ร้านค้าลึกลับที่ไม่มีใครกล้าเข้า

"เงินหนึ่งล้านเหรียญทอง... แลกกับการเป็นแค่อากาศจางๆ ในสายตาของฉัน มันนับว่าถูกเกินไปด้วยซ้ำนะครับ" เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด โซ่ตรวนสีทองอร่ามที่ถักทอขึ้นจากตัวเลขโค้ดอัลกอริทึมของระบบ ยังคงเปล่งแสงเรืองรองตรึงร่างของขุนนางผู้ถือดาบอวดดีและเหล่าทหารรับจ้างนับร้อยชีวิตไว้กับพื้นหิน ดอกเบี้ยทบต้นจากการคุกคามเมื่อครู่กำลังวิ่งพล่านเป็นตัวเลขสีแดงฉานบนหัวของพวกมันทีละตัวอย่างน่าสยดสยอง ริน ลัลนา ที่ยืนเคียงข้างขยับกายเล็กน้อย นัยน์ตาสสีนิลคู่นั้นกวาดมองกลุ่มคนที่กำลังหน้าซีดเผือดด้วยความเย็นชา มือเรียวบางเอื้อมมาจับชายเสื้อของคีย์ ธันวาไว้หลวมๆ เป็นสัมผัสที่ไร้คำพูด แต่ทรงพลังพอที่จะทำให้ความเดือดดาลในอกของชายหนุ่มสงบลงในเสี้ยววินาที "ท่าน... ท่านปีศาจ... นี่มันเวทมนตร์อะไรกัน!" ขุนนางหนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟัน ใบหน้าที่เคยหยิ่งยโสบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ เมื่อเขาสัมผัสได้ว่าพลังชีวิตและทรัพย์สินในคลังของตระกูลกำลังถูกสูบหายไปตามอัตราแลกเปลี่ยนของระบบ คีย์ไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาปัดฝุ่นตามไหล่เสื้อของตนเองอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปสบตากับหญิงสาวข้างกาย รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ผิดกับบรรยากาศรอบตัวราวฟ้ากับเหว "ไปกันเถอะครับ ริน ที่นี่อากาศไม่ค่อยดีเลย ผมพาไปดูที่ทำกินของเราดีกว่า" สิ้นคำพูด ร่างของทั้งสองก็ก้าวผ่านกลุ่มทหารที่ถูกตรึงไว้ ราวกับพวกเขาเป็นเพียงภาพลวงตา ทิ้งให้เสียงกรีดร้องขอความเมตตาและเสียงแจ้งเตือนเงินในบัญชีที่ติดลบจนหมดตัวดังระงมอยู่เบื้องหลัง ... ย่านการค้ามุมอับของเมืองหลวงต่างมิติ—จุดที่ไม่มีใครชายตาแล ป้ายไม้เก่าๆ ที่ผุพังตามกาลเวลาแขวนเอียงกระเท่เร่ ประตูไม้สนที่ปิดตายมานานนับปีส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่ารำคาญใจทุกครั้งที่สายลมพัดผ่าน ที่นี่คือ "ร้านค้าลึกลับ" อสังหาริมทรัพย์ราคาถูกที่สุดที่คีย์กว้านซื้อมาด้วยปลายนิ้วผ่านระบบอัลกอริทึมเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา ไม่มีใครในย่านนี้เชื่อว่าตึกร้างผุพังแห่งนี้จะขายออก และยิ่งไม่มีใครคาดคิดว่ามันจะมีเจ้าใหม่กล้าเข้ามาเหยียบยف "แกร๊ก..." กุญแจทองคำเนื้อดีหมุนเปิดประตูบานเก่า คีย์ผลักมันเข้าไปเบาๆ ฝุ่นละอองที่ฟุ้งกระจายในอากาศถูกแสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องกระทบจนระยิบระยับราวกับละอองดาว ภายในกว้างขวางพอสมควรแต่ทว่าว่างเปล่าไร้ซึ่งสินค้าหรือเฟอร์นิเจอร์ใดๆ มีเพียงกลิ่นอับของกาลเวลาที่อบอวลอยู่ทั่วทุกมุมห้อง รินเดินตามเข้ามาอย่างเงียบเชียบ สายตากวาดมองรอบห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นถนนด้านนอก "ที่นี่... ดูทรุดโทรมมากเลยนะคะ... เอ๊ย... ครับ" เธอกะพริบตาปริบๆ เมื่อเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคยเดิมออก คีย์หลุดยิ้มออกมาบางเบา เขาสกิดปลายจางของเธอเบาๆ อย่างเอ็นดู "ไม่เป็นไรครับ จะพูดอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น... สำหรับผมแล้ว ต่อให้ที่นี่จะเป็นกองขยะ ถ้าคุณอยู่ มันก็คือวิมาน" ประโยคเรียบง่ายแต่จริงใจทำให้นัยน์ตาคู่สวยของหญิงสาวไหววับ หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำอย่างไม่เป็นจังหวะ เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยVแดงระเรื่อที่ลามเลียพวงแก้ม "ปากหวานเสียจริง... แล้วเราจะเริ่มจากตรงไหนล่ะครับ ประธานบริษัท?" รินเปลี่ยนเรื่องกลบเกลื่อนความเขินอาย น้ำเสียงติดจะประชดประชันนิดๆ แต่แววตากลับเป็นประกายคาดหวัง "เริ่มต้นจาก... การรีโนเวทครั้งใหญ่ด้วยทุนทรัพย์มหาศาลอย่างไรล่ะครับ" คีย์ดีdนิ้วมือข้างขวาเบาๆ **"ติ๊ง!"