ชื่อเสียงในเมืองเริ่มสะพัด

"ถ้าเจ้ายังใช้โครงกระดูกมารับจ้างแบกหามผักดองในตลาดอีกครั้งเดียว ข้าจะเอาดาบเล่มนี้ฟันกระดูกพวกนั้นให้แหลกคามือจริงๆ ด้วย เซริอัส" น้ำเสียงกดต่ำของลิลลี่ลอดไรฟันออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย อัศวินสาวในชุดเกราะขัดมันวาวกำลังยืนกอดอกพิงเสาไม้ของโรงเตี๊ยมประจำเมือง สายตาของเธอมองตรงไปยังเด็กหนุ่มสวมฮู้ดสีเข้มที่กำลังนั่งนับเหรียญทองแดงในมืออย่างอารมณ์ดี บนโต๊ะไม้ตัวเก่ามีกระดาษประกาศจับและใบรับจ้างสารพัดกองสุมรวมกันจนดูราวกับโต๊ะทำงานของเสมียนตกอับ เซริอัสเงยหน้าขึ้นจากกองเหรียญ รอยยิ้มสดใสปรากฏบนใบหน้าจนดวงตาหยีลงเล็กน้อย เขาวางเหรียญทองแดงลงบนโต๊ะทีละเหรียญอย่างเป็นระเบียบ "โธ่ ลิลลี่ การใช้แรงงานภูตผีสัมภเวสีมาช่วยขับเคลื่อนเศรษฐกิจฐานรากถือเป็นนวัตกรรมทางเวทมนตร์เชียวนะครับ แม่ค้าในตลาดชมเปาะว่าผักดองไม่ช้ำเลยสักใบแถมยังประหยัดค่าแรงไปได้ตั้งเยอะ" "นั่นเรียกความผิดปกติทางจิตต่างหาก!" ลิลลี่ถอนหายใจยาวเหยียด เธอขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะแล้วโน้มตัวลงกระซิบ "รู้ไหมว่าตอนนี้ทั้งเมืองเขาเรียกเจ้าว่าอะไรแล้ว... 'เนโครแมนเซอร์จอมเพี้ยนแห่งตลาดสด' ไงล่ะ พ่อค้าแม่ขายเริ่มหวาดกลัวแต่ก็อยากจ้างเจ้าไปเฝ้าร้านพร้อมๆ กัน สัปดาห์ก่อนเจ้าเพิ่งลากโครงกระดูกไปช่วยขุดลอกคูเมือง มาวันนี้เจ้าดันรับจ้างทวงหนี้ด้วยการส่งโครงกระดูกไปเคาะประตูบ้านลูกหนี้ตอนเที่ยงคืน เจ้าไม่คิดว่าภาพลักษณ์ของสายอาชีพเรามันดิ่งลงเหวไปหน่อยหรือ" เซริอัสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาหยิบแก้วน้ำอุ่นขึ้นมาจิบอย่างไม่สะทกสะทั่น แม้ภายนอกเขาจะดูเหมือนเด็กหนุ่มผู้ไร้พิษสง แต่หากมองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น จะพบความเฉียบคมและความเข้าใจในระบบพลังของโลกใบนี้อย่างทะลุปรุโปร่ง โลกของดันเจี้ยนและระบบอาชีพไม่ได้ถูกสร้างมาให้ตายตัว ตั้งแต่เหตุการณ์ที่เขาค้นพบว่าซากศพในดันเจี้ยนมีความรู้สึกนึกคิดและอยากจะ "กลับไปตายที่เดิม" เซริอัสก็ตระหนักว่าเวทมนตร์แห่งความตายไม่ได้มีไว้เพื่อการทำลายล้างเพียงอย่างเดียว แต่มันคือการบริหารจัดการทรัพยากรที่สูญเสียไปแล้วให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่างหาก "พวกเขาจะมองว่าผมเพี้ยนก็ไม่แปลกหรอกครับ..." เซริอัสวางแก้วน้ำลง ชายหนุ่มใช้นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเบาๆ "แต่ในขณะเดียวกัน ความ 'เพี้ยน' นี่แหละที่ทำให้พวกเรามีเงินจ่ายค่าห้องพักและค่าอาหารในสัปดาห์นี้ แถมยังทำให้ขุนบางท่านเริ่มสนใจในความสามารถแปลกประหลาดนี้ด้วย" สิ้นเสียงของเซริอัส เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็หยุดลงที่ด้านหน้าโต๊ะ เงาทะึมทึบปกคลุมลงมาบังแสงไฟจากตะเกียงบนโต๊ะ ลิลลี่ชะงักไปเล็กน้อย มือเรียวขยับไปแตะด้ามดาบข้างเอวตามสัญชาตญาณนักรบ เธอนัยน์ตาหรี่ลงเมื่อเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ ชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมขุนนางชั้นผู้น้อย ใบหน้าเคร่งเครียดมีรอยแผลเป็นพาดผ่านแก้มซ้าย ด้านหลังมีผู้ติดตามสวมชุดเกราะเต็มยศยืนคุมเชิงอยู่สองคน "เจ้าใช่ไหม... เซริอัส ที่เขาร่ำลือกันว่าเป็นเนโครแมนเซอร์รับจ้างสารพัดประโยชน์" น้ำเสียงของชายคนนั้นแหบพร่าแต่ทรงอำนาจ เซริอัสไม่ได้ลุกขึ้นยืน เขายังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสบายๆ ผิดวิสัยคนที่กำลังเผชิญหน้ากับขุนนาง "ถ้าหมายถึงเนโครแมนเซอร์ผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดการซากและบริการเบ็ดเตล็ด ก็คงเป็นผมเองครับ ท่าน..." เซริอัสเว้นจังหวะเล็กน้อยเพื่อรอการแนะนำตัว "ข้าคือ บารอนมาร์คัส ผู้ดูแลเขตการคณาภิบาลตะวันตก" ชายวัยกลางคนกวาดสายตามองเด็กหนุ่มด้วยความประเมินและระคนเคลือบแคลง "ข้าได้ยินเรื่องที่เจ้าใช้โครงกระดูกไปเคลียร์พื้นที่รกร้างหลังเมืองได้อย่างสะอาดหมดจดในเวลาแค่ชั่วข้ามคืน... คนอื่นอาจมองว่าเจ้าเป็นตัวประหลาด แต่ข้ากำลังมองหาคนที่มีวิธีการ 'นอกกรอบ' แบบนี้พอดี" ลิลลี่ขมวดคิ้วมุ่น เธอรู้ทันทีว่างานระดับขุนนางย่อมไม่พ้นเรื่องอันตรายที่พวกทหารองครักษ์ปกติไม่กล้าแตะต้อง "เราไม่รับงานฆ่าคนหรือสร้างกองทัพซากศพก่อกบฏนะครับ ท่านบารอน" เซริอัสชิงพูดดักคอขึ้นมาก่อนด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่าแววตากลับจริงจังขึ้นหลายส่วน "แต่ถ้าเป็นงานทำความสะอาด ดึงวิญญาณตกค้าง หรือเคลียร์พื้นที่ที่มีปัญหา... ผมยินดีรับฟังข้อเสนอครับ" บารอนมาร์คัสแค่นหัวเราะในลำคอ สีหน้าของเขาฉายแววเคร่งเครียดหนักขึ้น "ไม่ใช่เรื่องกบฏอะไรหรอก... แต่มันคือ 'โบราณสถานใต้ดินเขตซีเรีย' ดันเจี้ยนระดับกลางที่ถูกปิดตายมานานสามปี จู่ๆ มันก็เกิดการแปรปรวน พลังงานความมืดรั่วไหลออกมาจนทำให้สัตว์ป่ากลายพันธุ์และชาวบ้านเริ่มล้มป่วย กิลด์นักผจญภัยส่งทีมนักรบฝีมือดีเข้าไปสืบสวนแล้วสามกลุ่ม..." บารอนหยุดพูดไปชั่วขณะ ราวกับกำลังกลืนก้อนสะอือลงคอ "...