โครงกระดูกตัวแรกชื่อน้องจิ๋ว

“เจ้าจะบ้าหรือไง! นี่มันไม่ใช่การชุบชีวิต แต่มันคือการดูหมิ่นศพชัดๆ!” เสียงตวาดของลิลลี่ดังก้องไปทั่วห้องโถงหินที่เงียบสงัด อัศวินสาวในชุดเกราะสีเงินวาววับจ้องมองร่างของเซริอัสที่กำลังนั่งยองๆ อยู่หน้ากองกระดูกที่ดูเหมือนเศษซากขยะราคาถูก มือหนาของเซริอัสที่สวมถุงมือหนังเก่าๆ กำลังลูบไล้ไปตามซี่โครงที่ผุพังราวกับกำลังสัมผัสงานศิลปะชิ้นเอก “คุณลิลลี่ครับ ใจเย็นก่อน... เนโครแมนเซอร์ที่ไหนเขาเลือกวัตถุดิบที่สมบูรณ์แบบตั้งแต่วันแรกกันล่ะครับ? ของดีมักจะเริ่มจาก ‘อะไรที่คนอื่นมองข้าม’ เสมอ” เซริอัสตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ เขาไม่สนใจไอสังหารที่แผ่ออกมาจากอัศวินสาวแม้แต่น้อย เขาหยิบเศษดินแห้งๆ ขึ้นมาโรยเป็นวงกลมล้อมรอบกองกระดูกนั้น ก่อนจะหยดของเหลวสีม่วงเข้มลงไปสามหยด “ในเมื่ออาชีพของผมถูกตราหน้าว่าเป็นขยะ ผมก็ต้องทำอะไรที่เป็นขยะให้ดูขลังที่สุดจริงไหมครับ?” ลิลลี่ถอนหายใจยาวพลางกอดอก “ข้าเตือนเจ้าแล้วนะ ถ้ามันกลายเป็นผีดิบคลั่งขึ้นมา ข้าจะฟันหัวมันทิ้ง แล้วตามด้วยหัวเจ้าเป็นลำดับถัดไป” เซริอัสไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตายที่ลอยอบอวลอยู่รอบตัว นี่ไม่ใช่การอัญเชิญตามตำราทั่วไปที่เน้นปริมาณและพลังเวทดิบๆ แต่มันคือการส่งกระแสจิตเข้าไป ‘เจรจา’ กับเศษเสี้ยววิญญาณที่ตกค้างอยู่ในมวลกระดูก *‘ตื่นเถอะครับ... โลกข้างนอกมันน่าสนุกกว่าการนอนเป็นกองเศษขยะตั้งเยอะนะ’* เขากระซิบเบาๆ ในใจ จังหวะนั้นเอง อักขระสีดำสนิทก็เริ่มปรากฏขึ้นบนพื้นหิน มันสั่นไหวราวกับมีชีวิต ก่อนจะพุ่งเข้าสู่กองกระดูกด้วยความเร็วสูง! *เปรี๊ยะ!* เสียงลั่นของกระดูกที่เสียดสีกันดังก้องไปทั่วห้อง กะโหลกศีรษะสีขาวซีดค่อยๆ ลอยขึ้นจากพื้น มันหมุนคว้างไปมา ก่อนจะไปสวมเข้ากับกระดูกสันหลังที่งอกต่อกันอย่างรวดเร็ว โครงกระดูกรูปร่างเล็กจิ๋วเท่าเด็กห้าขวบเริ่มขยับกรามดังกึกกัก มันมองซ้ายมองขวาก่อนจะจ้องเขม็งมาที่เซริอัส “...” ไม่มีเสียงคำราม ไม่มีไอสังหาร สิ่งที่ปรากฏคือโครงกระดูกจิ๋วที่กำลังทำหน้าเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนแล้วงงว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง “อัญเชิญสำเร็จ!” เซริอัสพยักหน้าอย่างพอใจ “ยินดีต้อนรับสู่ทีมครับ ‘น้องจิ๋ว’” “เรียกชื่อมันว่าน้องจิ๋วเนี่ยนะ?” ลิลลี่เลิกคิ้วมองอย่างไม่ไว้ใจ “มันดู... แปลกๆ นะเซริอัส ดูเหมือนมันจะพยายามสื่อสารอะไรบางอย่างกับเจ้าอยู่” น้องจิ๋วเดินเตาะแตะเข้ามาใกล้เซริอัส มันไม่ได้พุ่งเข้าจู่โจมเหมือนที่อัศวินสาวคาดการณ์ไว้ แต่มันกลับก้มลงมองเท้าของเซริอัส จากนั้นก็ยกนิ้วกระดูกที่เหลือเพียงสามนิ้วขึ้นมา ชี้ไปที่ดาบของลิลลี่ แล้วทำท่าทาง ‘ปาดคอ’ ตัวเองซ้ำๆ “โอ้ ดูเหมือนน้องจิ๋วของเราจะไม่ค่อยชอบสายตาของคุณลิลลี่เท่าไหร่นะครับ” เซริอัสหัวเราะหึๆ “แถมยังมีนิสัยค่อนข้างปากจัด... เอ้อ ไม่สิ ต้องเรียกว่า ‘กรามจัด’ ถึงจะถูก” “มันด่าข้าหรือเปล่า?” ลิลลี่ชักดาบออกมาจากฝักเล็กน้อย “เปล่าครับ มันแค่บอกว่าดาบของคุณสวยดี... แต่ทื่อไปหน่อย” ทว่า ทันใดนั้นเอง พื้นห้องโถงที่เคยสงบนิ่งก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นผงจากเพดานร่วงหล่นลงมา น้องจิ๋วที่เคยทำท่าทางทะเล้นเมื่อครู่พลันเปลี่ยนไป มันหดตัวเล็กลงจนเหลือเท่าฝ่ามือแล้วกระโดดขึ้นไปเกาะบนไหล่ของเซริอัส ดวงตาที่เป็นรูโบ๋ของมันจ้องมองไปที่กำแพงด้านหลังบัลลังก์หินอย่างหวาดระแวง *ติ๊ง!* [ระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'เจตจำนงของดันเจี้ยน'] [เงื่อนไขภารกิจ: ความลับที่ถูกฝังในห้องโถงถูกเปิดเผย] [ระดับภารกิจ: SSS] [คำเตือน: หากท่านไม่สามารถทำให้น้องจิ๋วยอมรับการอัปเกรดระดับได้ทันเวลา... สิ่งที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงจะหลุดออกมาทำลายทุกอย่างที่ท่านสร้าง] เซริอัสหน้าถอดสี เขาหันไปสบตากับลิลลี่ที่ตอนนี้เตรียมพร้อมเข้าสู่โหมดต่อสู้อย่างเต็มตัว เสียงครืดคราดจากหลังกำแพงนั้นไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ทั่วไป แต่มันคือเสียงของกลไกโบราณที่กำลังปลดล็อกบางอย่างที่ ‘หิวโหย’ มานานนับศตวรรษ “คุณลิลลี่ครับ...” เซริอัสกลืนน้ำลาย “ดูเหมือนว่าวันนี้พวกเราจะได้งานหนักกว่าที่คิดแล้วล่ะ” ที่กลางห้องโถงนั้น บัคัลลังก์หินที่เคยตั้งตระหง่านค่อยๆ แยกออก เผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมาที่จ้องเขม็งออกมาจากความมืดมิด! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้นะครับ ครั้งหน้าเรามาลุ้นกันครับว่าน้องจิ๋วจะแผลงฤทธิ์อะไรให้เราได้เห็นกัน!