อาชีพกากๆ กับสิทธิ์เลือกจุดเกิดใหม่

"ถ้าเจ้ายังตัดสินใจไม่ได้ภายในสามวินาทีนี้ ข้าจะใช้ดาบเล่มนี้ปาดคอเจ้าเพื่อเป็นการประหยัดเวลาของทวีปอาร์เคเดียเสียเลย" น้ำเสียงนั้นไม่ได้ติดตลกลักษณะขู่เล่นแม้แต่น้อย ปลายคมดาบสีเงินยวงที่จ่ออยู่ตรงร่องกระดูกไหปลาร้าของเซริอัสส่งไอเย็นเยียบทะลุเนื้อผ้าลินินเข้ามาถึงผิวหนัง ลิลลี่—อัศวินหญิงในชุดเกราะเหล็กกล้าเต็มยศผู้ยืนค้ำหัวเขาอยู่ ขมวดคิ้วแน่นจนรอยย่นระหว่างคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปม แววตาสีเทาเข้มคู่นั้นจ้องมองเด็กหนุ่มราวกับกำลังพิจารณาว่าควรจะสังหารเหยื่อตรงหน้าทิ้งตอนนี้ หรือปล่อยให้ไปสร้างความน่ารำคาญที่อื่นดี แต่เซริอัสกลับทำเพียงแค่กะพริบตาปริบๆ เขานั่งยองๆ อยู่บนพื้นหินอ่อนสีขาวนวลของ ‘วิหารแห่งการจุติ’ เบื้องหน้าคือหน้าจอโฮโลแกรมเรืองแสงสีฟ้าอมเขียวที่แสดงรายชื่ออาชีพเริ่มต้นนับร้อยรายการ ทว่าความสนใจของเขาไม่ได้อยู่ที่ตัวเลขสเตตัสความแข็งแกร่ง หรืออัตราการเติบโตที่นักผจญภัยทั่วไปมักให้ความสำคัญแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวของเด็กหนุ่มจิ้มลงไปที่ไอคอนรูปโครงกระดูกสวมผ้าคลุมสีดำสนิท ซึ่งมีลวดลายปักด้วยด้ายสีเงินระยิบระยับราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืน "คุณลิลลี่ ดูนี่สิครับ... ชุดคลุมตัวนี้มีฮู้ดทรงกว้างแถมชายผ้าคลุมยังปักด้ายเวทมนตร์ลวดลายกุหลาบดำด้วยนะ ดีไซน์มีความโกธิคเบาๆ ตัดเย็บด้วยความประณีตแบบนี้ ในตลาดมืดราคาน่าจะเหยียบคินทองคำได้เลยนะคร้าบว่าไหม?" "ข้าไม่ได้ถามเรื่องแฟชั่นของชุด!" ลิลลี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่าย มือที่ถือดาบสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความโมโห "เราเหลือเวลาอีกแค่สิบวินาทีเท่านั้นก่อนที่ประตูมิติจะปิดตาย และถ้าเจ้ายังเลือกอาชีพขยะที่แม้แต่กิลด์ขอทานยังเมินอย่าง 'เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด' เจ้ารู้ใช่ไหมว่าผลลัพธ์คืออะไร? เราจะติดอยู่ในดันเจี้ยนระดับ S ระดับความยาก 'สุสานไร้ตะวัน' ไปชั่วนิรันดร์!" "แหม ใจเย็นก่อนสครับท่านอัศวินผู้ทรงเกียรติ" เซริอัสส่งยิ้มตาหยีที่เป็นเอกลักษณ์ส่วนตัวให้ เขายังคงไม่สะทกสะท้านต่อรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของหญิงสาว "โบราณว่าไว้ 'ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง' อาชีพจะกากหรือเทพ มันก็ขึ้นอยู่กับว่าผู้ถือครองมีสไตล์แค่ไหน จริงไหมครับ? อีกอย่าง... ผมไม่อยากใส่ชุดเกราะเหล็กหนาเตอะจนเดินทีเสียงดังเอี๊ยดอ้าดเหมือนกระป๋องขึ้นสนิมแบบคุณหรอกนะ มันขัดกับลุคหนุ่มสำอางอารมณ์ดีของผมหมด" "เจ้าเด็กบ้าเอ้ย..." ลิลลี่กัดฟันกรอด นางเกลียดความชิลที่ผิดเวลาของเด็กหนุ่มคนนี้เสียจริง ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าการรับภารกิจคุ้มกันพลเรือนหลงยุคจะทำให้ต้องมาติดแหง็กอยู่ในซากปรักหักพังโบราณร่วมกับไอ้ตัวป่วนสติหลุดคนนี้ นางยอมเอาหัวโขกโล่ตัวเองตายเสียยังดีกว่า ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาท พร้อมกับตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [ระบบบันทึกข้อมูล: ผู้เล่น 'เซริอัส' ทำการยืนยันเลือกอาชีพ 'เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด' (Novice Necromancer) สำเร็จ!] [คำเตือน: อาชีพนี้จัดอยู่ในระดับ F- (ต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน) อัตราการเติบโตของพลังโจมตีทางกายภาพเท่ากับศูนย์, พลังชีวิตเริ่มต้น 10 หน่วย, และไม่มีสกิลต่อสู้โดยตรง] [ท่านได้รับไอเท็มเริ่มต้น: 'เข็มเย็บผ้าขึ้นสนิม' x 1, 'ด้ายวิญญาณคุณภาพต่ำ' x 3 และ 'คู่มือการเช็ดทำความสะอาดกระดูก' x 1] บรรยากาศรอบตัวนิ่งงันไปชั่วขณะ ลิลลี่หลับตาลงอย่างปลงตก นางลดดาบลงช้าๆ พลางนวดขมับตัวเองอย่างคนกำลังจะปวดหัวไมเกรน "เรียบร้อย..." เซริอัสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ขณะที่ลำแสงสีดำสนิทพวยพุ่งขึ้นจากพื้นหินโอบล้อมร่างของเขา เสื้อผ้าชุดเดิมถูกแทนที่ด้วยชุดคลุมผ้าฝ้ายสีดำสนิทประดับลวดลายตามที่เขาคาดหวังไว้จริงๆ แม้เนื้อผ้าจะดูบางไปหน่อยและมีกลิ่นอับชื้นโชยออกมาจางๆ แต่มันก็ช่วยขับให้ผิวขาวและรอยยิ้มทะเล้นของเจ้าตัวดูโดดเด่นขึ้นมาอย่างประหลาด "เห็นไหมครับคุณลิลลี่ บอกแล้วว่าเท่ไม่หยอก ชุดเข้ากับรูปร่างผมพอดีเป๊ะเลย" "เท่กับผีนะสิ!" ลิลลี่ตวาดแหวใส่ "นั่นมันชุดคลุมของสัปเหร่อฝึกหัดตามสุสานชนบทต่างหากเล่า! แล้วดูไอเท็มที่ได้สิ... เข็มเย็บผ้าขึ้นสนิมเนี่ยนะ? จะให้เอาไปแทงมอนสเตอร์ระดับบอสหรือไงฮะ!" "อย่าดูถูกเข็มเย็บผ้านะครับท่านอัศวิน ของแบบนี้มันอยู่ที่จินตนาการ" เซริอัสย่อตัวลงเก็บเข็มเล่มเล็กขึ้นมาพิจารณาด้วยแววตาสนอกสนใจราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่ "ในเมื่อระบบบอกว่าเราไม่มีสกิลต่อสู้ เราก็แค่ต้องสร้างมันขึ้นมาเอง... จริงสิ ที่นี่คือดันเจี้ยน 'สุสานไร้ตะวัน' ชั้นใต้ดินที่สามใช่ไหมครับ?" ลิลลี่ชะงักไปนิดเมื่อเห็นประกายตาอันเจ้าเล่ห์ที่แวบผ่านเข้ามาในดวงตาสีดำสนิทของเด็กหนุ่ม มันเป็นแววตาชนิดเดียวกับที่นักเล่นแร่แปรธาตุสติเฟื่องมักจะใช้เวลาก่อนจะทดลองอะไรบ้าๆ "ใช่... ทำไม? หรือว่าสมองแกเริ่มฝ่อจนเพ้อเจ้อไปแล้ว?" "เปล่าหรอกครับ แค่คิดว่า..." เซริอัสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะบัดชายผ้าคลุมสีดำเบาๆ ให้เข้าที่ "ในเมื่อซากศพของมอนสเตอร์ระดับสูงที่พวกนักผจญภัยคนก่อนๆ ทิ้งเอาไว้มันเกลื่อนกลาดเต็มพื้นไปหมดแบบนี้... แล้วทำไมเราถึงต้องไปเหนื่อยวิ่งหนีพวกมันด้วยล่ะครับ?" เด็กหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงกว้างขวางที่เต็มไปด้วยซากโครงกระดูกอัศวิน โครงกระดูกม้าศึก และกองซากออร์คเน่าเปื่อยที่ส่งกลิ่นคละคลุ้ง ทว่าในสายตาของเซริอัสเวลานี้ มันไม่ใช่เศษซากขยะที่น่ารังเกียจ แต่มันคือ 'วัตถุดิบชั้นดี' ที่รอการรีไซเคิลต่างหาก "เจ้า... คิดจะทำอะไร?" ลิลลี่ขยับตัวเข้ามาใกล้โดยสัญชาตญาณเมื่อเห็นเซริอัสก้าวเท้าเข้าไปใกล้กองโครงกระดูกอัศวินที่ถือดาบหักอยู่ใกล้ที่สุด "ผมก็แค่จะทำความสะอาดพื้นที่แถวนี้ให้มันดูน่าอยู่ขึ้นหน่อยน่ะครับ" เซริอัสยิ้มกริ่ม ชูเข็มเย็บผ้าขึ้นสนิมในมือขึ้นสูง ราวกับคทาของวาทยากรที่เตรียมจะบรรเลงบทเพลงมรณะ "ในฐานะที่ผมเป็นเนโครแมนเซอร์ฝึกหัด... การปล่อยให้ซากศพพวกนี้นอนตายอย่างโดดเดี่ยวไร้ประโยชน์ มันดูใจร้ายเกินไปหน่อยว่าไหมครับ?" สิ้นคำพูดนั้น เซริอัสก็ย่อตัวลงปักเข็มเล่มเล็กจิ๋วนั้นลงไปตรงกะโหลกศีรษะของโครงกระดูกอัศวินเบื้องหน้า พร้อมกับเอ่ยพึมพำคาถาบทแรกที่เพิ่งอ่านเจอจากคู่มือขยะเล่มนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ลุกขึ้นมาทำงานได้แล้วครับ... ลูกจ้างกะดึกของผม" ครืนนนนน! พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไอสีดำทมิฬพวยพุ่งทะลักขึ้นมาจากรอยแตกของพื้นดิน ล้อมรอบโครงกระดูกเก่าคร่ำคร่าจนเกิดเสียงลั่นกรอบแกลบของข้อต่อกระดูกที่กำลังถูกประกอบเข้าหากันด้วยพลังเวทมนตร์แปลกประหลาด ลิลลี่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางไม่เคยเห็นเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดคนไหนสามารถปลุกชีพโครงกระดูกระดับอัศวินเหล็กได้ตั้งแต่เลเวล 1 แถมกระบวนการมันยังดูพิสดารพันลึกเกินกว่าตำราเวทมนตร์เล่มไหนในอาณาจักรจะเคยบันทึกเอาไว้! ทว่า ก่อนที่อัศวินสาวจะได้เอ่ยปากทักท้วงอะไร เสียงแจ้งเตือนจากระบบรอบที่สองก็ดังแทรกขึ้นมาตัดจังหวะ พร้อมกับข้อความสีทองอร่ามที่สั่นกระพริบบนหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเซริอัส [แจ้งเตือนพิเศษจากดันเจี้ยนระดับ S: ตรวจพบการใช้งานสกิล 'เย็บปักถักร้อยวิญญาณ' นอกเหนือกฎเกณฑ์ระบบ] [ระบบหลักของดันเจี้ยนเกิดความผิดพลาดในการประเมิน...] [เป้าหมาย: บอสลับประจำชั้นที่ 3 'ราชาโครงกระดูกคลั่ง' ที่หลับใหลมาสามร้อยปี ถูกดึงดูดด้วยคลื่นความถี่ประหลาด และกำลัง...] ตึง! ตึง! ตึง! เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับภูเขากำลังถล่มดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องลึกของทางเดินยาว ปลุกให้เศษฝุ่นบนเพดานร่วงกราวลงมากลบพื้นห้อง เซริอัสชะงักมือที่กำลังใช้ด้ายวิญญาณผูกข้อมือโครงกระดูกอศวิน เขาหันไปมองตามต้นเสียงด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่มุมปาก ก่อนจะหันกลับมามองหน้าลิลลี่ที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือกไร้สีเลือด "อ่า... ดูเหมือนว่าเจ้าของบ้านตัวจริงเขาจะไม่ค่อยพอใจที่เรามาแอบรื้อห้องเขาสักเท่าไหร่นะครับคุณลิลลี่" เซริอัสหัวเราะแห้งๆ พลางก้าวถอยหลังมาหลบหลังแผ่นหลังอันสั่นเทาของอัศวินสาว "แบบนี้... เราจะเจรจาขอผ่อนชำระค่าเสียหายเป็นงวดๆ ดีไหมครับ?" --- *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาร่วมเดินทางไปกับความป่วนครั้งนี้นะครับ!