ไม่มีใครรอดกลับมาสักคน" ลิลลี่พูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ เธอมองหน้าบารอน "และสภาพศพที่ถูกส่งกลับมาก็ไม่ได้ตายด้วยคมดาบหรือเวทมนตร์ธรรมดาใช่ไหมครับ... เอ๊ย ใช่ไหมคะ... เอ่อ หมายถึง ใช่ไหมครับท่านบารอน" ลิลลี่เกือบเผลอหลุดสำนวนแปลกๆ ออกมาเพราะความตึงเครียด บารอนมาร์คัสพยักหน้าช้าๆ "ถูกต้อง สภาพศพพวกนั้นแหละที่ทำให้ข้าต้องมาหาเจ้า... ร่างกายของพวกเขายังอยู่ครบ แต่ 'วิญญาณ' และความทรงจำข้างในถูกควักออกไปราวกับถูกสูบด้วยพลังงานบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว เจ้าพวกนักผจญภัยหัวกะทิตายอย่างทรมานโดยไม่มีร่องรอยการต่อสู้ด้วยซ้ำ" ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงไปหลายองศา ลิลลี่หันมามองเซริอัส สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล งานแบบนี้ไม่ใช่แค่เรื่องตลกในตลาดสดอีกต่อไป แต่มันคือภัยพิบัติระดับที่กองทหารต้องสั่นคลอน ทว่า เซริอัสกลับนิ่งเงียบ ดวงตาของเขาเป็นประกายวับขึ้นมาอย่างประหลาด รอยยิ้มมุมปากของเด็กหนุ่มไม่ได้บ่งบอกถึงความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันคือรอยยิ้มของนักวิจัยที่เพิ่งค้นพบสมมติฐานใหม่ที่น่าสนใจที่สุดในชีวิต "วิญญาณถูกสูบออกไปอย่างหมดจดงั้นเหรอครับ..." เซริอัสพึมพำเบาๆ ราวกับพูดกับตัวเอง นิ้วมือเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ "น่าสนใจ... ดันเจี้ยนที่ปฏิเสธความตายแต่กลับกลืนกินวิญญาณแบบนั้น ชักอยากจะไปทำความรู้จักเสียแล้วสิครับว่าข้างในเขามีระบบการจัดการคลังข้อมูลยังไง ถึงได้ใช้งานศพได้คุ้มค่ากว่าผมเสียอีก" ลิลลี่นวดขมับทันที เธอรู้ว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เซริอัสทำหน้าแบบนี้ แปลว่าหายญหาใหญ่กำลังจะวิ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างแน่นอน ในจังหวะที่เซริอัสกำลังจะอ้าปากตอบรับข้อเสนอของบารอนมาร์คัส เสียงเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของเด็กหนุ่มอย่างกะทันหัน—เสียงแจ้งเตือนที่ไม่ได้ยินมานานและมักจะมาพร้อมกับความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของโชคชะตา [ติ๊ง!] [ระบบตรวจพบพื้นที่เป้าหมาย: ดันเจี้ยนต้องห้าม "ซีเรีย"] [เงื่อนไขการปลดล็อก: สำรวจแกนกลางและทำความเข้าใจเจตจำนงของบอสลับระดับ SSS ที่ซ่อนอยู่ใต้ซากปรักหักพัง] [คำเตือนจากระบบ: วิญญาณของท่านอาจสูญหายหากก้าวเข้าไปอย่างไร้แผน... ท่านยังต้องการ "ขอกลับไปตายที่เดิม" หรือไม่?] เซริอัสชะงักรอยยิ้มบนใบหน้าเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองข้อความสีแดงฉานที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ลึกซึ้งและท้าทายยิ่งกว่าเดิม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามการเดินทางของ "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" ในตอนนี้นะครับ