลาดอสังหาริมทรัพย์และเครือข่ายโลจิสติกส์ครึ่งค่อนประเทศ ต่อให้แกจะมีเงินจากการลงทุนแปลกๆ มาจากไหน แต่ถ้าไม่มีฐานอำนาจและเส้นสายทางการเมือง แกก็เป็นแค่หมูในอวนที่รอวันเชือดเท่านั้น! ยอมรับข้อเสนอถอนฟ้องแล้วแบ่งหุ้นมาซะแต่โดยดี นี่คือทางรอดเดียวของแก" ความเงียบงันปกคลุมบรรยากาศในห้องประชุมชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าปริปากพูดแม้แต่คำเดียว เรย์ไม่ได้ตอบคำถามทันที เขายกถ้วยชาเซรามิกขึ้นจิบรสชาติขมฝาดอย่างใจเย็น นัยน์ตาสสีดำสนิทคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธของธันวา ก่อนที่เขาจะค่อยๆ วางถ้วยลงกระทบจานรองเสียงดัง *กริ๊ก* สัญญาณแห่งการพิพากษาเริ่มต้นขึ้นแล้ว มือเรียวยาวเอื้อมไปกุมมือเล็กๆ ของลินินที่นั่งเคียงข้างอยู่ไม่ห่าง ภรรยาสาวส่งยิ้มบางๆ ที่เต็มไปด้วยความไว้วางใจและศรัทธาอันแน่วแน่มาให้ มือคู่นั้นที่เคยหยาบกร้านจากความยากลำบากในอดีต บัดนี้ได้รับการดูแลอย่างดี แต่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ภพชาติหรือสถานะจะเปลี่ยนไปแค่ไหน ลินินก็ยังคงเป็นดั่งดวงใจและพลังขับเคลื่อนเดียวที่ทำให้เรย์กวาดล้างทุกสิ่งขวางหน้าอย่างไร้ความปรานี "ข้อเสนอสงบศึกอย่างนั้นเหรอครับ... น่าสนใจดีนะ" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล แต่กลับทรงพลังจนคนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "แต่ผมเกรงว่า คุณประเมินสถานการณ์ปัจจุบันต่ำเกินไปหน่อย" "แกหมายความว่ายังไง!" ธันวาตบโต๊ะเสียงดังลั่น ลุกขึ้นยืนค้ำหัวด้วยความโมโห "หมายความว่า..." เรย์ผผายมือออกเล็กน้อย ราวกับผู้บัญชาการกำลังมองดูหมากบนกระดาน "อาณาจักรธุรกิจที่คุณภาคภูมิใจนักหนาน่ะ มันไม่ได้อยู่ในมือของคุณอีกต่อไปแล้วต่างหาก" สิ้นคำพูดของเรย์ หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่ที่ผนังห้องก็สว่างวาบขึ้นโดยไม่มีใครสั่งการ เอกสารรายงานทางการเงิน กราฟการดิ่งลงเหวของราคาหุ้น และประกาศแจ้งเตือนจากตลาดหลักทรัพย์ปรากฏหราต่อหน้าทุกคนในห้อง *ประกาศ: บริษัทในเครือธันวา กรุ๊ป ถูกเข้าซื้อกิจการ 51% แบบไม่เป็นมิตร (Hostile Takeover) เสร็จสิ้นสมบูรณ์* เสียงสูดหายใจเข้าลึกๆ ดังระงมไปทั่วห้อง ธันวาเบิกตากว้างจนแทบถล่น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เขารีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาเลขาธิการส่วนตัวด้วยมือที่สั่นเทา ทว่าเสียงปลายสายกลับมีเพียงเสียงสัญญาณแจ้งเตือนว่าไม่สามารถติดต่อได้ "เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!" ธันวาคำรามลั่นราวกับคนเสียสติ "บริษัทของฉันมีมูลค่าหลายหมื่นล้าน! ต่อให้แกมีเงินร้อยล้านพันล้าน แกก็ไม่มีทางกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดได้ภายในคืนเดียวแบบนี้หรอก!" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่สูงสง่าเดินเข้าไปใกล้ธันวาช้าๆ แรงกดดันมหาศาลที่ผสานเข้ากับพลังเวทแห่งความมั่งคั่งแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวหนักอึ้ง เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของทายาทตระกูลดังด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น "คุณลืมไปแล้วหรือครับว่า... เงินซื้อได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งความจงรักภักดีของบอร์ดบริหารที่คุณเชื่อใจที่สุด" เรย์ปรายตามองเอกสารข้อเสนอสงบศึกที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาฉีกขยี้ต่อหน้าต่อตาอย่างไม่ไยดี "ส่วนข้อเสนอของคุณ... ผมขอปฏิเสธ และขอต้อนรับคุณสู่การเป็นลูกจ้างคนใหม่ในบริษัทที่เคยเป็นของคุณเองนะครับ" ธันวาทรุดฮวบลงนั่งคุกเข่ากับพื้นห้องประชุมอย่างไร้เรี่ยวแรง ความหยิ่งทะนงทั้งหมดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ภาพของเรย์ในสายตาเขาตอนนี้ไม่ใช่ชายหนุ่มตกอับอีกต่อไป แต่เป็นดั่งเทพแห่งความตายที่กุมชะตาชีวิตของทุกคนไว้ในอุ้งมือ ลินินมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ เธอยังจำวันที่พวกเขาไม่มีแม้แต่เงินซื้อข้าวบดให้ลูกกินได้ แต่ในวันนี้ สามีของเธอกลับใช้ปลายนิ้วเพียงข้างเดียวพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน สยบคนที่เคยเหยียบย่ามพวกเขาให้ต้องคุกเข่าแทบเท้าได้ในชั่วพริบตา เรย์หันกลับมาคลี่ยิ้มอบอุ่นให้ภรรยาสาว ก่อนจะยื่นมือหนาออกไปให้เธอจับเพื่อเตรียมเดินออกจากห้องประชุมแห่งนี้ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของเรย์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ติ๊ง!* หน้าจอแสดงผลข้อความจากบุคคลนิรนาม พร้อมพิกัดจีพีเอสแบบเรียลไทม์ และรูปถ่ายใบหน้าของบุคคลที่เรย์คิดว่าตายไปแล้วจากโลกใบเดิม—มารดาผู้ให้กำเนิดของลินินที่หายสาบสูญไปพร้อมกับความลับระดับโลก "เรย์... มีอะไรเหรอคะ?" ลินินถามด้วยความสงบเมื่อสังเกตเห็นประกายตาที่เปลี่ยนไปวูบหนึ่งของสามี เรย์ชะงักไปชั่ววินาที หัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง ข้อมูลลับชิ้นสุดท้ายที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาทำลายความสงบสุขที่เพิ่งสร้างขึ้น จนเขารู้สึกได้ทันทีว่าเกมที่แท้จริงไม่ได้จบลงแค่การฮุบกิจการของธันวา แต่มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากเมื่อเงาปริศนาจากอดีตกำลังก้าวเข้ามาทวงคืนทุกสิ่ง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสะใจในบทนี้นะครับ!