ริน ผู้มาพร้อมรอยยิ้มที่จำไม่ได้

เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับประกายไฟสีฟ้าครามที่แตกกระเซ็นราวกับดอกไม้เพลิงมรณะในความมืดมิดของป่าอสูรโลกันตร์ "ถอยไป!" เสียงหวานที่เจือด้วยความเหนื่อยล้าจนแทบขาดใจดังขึ้น พร้อมกับร่างเพรียวบางของหญิงสาวในชุดเกราะเวทมนตร์สีเงินยวงที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและคราบเลือด ริน ลัลนา หอบหายใจหนักหน่วง เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าสวยคม ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยประกายความมั่นใจ บัดนี้กลับฉายแววสับสนและหวาดระแวง—ความทรงจำที่ว่างเปล่าราวกับหน้ากระดาษสีขาว ทำให้เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร หรือทำไมสัตว์อสูรระดับสูงนับสิบตัวถึงได้รุมทึ้งเธอราวกับฝูงหมาป่ากระหายเลือด รอบตัวเธอ หมาป่าเงาทมิฬ (Shadow Fang Wolves) แววตาสีแดงฉานกำลังแยกเขี้ยวคำรามต่ำ น้ำลายเหนียวหนืดหยดลงบนพื้นดินจนหญ้าเหี่ยวเฉา พวกมันเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงจนมองเห็นเป็นเพียงเงาสลัว ล้อมรอบเธอไว้ทุกทิศทาง ไม่มีทางหนี ไม่มีทางรอด *ฉับ!* กรงเล็บคมกริบตะปบเข้าที่หัวไหล่ขวาของรินอย่างจัง แรงกระแทกทำให้ร่างบางเซถลาล้มลง "อึก..." รินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความเจ็บปวดทางกาย คือความว่างเปล่าในหัว เธอยกมือขึ้นกุมศีรษะ พยายามนึกถึงเรื่องราวอดีต แต่มันมีเพียงความมืดมิดและเสียงก้องกังวานในหัวที่ไร้ความหมาย *'ฉัน... เป็นใครกันแน่?'* อสูรจ่าฝูงตัวใหญ่เท่าม้าศึกอ้าปากกว้าง เตรียมพ่นบอลเพลิงสีดำมรกตเข้าใส่ร่างที่ไร้ทางสู้ของเธอ รินหลับตาลง ยอมรับความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างจำยอม ทว่า ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง— *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน แรงอัดอากาศมหาศาลซัดฝุ่นตลบอบولจนหมาป่าเงาทมิฬกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง ร่างของอสูรจ่าฝูงที่กำลังจะเผาผลาญเธอกลับถูกแรงกระแทกปริศนาอัดจนจมดิน เลือดสีดำทะลักออกทางปากและจมูก แน่นิ่งไปในทันทีโดยที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโดนอะไรโจมตี รินลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ภาพตรงหน้าไม่ใช่ความตาย แต่เป็นแผ่นหลังของชายหนุ่มคนหนึ่ง เขา, คีย์ ธันวา ชายหนุ่มสวมเสื้อโค้ทสีดำสนิทที่สะบัดพลิ้วตามแรงลม มือขวาถือสมาร์ตโฟนหน้าตาประหลาดที่เรืองแสงสีฟ้าอ่อนด้วยตัวเลขโค้ดอัลกอริทึมที่ไหลวนราวกับสายน้ำแห่งดวงดาว บรรยากาศรอบตัวเขาสงบนิ่ง เยือกเย็น และทรงพลังจนน่าขนลุก ราวกับเทพเจ้าแห่งโลกดิจิทัลที่ก้าวลงมาพิพากษาเหล่าอสูรกาย "รอดตัวไปนะ... ที่มาทันเวลาพอดี" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงความอ่อนโยนไว้ลึกซึ้งเมื่อชายหนุ่มเหลือบสายตากลับมามองหญิงสาวด้านหลัง รินมองแผ่นหลังนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ทั้งหวาดกลัว ทั้งสับสน แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดก็แผ่ซ่านเข้ามาในอก ราวกับส่วนที่ขาดหายไปในชีวิตกำลังถูกเติมเต็ม แม้ว่าเธอจะจำชื่อของเขาไม่ได้ก็ตามที "คุณ... เป็นใครกันแน่?" รินถามเสียงสั่น แววตาหวาดระแวงยังคงฉายชัด เธอถอยหลังกรูดเมื่อคีย์ก้าวเข้ามาใกล้ "อย่าเข้ามานะ! ฉัน... ฉันไม่รู้จักคุณ!" คีย์หยุดชะงัก รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากเจื่อนลงเล็กน้อย แววตาของชายหนุ่มไหววูบไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ความเจ็บปวดจากการที่คนรักจำไม่ได้ ลอยวนอยู่ในความเงียบงัน แต่เขาก็เข้าใจดี รินสูญเสียความทรงจำไปจากอุบัติเหตุข้ามมิติเมื่อสัปดาห์ก่อน ทุกอย่างต้องเริ่มต้นใหม่... และเขายินดีที่จะเริ่มมันเป็นร้อยเป็นพันครั้ง เพื่อให้เธอกลับมาเป็นคนเดิม "ไม่เป็นไรครับ..." คีย์ลดมือลง น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลและจริงใจอย่างถึงที่สุด "ต่อให้คุณจะจำผมไม่ได้... หรือต่อให้โลกทั้งใบนี้ลืมผมไป แต่ผมจำคุณได้... และนั่นก็เพียงพอแล้ว" *โฮกกกก!