เจอสาวอัศวินที่กำลังหลงทาง

“ถอยไปเซริอัส! อย่าให้มันเข้าใกล้ระยะประชิดเด็ดขาด!” เสียงตวาดก้องพร้อมกับเสียงโล่เหล็กปะทะเข้ากับกรงเล็บมหึมาของหมาป่าทมิฬดังสนั่นจนก้องไปทั่วป่าเนโคร ผมกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว พยายามทรงตัวบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษกระดูกแห้งกรัง ขณะที่เบื้องหน้าของผม อัศวินสาวในชุดเกราะสีเงินวาววับกำลังต้านทานแรงมหาศาลจากอสูรกายระดับกลางที่ควรจะไม่มีสิทธิ์มาโผล่ในเขตเริ่มต้นนี้ได้ “ผมรู้น่าลิลลี่! แค่กำลังหาจังหวะ ‘ใช้งาน’ เจ้านี่อยู่!” ผมตะโกนตอบ พลางควักเอาด้ายวิญญาณออกมาจากกระเป๋าคาดเอว สถานการณ์ตอนนี้เรียกได้ว่าวิกฤตสุดๆ ครับ หมาป่าขนสีนิลที่มีดวงตาสีเลือดคู่นี้เพิ่งพุ่งเข้าชาร์จพวกเราตอนที่ลิลลี่กำลังพยายามหาทางออกจาก ‘เขาวงกตหมอก’ ที่ผมดันเผลอทำพิธีกรรมเนโครแมนซีเล่นจนสภาพแวดล้อมบิดเบี้ยวไปหมด ลิลลี่กัดฟันแน่น เหงื่อหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มขาวนวลของเธอ ชุดเกราะที่เคยสะอาดสะอ้านบัดนี้เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน เธอมองผมด้วยสายตาที่บอกว่า ‘ถ้าเจ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง เราได้เป็นซากศพเฝ้าป่านี้ทั้งคู่แน่’ “เนโครแมนเซอร์ฝึกหัดอย่างนายมีดีแค่เรียกโครงกระดูกกระป๋องออกมาไม่ใช่เหรอ? ถ้าจะให้ดีก็เรียกอะไรที่มันหยุดเจ้านี่ได้ที!” ลิลลี่ตะโกนพลางบิดข้อมือสะท้อนกรงเล็บหมาป่าออกไป ก่อนจะตวัดดาบยาวในมือฟันเข้าที่สีข้างของมันจนเกิดประกายไฟ “โครงกระดูกกระป๋องมันเก่าไปแล้วครับ!” ผมฉีกยิ้มกว้าง พลางดีดนิ้วส่งกระแสมานาลงไปในพื้นดินที่เต็มไปด้วยซากศพเก่าแก่ “เราต้องเล่นของหนัก!” แทนที่จะเรียกกะโหลกธรรมดา ผมตัดสินใจใช้สกิล ‘วิญญาณตกค้าง’ ผสานกับกลิ่นอายมานาที่ผมสะสมมาตลอดทาง พื้นดินสั่นสะเทือน เลือดสีดำเหนียวข้นผุดขึ้นมาจากรอยแยกของแผ่นดิน แทนที่จะเป็นร่างโครงกระดูกที่คุ้นเคย สิ่งที่โผล่ขึ้นมากลับเป็น ‘มือขนาดยักษ์’ ที่ประกอบขึ้นจากกระดูกนับร้อยชิ้นเข้าด้วยกัน มันพุ่งเข้าคว้าขาหลังของหมาป่าทมิฬไว้แน่นจนมันเสียหลักล้มคะมำ “ลิลลี่! จังหวะนี้แหละ!” อัศวินสาวไม่รอให้เสียเวลา เธอพุ่งตัวไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ดาบของเธอเปล่งแสงสีฟ้าอ่อน—สกิล ‘ดาบอัศวินพิพากษา’—ตวัดผ่านลำคอของหมาป่าอย่างแม่นยำ เลือดสีดำกระจายเต็มพื้นราวกับน้ำพุ ก่อนที่ร่างมหึมานั้นจะสลายกลายเป็นละอองสีเทา ผมถอนหายใจยาว ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดสภาพ ลิลลี่ปักดาบลงกับดินแล้วหันมามองผม