ของดรอปที่ไม่มีใครต้องการ

"ถ้าท่านขยับอีกเพียงแค่นسเดียว หัวใจดวงนี้ของท่านจะถูกบดขยี้ด้วยแรงดันมานาที่ผมสะสมไว้จนถึงขีดสุดนะครับ คุณอัศวิน" น้ำเสียงของเซริอัสราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น แม้ว่าปลายนิ้วของเขาจะกำลังสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้าก็ตาม ภายในห้องโถงกว้างของดันเจี้ยนระดับปรมาจารย์ บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจากคลื่นความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างของบอสลับ "เจ้าแห่งซากศพโบราณ" ที่เพิ่งส่งเสียงคำรามก้องสะท้อนไปทั่วผนังหินผา ทว่าสิ่งที่ตรึงสายตาของลิลลี่เอาไว้ มิใช่เงาสีดำมหึมาที่กำลังลุกขึ้นยืนเบื้องหน้า แต่เป็นเด็กหนุ่มในชุดคลุมคล้ำที่ยืนขวางเธอเอาไว้ด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์กล "เจ้าบ้าเซริอัส... เจ้าไม่เห็นคำเตือนภายนอกนั่นหรือไง!" ลิลลี่กัดฟันกรอด ชุดเกราะเหล็กกล้าส่งเสียงกระทบกันยามที่เธอพยายามขยับตัว แต่ดันเจี้ยนแห่งนี้ถูกผนึกด้วยเขตอาคมระดับสูง แรงกดดันมหาศาลทำให้การเคลื่อนไหวของเธอนั้นเชื่องช้าดั่งจมอยู่ในโคลนตม "ระบบแจ้งเตือนชัดเจนว่าผู้บุกรุกภายนอกกำลังแทรกแซง และบอสตัวนั้น... มันไม่ใช่สิ่งที่เราจะรับมือได้ด้วยเลเวลแค่นี้!" "ผมทราบครับ ผมอ่านภาษาเวทมนตร์ออกดีกว่าที่คุณคิดนะ" เซริอัสตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางปรายตาไปยังหน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ หน้าจอซึ่งกระพริบเตือนสีแดงฉานด้วยข้อความวิกฤต *[คำเตือนระดับวิกฤต! ตรวจพบผู้บุกรุกภายนอกแทรกแซงระบบดันเจี้ยน]* *[บอสลับตัวจริง: "เจ้าแห่งซากศพโบราณ" กำลังตื่นจากการหลับใหล... และเป้าหมายแรกของมันคือผู้เล่นที่บังเอิญล่วงล้ำเข้ามา]* "แต่ถ้าเราวิ่งหนีตอนนี้..." เซริอัสหันกลับมาสบตากับอัศวินสาว แววตาคู่คมฉายประกายความเจ้าเล่ห์ที่มักทำให้เธอรู้สึกหมั่นไส้แกมระแวงอยู่เสมอ "...เราก็จะพลาดของชิ้นสำคัญที่จะเปลี่ยนสถานะ 'ขยะ' ของอาชีพผมให้กลายเป็นทองคำฝังเพชรอย่างไรล่ะครับ" ก่อนที่ลิลลี่จะได้เอ่ยปากด่าทอความบ้าบิ่นของเขา แรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวก็พัดกระหน่ำเข้ามา พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นทางยาว ร่างมหึมาของเจ้าแห่งซากศพโบราณที่มีความสูงกว่าสี่เมตร ก้าวออกมาจากความมืดมิด ดวงตาสีฟ้าครามในเบ้าตากลวงโบ๋จ้องมองตรงมายังพวกเขาทั้งสอง ราวกับพญาอสูรที่กำลังพิจารณาเหยื่อตัวจ้อยในกำมือ *โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!