* เสียงคำรามขัดจังหวะดังขึ้น ฝูงหมาป่าเงาทมิฬที่เหลืออีกเกือบสิบตัวเริ่มตั้งตัวได้ ความโกรธเกรี้ยวทำให้ดวงตาของพวกมันเปลี่ยนเป็นสีเลือดเข้ม พวกมันแยกเขี้ยวแหลมคมเตรียมพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่มที่บังอาจขัดขวางมื้ออาหาร คีย์ไม่ได้หันกลับไปมองพวกมันด้วยซ้ำ ดวงตาหลังกรอบแว่นยังคงจับจ้องอยู่ที่ริน เขายกสมาร์ตโฟนในมือขึ้น นิ้วเรียวยาวแตะหน้าจอเบาๆ [ตรวจพบภัยคุกคามระดับ D จำนวน 9 หน่วย] [เปิดใช้งานระบบป้องกันอัตโนมัติ: โครงข่ายอัลกอริทึมพิฆาต (Algorithmic Execution Net)] [แหล่งทุนสำรอง: บัตรเครดิตดำอินפיนิตี้ (Unlimited Black Card) - วงเงิน: อนันต์] [ค่าใช้จ่ายในการกำจัด: 50,000 เหรียญทองเวทมนตร์ (หักจากบัญชีเรียบร้อย)] เสียงสังเคราะห์จากระบบดังขึ้นในโสตประสาทของคีย์ พร้อมกับอากาศรอบตัวที่เริ่มบิดเบี้ยว ตัวเลขโค้ดสีฟ้าสว่างวาบขึ้นกลางอากาศราวกับใยแมงมุมยักษ์ที่แผ่ขยายออกไปครอบ "คุณจะทำอะไรน่ะ! ระวัง—" รินร้องเตือนด้วยความตกใจเมื่อเห็นอสูรพุ่งเข้ามา แต่คีย์เพียงแค่ยิ้มมุมปากเบาๆ พลางดีดนิ้วเป๊าะ! *ฉับพลัน!* โครงข่ายตัวเลขสีฟ้าพุ่งเข้าพันธนาการร่างของฝูงหมาป่าเงาทมิฬในเสี้ยววินาที แรงดึงดูดมหาศาลถูกสร้างขึ้นจากความมั่งคั่งที่ถูกแปลงเป็นพลังงานทางกายภาพ ร่างของอสูรกายพวกนั้นถูกบดขยี้ด้วยกฎเกณฑ์ของระบบอัลกอริทึมจนแหลละเอียดกลายเป็นละอองแสงสีทองกระจายไปทั่วผืนป่า ไม่เหลือแม้แต่ซาก รินอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน สมองของเธอประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า เวทมนตร์บ้าอะไรกัน? ไม่สั่น ไม่ร่ายคาถา แค่ดีดนิ้ว... ฝูงอสูรระดับสูงก็หายไปในพริบตา? คีย์หันกลับมาเดินเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่บังแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาพอดี เขาย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งให้อยู่ในระดับเดียวกับเธอ มืออุ่นจัดเอื้อมไปหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดออกจากกระเป๋าเสื้อ บรรจงเช็ดคราบเลือดที่ข้างแก้มเนียนของรินอย่างทะนุถนอม รินสะดุ้งเฮือก ร่างกายเกร็งด้วยความตกใจ แต่แปลกเหลือเกิน... เธอกลับไม่รู้สึกรังเกียจ หรืออยากผลักไสสัมผัสนี้เลย หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "เจ็บมากไหมครับ?" คีย์เอ่ยถามเสียงนุ่ม แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ล้นปรี่ "ฉัน... ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเข้ามาใกล้..." รินพยายามหลบสายตา ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ "คุณเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงทำแบบนี้เพื่อฉัน... เราเคยรู้จักกันงั้นเหรอ?" คีย์ยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและเศร้าสร้อยในเวลาเดียวกัน เขาวางมือลงบนศีรษะของเธอเบาๆ ลูบเส้นผมสีดำขลับนั้นอย่างรักใคร่ "คุณไม่ต้องรีบจำหรอกครับ..." คีย์กระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของเธอ "เพราะต่อจากนี้ไป... ผมจะเป็นคนสร้างความทรงจำใหม่ให้คุณเอง... ริน" รินนิ่งอึ้ง หัวใจกระตุกวูบเมื่อได้ยินชื่อของตัวเองหลุดออกมาจากปากของชายหนุ่ม ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นแปลบเข้ามาในอก