สายตาของเธอยังคงเย็นชาแต่วูบหนึ่งผมเห็นความประหลาดใจ “นายไม่ใช่เนโครแมนเซอร์ธรรมดา… และนั่นไม่ใช่เวทมนตร์ระดับฝึกหัด” เธอกล่าวเสียงเรียบขณะที่เก็บดาบเข้าฝัก “ชมเกินไปแล้วครับคุณอัศวิน แค่พรสวรรค์ที่พระเจ้าให้มานิดหน่อย—เอ่อ จริงสิ เราหลงทางมานานเกินไปแล้วนะครับ ถ้ามืดกว่านี้บรรยากาศแถวนี้คงไม่เป็นมิตรกับคนเป็นอย่างเราแน่” ลิลลี่ถอนหายใจ เธอเดินเข้ามาใกล้ผมแล้วหยิบแผนที่เก่าๆ ออกมา “ข้ามาทำภารกิจกวาดล้างมอนสเตอร์ในป่านี้ แต่เจ้าพวกมอนสเตอร์พวกนี้มันดูผิดปกติ… เหมือนกับว่าพวกมันกำลังพยายามหนีอะไรบางอย่างที่อยู่ลึกเข้าไปในป่ามากกว่าการล่า” ผมชะงักไปครู่หนึ่ง คำพูดของเธอทำให้นึกถึงเสียงกระซิบที่ได้ยินมาจากระบบก่อนหน้านี้ ‘ขอกลับไปตายที่เดิมได้ไหม?’ ประโยคประหลาดนั่น… หรือว่าดันเจี้ยนนี้กำลังมีชีวิต? ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือป่าที่มืดมิดอยู่แล้วกลับมืดดับลงสนิท ลมพัดแรงจนต้นไม้รอบข้างสั่นไหว เสียงกู่ร้องที่ฟังดูเหมือนเสียงกรีดร้องของวิญญาณหลายหมื่นตนดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งป่า **[แจ้งเตือนระบบ: สภาวะ ‘จิตวิญญาณแห่งดันเจี้ยนตื่นตัว’ ดำเนินการเสร็จสิ้น]** **[ภารกิจระดับ SSS ปรากฏ: มิติล่มสลาย – จงเอาชีวิตรอดจากความแค้นของผืนป่าที่ไร้ทางออก]** เสียงแจ้งเตือนที่เย็นเยียบดังขึ้นในหัวของผม ไม่ใช่แค่เสียงธรรมดา แต่มันมาพร้อมกับหน้าต่างระบบสีแดงฉานที่สั่นระริกอยู่ตรงหน้า และสิ่งที่ทำให้ผมถึงกับเหงื่อตกไม่ใช่ภารกิจ… แต่เป็นเงาร่างมหาศาลที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นท่ามกลางหมอกหนาเบื้องหน้า มันไม่ใช่หมาป่า แต่มันคือ ‘อัศวินสีคราม’ ในสภาพที่ไร้ศีรษะ มือข้างหนึ่งถือเคียวเล่มมหึมาที่แผ่รังสีแห่งความตายออกมาอย่างรุนแรงจนแม้แต่ลิลลี่ยังต้องชักดาบออกมาอีกครั้งด้วยมือที่สั่นเทา “เซริอัส…” ลิลลี่กระซิบเสียงเบาหวิว “ข้าเกรงว่านั่นไม่ใช่ภารกิจสำรวจทั่วไปแล้วล่ะ” เงาร่างนั้นค่อยๆ ก้าวเท้าออกมา เสียงเกราะเหล็กกระทบพื้นดินดังก้องราวกับจังหวะของความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาทุกขณะ และในวินาทีที่แสงจันทร์สาดส่องลงมาให้เห็นใบหน้าของอัศวินไร้หัวที่ประดับด้วยตราสัญลักษณ์บนหน้าอก… ผมก็แทบหยุดหายใจ นั่นมันสัญลักษณ์ตระกูลของลิลลี่! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 4 นะครับ ผมหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับความลับที่กำลังจะเปิดเผยในตอนหน้า เพราะศึกครั้งนี้ไม่ใช่แค่การเอาตัวรอด แต่มันคือการเผชิญหน้ากับอดีตที่แม้แต่เจ้าตัวยังจำไม่ได้ครับ!