* คลื่นเสียงคำรามนั้นรุนแรงเสียจนแก้วหูแทบปริแตก ลิลลี่ชักดาบยาวประจำตัวออกมาโดยอัตโนมัติ มานาสีเงินออร่าแผ่ซุบซาบปกป้องร่างกาย แต่เซริอัสกลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม—เขาเก็บไม้เท้าเนโครแมนเซอร์ลงในช่องเก็บของ แล้วทรุดตัวลงนั่งยองๆ หน้ากองกระดูกผุพังที่อยู่แทบเท้าของบอสยักษ์ "เฮ้! เจ้าทำบ้าอะไรของเจ้าน่ะ!" ลิลลี่ร้องตะโกนแข่งกับเสียงคำราม "หาของดรอปไงครับ!" เซริอัสตะโกนตอบกลับด้วยรอยยิ้มกว้าง มือทั้งสองข้างคุ้ยเขี่ยลงไปในกองซากโครงกระดูกที่ถูกไฟประหลาดเผาไหม้จนดำเป็นตอตะโก ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของบอสที่กำลังเงื้อมดาบยักษ์ขึ้นหมายจะฟาดฟันลงมาบดขยี้พวกเขาทั้งเป็น ในโลกของเกมออนไลน์และดันเจี้ยนต่างโลกแห่งนี้ กฎข้อแรกของผู้เล่นคือการเอาตัวรอด กฎข้อที่สองคือการจัดการบอสเพื่อรับไอเทมระดับแรร์ แต่สำหรับเซริอัส ผู้ครอบครองอาชีพเนโครแมนเซอร์คลาสต่ำสุดที่ใครๆ ก็ตราหน้าว่าเป็น "ขยะ" กฎของเขามีเพียงข้อเดียว—*ขยะของคนอื่น คือสมบัติล้ำค่าที่สุดของผม* ดาบยักษ์ของบอสหวีดหวือผ่านอากาศลงมาด้วยความเร็วสูง ลิลลี่เบิกตากว้าง พยายามจะพุ่งตัวเข้าไปรับการโจมตีนั้นด้วยวิชาดาบอัศวิน ทว่าช้าเกินไป! *เคร้งงงงงงง!* ประกายไฟสีทองสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงสะท้อนก้องกังวาน เซริอัสไม่ได้หลบหนี และเขาไม่ได้ใช้เวทมนตร์ป้องกันตัวใดๆ ทั้งสิ้น สิ่งที่เขายกขึ้นมารับคมดาบยักษ์ของเจ้าแห่งซากศพโบราณกลับเป็น... *กระดูกซี่โครงสีดำสนิทชิ้นหนึ่ง* ที่มีขนาดเท่าท่อนแขน คราบสนิมและคราบไคลโบราณเคลือบอยู่หนาเตอะจนดูเหมือนเศษซากขยะชิ้นโตที่หลงเหลือจากการผุกร่อน ทว่า ดาบยักษ์ระดับตำนานของบอสกลับหยุดชะงักลงทันทีที่กระทบกับกระดูกชิ้นนั้น! แรงกระแทกย้อนกลับทำให้แขนของเจ้าแห่งซากศพโบราณสั่นสะเทือนจนข้อต่อหลุดออกจากกันเสียงดัง *ก๊อกแก๊ก* "เป็นไปไม่ได้..." ลิลลี่อ้าปากค้าง สมองของเธอประมวลผลไม่ทันกับภาพที่เห็นตรงหน้า เด็กหนุ่มเลเวลต่ำใช้เศษกระดูกผุๆ ปัดป้องการโจมตีของบอสระดับปรมาจารย์ได้อย่างไรกัน? "เป็นไปได้สิครับ..." เซริอัสลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดฝุ่นตามเสื้อคลุมอย่างไม่ยี่หระ สายตาจ้องมองไอเทมในมือด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ หน้าจอระบบสีฟ้าเด้งขึ้นมาตรงหน้าเขาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ทำให้หัวใจเต้นระรัว *[ติ๊ง! ผู้เล่นเซริอัสได้รับไอเทมระดับ ??? : "กระดูกสันหลังแห่งบรรพกาล (ชิ้นส่วนที่ 1)"]* *[คำอธิบายไอเทม: เศษซากกระดูกที่หลงเหลือจากยุคแห่งความมืด