ราวกับกุญแจที่กำลังไขประตูความทรงจำที่ปิดตาย ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานล้ำนั้นเอง— *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ตโฟนในมือของคีย์ดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความตัวอักษรขนาดใหญ่ที่เด้งขึ้นมากลางอากาศ [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด!] [ตรวจพบการเคลื่อนไหวของกองกำลังไม่ทราบฝ่าย กำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดนี้ 350 เมตร] [ผู้สั่งการ: "ดยุกวาล็", ขุนนางแห่งอาณาจักรคาร์ทิเซีย พร้อมกองทหารรับจ้างเงาโลหิต 100 นาย] [เป้าหมายของพวกมัน: ลักพาตัว "ริน ลัลนา" เพื่อใช้เป็นเครื่องมือทางการเมือง] คีย์หรี่ตาลง รอยยิ้มอบอุ่นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยรังለสสังหารอันเยือกเย็นและดุดันที่ทำเอาอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ เขากดหน้าจอนั้นทันที พร้อมกับเสียงระบบตอบรับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย [รับทราบคำสั่ง: เปิดใช้งานโหมด 'กวาดล้างทุนนิยม' (Capitalist Purge)] [ทำการโอนเงินสด 10,000,000 เหรียญทอง เข้าสู่บัญชีกลางของกองทหารรับจ้างเงาโลหิต เพื่อทำการ... ซื้อขาดหัวหน้ากลุ่มใน 1 นาทีข้างหน้า] คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาสีดำสนิทมองตรงไปยังความมืดเบื้องหน้า พลางหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทขอบทองขึ้นมาคั่นเล่นระหว่างนิ้วมืออย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยเบาๆ ให้รินได้ยิน "ดูเหมือนว่า... จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาขัดเวลาของเราซะแล้วล่ะครับ" รินยังไม่ทันได้เอ่ยถามอะไร เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังสะท้านแผ่นดิน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของชายคนหนึ่งที่ดังแหวกความเงียบเข้ามา "ล้อมพวกมันไว้! อย่าให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว!" แสงคบเพลิงนับร้อยสว่างวาบขึ้นรอบทิศทาง เผยให้เห็นกองทหารในชุดเกราะเหล็กกล้าที่ถืออาวุธครบมือยืนปิดล้อมพื้นที่ไว้ทั้งหมด และตรงกลางคอกสุนัขล่าเนื้อนั้น ร่างของบุรุษในชุดขุนนางชั้นสูงผู้มีรอยแผลเป็นน่าเกลียดที่ใบหน้า กำลังก้าวออกมาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "เจอตัวแล้ว... แม่มดสูญความทรงจำ หึๆ ท่านดยุกคงจะดีใจน่าดูถ้าได้ตัว—” ยังไม่ทันที่ขุนนางผู้นั้นจะพูดจบประโยค คีย์ก็ยกสมาร์ตโฟนขึ้นแนบหู ราวกับกำลังคุยโทรศัพท์กับพนักงานส่งของ "ครับ... ผมคีย์ ธันวา" ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ ทั้งสิ้น "ผมต้องการซื้อชีวิตของไอ้สารเลวที่ยืนเห่าอยู่ตรงหน้าตอนนี้... รวมทั้งทหารรับจ้างของมันทั้งหมด... *รูดบัตรเลยครับ*" *แกร๊ก! ติ๊ง!* เสียงรูดบัตรเครดิตผ่านเครื่องEDCลอยเคว้งกลางอากาศ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามที่ขึ้นข้อความตัวโตหรา— [Transaction Approved: 100,000,000 Gold Coins] [สถานะปัจจุบัน: คุณคือเจ้าของชีวิตของทุกคนในรัศมี 1 กิโลเมตรนี้เรียบร้อยแล้ว] ขุนนางผู้ถือดาบอวดดีชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง ทหารรับจ้างนับร้อยที่กำลังจะพุ่งเข้ามาต่างพากันเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อจู่ๆ ร่างกายของพวกเขาก็ถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนสีทองแห่งพันธะสัญญาเงินตรา ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว -------------------------------------------------- *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกแห่งความมั่งคั่งนี้ด้วยกันนะครับ!*