** เสียงแจ้งเตือนจากระบบอัลกอริทึมดังขึ้นในโสตประสาท หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมกับรายการอัปเกรดระดับพระกาฬที่ถูกคำนวณและออกแบบโดยปัญญาประดิษฐ์อัจฉริยะ [ระบบร้านค้าอัลกอริทึม: เปิดใช้งานโหมดก่อสร้างด่วน] [งบประมาณปัจจุบัน: 999,999,999,999 เหรียญทอง (ไม่จำกัดวงเงิน)] [กำลังดำเนินการ: ปรับโครงสร้างสถาปัตยกรรมภายใน, ติดตั้งระบบรักษาความปลอดภัยเวทมนตร์ระดับตำนาน, ตกแต่งภายในด้วยสไตล์ลักชูรีแฟนตาซี] ทันใดนั้นเอง พื้นห้องที่เคยผุพังก็สั่นสะเทือนเบาๆ ละอองแสงสีทองนับล้านพุ่งทะยานขึ้นจากพื้นดิน ไล่กวาดคราบสกปรกและกลิ่นอับชื้นให้หายวับไปในพริบตา ผนังไม้เก่าถูกแทนที่ด้วยหินอ่อนสีดำสนิทตัดกับลวดลายทองคำแท้ ชั้นวางสินค้าคริสตัลใสปรากฏขึ้นเรียงรายเป็นระเบียบ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าต่างมิติโชยเข้ามาแทนที่กลิ่นอับชื้น ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที ร้านค้าที่เคยไม่มีใครกล้าเข้า ก็ถูกเนรมิตให้กลายเป็นบูติกเวทมนตร์สุดหรูหราที่ตั้งตระหง่านราวกับหลุดออกมาจากความฝัน รินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง เธอหันมองรอบกายสลับกับใบหน้าของชายหนุ่ม "นี่มัน... ภายในพริบตาเดียวเนี่ยนะ? คุณใช้เวทมนตร์อะไรกันแน่ คีย์?" "ไม่ใช่เวทมนตร์หรอกครับริน... แต่มันคือพลังของ 'ทุนนิยม' ต่างหากล่ะครับ" คีย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายื่นมือหนาออกไปตรงหน้าหญิงสาว "เชิญครับ หุ้นส่วนคนสำคัญ... ไปเปิดร้านค้าแรกเพื่อหาทุนต่อยอดอาณาจักรของเรากันเถอะ" รินวางมือเรียวลงบนฝ่ามือของเขาอย่างมั่น อบอุ่น มั่นคง และเต็มไปด้วยความเชื่อใจ แต่ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและเต็มไปด้วยความหวัง ประตูหน้าร้านที่เพิ่งจะรีโนเวทเสร็จหมาดๆ ก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่าเท้าของใครบางคน! "โครม!" เศษฝุ่นปลิวว่อน เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังลั่นเข้ามาในร้าน ร่างของชายหนุ่มร่างยักษ์ในชุดเกราะนักรบรับจ้างระดับสูงก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก ในมือถือถุงเงินสะบัดไปมา "เฮ้ย! เจ้าของร้านหน้าใหม่ผู้โง่เขลา... รู้ไหมว่าที่นี่มันเขตอิทธิพลของใคร? อยากเปิดร้านเหรอ? จ่ายค่าคุ้มครองมาซะดีๆ ไม่อย่างนั้น... ร้านสวยๆ นี่ ได้กลายเป็นเศษขยะในกองเพลิงแน่!" คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชาที่น่ากลัว เขายังคงกุมมือรินไว้หลวมๆ ไม่ได้ขยับหนีไปไหนเลยแม้แต่น้อย ทว่า ก่อนที่คีย์จะได้เอ่ยปากสั่งสอนเจ้าโง่ที่บังaอาจมาขัดจังหวะเวลาสวีท... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากด้านนอก พร้อมกับเงาร่างของกองกำลังทหารม้าเกราะดำที่เข้าล้อมร้านค้าไว้ทุกด้านอย่างแน่นหนา และตรงกลางวงล้อมนั้น... ร่างของบุคคลระดับสูงผู้หนึ่งกำลังก้าวเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตานั้นจับจ้องตรงมาที่คีย์และรินด้วยประกายความแค้นที่สุมอก คีย์หรี่ตามองคนผู้นั้น ก่อนมุมปากจะกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อจำได้ว่าไอ้หมอนี่คือใคร... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความมั่งคั่งนี้นะครับ!