ไม่มีราคาในตลาดการค้า และไม่สามารถนำไปหลอมรวมกับแร่ใดๆ ได้... ทว่า มันคือ "กุญแจ" สำคัญในการควบคุมราก ฐานของระบบดันเจี้ยนทั้งหมด]* เซริอัสพลิกดูซี่โครงสีดำในมือ รอยยิ้มของเขาไม่ได้ดูเหมือนเด็กหนุ่มผู้รอดตายจากความตาย แต่มันคือรอยยิ้มของนักวางแผนผู้ถือไพ่เหนือกว่าในมือ "ไอเทมชิ้นนี้... ไม่มีใครต้องการเพราะคิดว่ามันเป็นแค่ขยะชิ้นหนึ่งที่เกะกะในดันเจี้ยน" เซริอัสกล่าวเบาๆ พลางหันไปสบตากับลิลลี่ที่ยังคงยืนอึ้งค้าง "แต่พวกเขาลืมคิดไปครับว่า... ดันเจี้ยนแห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้คนอื่นมาเคลียร์ แต่มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อ 'ฝังกลบ' ใครบางคนต่างหากล่ะครับ" บอสยักษ์คำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อเห็นว่าเหยื่อของมันหยิบเอา "ชิ้นส่วนหัวใจ" ของมันไปครอบครอง มันเงื้อมือขึ้นเตรียมรวบรวมมานาทั้งหมดเพื่อระเบิดห้องโถงนี้ให้เป็นจุล ทว่าเซริอัสกลับชูกระดูกในมือขึ้นสูง ท่องบทสวดโบราณที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อนด้วยน้ำเสียงกังวาน ทันใดนั้นเอง พื้นห้องโถงทั้งหมดก็สั่นสะเทือนยิ่งกว่าเดิม รอยแยกสีม่วงเข้มปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าของบอสยักษ์ พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบจากวิญญาณนับพันที่ดังมาจากเบื้องล่าง ลิลลี่สูดหายใจเข้าลึกๆ ความรู้สึกหนาวเหน็บแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เธอรู้ทันทีว่าเหตุการณ์ในตอนนี้กำลังหลุดพ้นจากการควบคุมของระบบเกมไปไกลโขแล้ว และเซริอัสกำลังเล่นกับพลังที่อันตรายยิ่งกว่าความตาย "เซริอัส... นายกำลังจะทำอะไรกันแน่?" ลิลลี่เอ่ยถามเสียงสั่น มือกระชับดาบแน่น แม้จะไม่รู้ว่าควรจะช่วยสู้หรือช่วยลากคอมันกลับบ้านดี เซริอัสหันกลับมาส่งยิ้มอบอุ่นให้เธอ รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา—รอยยิ้มที่มักจะนำพาหายนะและโชคลาภมาให้ในเวลาเดียวกัน "เรากำลังจะไปเยี่ยม 'เจ้าของตัวจริง' ของดันเจี้ยนนี้กันครับ คุณอัศวิน..." เขากล่าวค้างไว้แค่นั้น ก่อนที่พื้นดินใต้ร่างของทั้งคู่จะยุบตัวลงไปในความมืดมิดอย่างไร้ก้นบึ้ง พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากเงาลึกของซากศพโบราณที่กำลังลุกฮือขึ้นมาคำนับพวกเขา *[คำเตือนระดับวิกฤตสูงสุด! ตรวจพบการเข้าถึงสิทธิ์ผู้ดูแลระบบ (Admin) โดยไม่ได้รับอนุญาต]* *[เป้าหมาย: ประตูชั้นที่ 0 กำลังเปิดออก...]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับ "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" ในตอนนี้นะครับ