ชัยชนะแบบงงๆ ของเนโครแมนเซอร์

"ระวังตัวครับคุณลิลลี่!" เสียงตะโกนพร้อมกับแรงกระชากที่หัวไหล่ทำให้ทัศนียภาพรอบกายของอัศวินสาวเบี่ยงเบนไปในเสี้ยววินาที พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาแยกตัวออกเป็นเสี่ยง ๆ พร้อมกับร่างของเงาดำปริศนาที่พุ่งทะลุดินขึ้นมาคว้าคอเสื้อของเซริอัสเอาไว้ในพริบตาเดียว! แรงปะทะมหาศาลส่งผลให้ร่างของเด็กหนุ่มผู้มีอาชีพซากศพกระเด็นไปกระแทกเข้ากับผนังหินของดันเจี้ยนชั้นลึกอย่างจัง ฝุ่นคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเสียงหัวเราะต่ำทุบก้องกังวานในโสตประสาท คล้ายกับเสียงของเหล็กกล้าที่เสียดสีกันด้วยความโกรธแค้น "แฮก... เจ้ามนุษย์ตัวจ้อย เจ้ากล้าดียังไงถึงบุกรุกเข้ามาในเขตกักขังของข้า!" เงาดำนั้นค่อย ๆ เผยรูปร่างที่แท้จริงภายใต้แสงสลัวของผลึกเวทมนตร์ มันคือ 'อสูรพิทักษ์โลหิตโลกันตร์' บอสประจำชั้นที่สิบแปด ร่างกายของมันสูงใหญ่กว่ามนุษย์ถึงสามเท่า เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่อัดแน่นด้วยพลังงานเวทสีดำทมิฬ และดวงตาสดใสราวกับโลหิตที่จ้องมองมายังพวกเขาทั้งสองด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น ลิลลี่ไม่รอช้า เธอชักดาบยาวประจำตัวออกจากฝัก แสงสีฟ้าครามแผ่ซ่านออกมาจากคมดาบ สะท้อนถึงทักษะอัศวินขั้นสูงที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง "เซริอัส! ถอยไป ฉันจะจัดการมันเอง!" "เดี๋ยวก่อนครับคุณลิลลี่ ใจเย็น ๆ ก่อน อย่าเพิ่งใช้กำลัง..." เซริอัสพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้น มือข้างหนึ่งปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าอย่างใจเย็น ผิดกับสถานการณ์ตรงหน้าที่ตึงเครียดถึงขีดสุด เขาสบตากับบอสยักษ์ที่กำลังคำรามลั่นด้วยความหิวกระหาย "เจ้า... เจ้ากล้าดียังไงมาสั่งข้า ข้าคือผู้กลืนกินวิญญาณ!" บอสยักษ์เงื้อมือมหึมาขึ้นเตรียมฟาดลงมาหมายจะบดขยี้เจ้ามนุษย์ผู้บังอาจให้แหลกเป็นจุล แต่ในวินาทีวิกฤตนั้นเอง เซริอัสกลับควานมือเข้าไปในกระเป๋าเวทมนตร์มิติเบื้องลึกของเขา สีหน้าของเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นความจริงจังชนิดที่หาได้ยากยิ่ง เขาดึงกล่องเหล็กเก็บความร้อนอุ่น ๆ ออกมาฝาหนึ่ง กลิ่นหอมฉุนเตะจมูกโชยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องโถงกว้างทันทีที่ฝากล่องถูกเปิดออก กลิ่นนั้นไม่ใช่เวทมนตร์โจมตี ไม่ใช่พิษร้ายแรง และไม่ใช่กับดักใด ๆ แต่มันคือกลิ่นหอมกรุ่นของ "เนื้อย่างสไปซี่สูตรพิเศษ" ที่เซริอัสเพิ่งเคี่ยวและหมักด้วยสมุนไพรหายากจากชั้นที่ผ่านมา พร้อมกับกลิ่นหอมของเนยกระเทียมที่อบอวลชวนน้ำลายสอ "...หืม? กลิ่นอะไรนั่น?" อสูรพิทักษ์โลหิตโลกันตร์ที่กำลังจะตบลงมา ชะงักมือกลางอากาศ จมูกของมันกระดิกฟุดฟิด ดวงตาสدโลหิตกะพริบปริบ ๆ ความดุร้ายในแววตาเริ่มสั่นคลอน ลิลลี่ที่ตั้งท่าเตรียมพุ่งเข้าชนถึงกับอ้าปากค้าง เธอหันมองเซริอัสสลับกับบอสยักษ์ด้วยความงุนงง "นี่นาย... กำลังทำอะไรอยู่เนี่ย?" "ก็ทำอาหารกลางวันไงครับคุณลิลลี่" เซริอัสตอบด้วยรอยยิ้มละไมราวกับพวกเขากำลังปิกนิกกันในทุ่งหญ้า ไม่ใช่การต่อสู้กับบอสระดับสูงในดันเจี้ยน "ดันเจี้ยนชั้นนี้อากาศชื้นและเย็นจัด การปล่อยให้ท้องว่างขณะต่อสู้อาจทำให้ประสิทธิภาพการทำงานของร่างกายลดลงได้ถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์เชียวนะครับ" "นี่นายเอาเวลาไหนมาคิดเรื่องกินเนี่ย!" อัศวินสาวกัดฟันกรอด รู้สึกว่าเส้นเลือดที่ขมับกำลังเต้นตุบ ๆ ด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ ทว่า สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น ทำให้ทั้งลิลลี่และแม้แต่ตัวเซริอัสเองต้องคาดไม่ถึง อสูรพิทักษ์โลหิตโลกันตร์ที่น่าเกรงขาม ค่อย ๆ ลดมือลง เสียงคำรามขู่กรรโชกเปลี่ยนเป็นเสียงสูดดมอากาศฟืดฟาด ร่างกายมหึมาสั่นเทาเล็กน้อย มันก้าวเข้ามาใกล้เซริอัสทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยจิตสังหาร บัดนี้กลับฉายแววโหยหาอย่างน่าประหลาด "มนุษย์... กลิ่นนั้น... เจ้าเอาอะไรมาปิ้ง?" เสียงทุ้มต่ำของบอสเอ่ยถามด้วยความลังเล "อ๋อ เนื้อหมูป่าหิมะย่างซอสบาร์บีคิวสูตรลับเฉพาะของตระกูลผมน่ะครับ" เซริอัสตอบอย่างเป็นกันเอง พร้อมกับใช้ไม้เสียบชิ้นเนื้อย่างสีน้ำตาลทองขึ้นมาเป่าเบา ๆ ให้หายร้อน "สนใจลองชิมดูสักไม้ไหมครับ? รสชาติกำลังพอดี เผ็ดนิด ๆ หวานกลมกล่อมรับรองว่าอร่อยจนลืมความแค้นแน่นอนครับ" "ข้า... ข้าเป็นถึงอนะอสูรผู้พิทักษ์นะเว้ย... จะให้มากินของกินเล่นของมนุษย์ได้ยังไง..." บอสยักษ์พูดเสียงอ้อมแอ้ม ความน่าเกรงขามเมื่อครู่นี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงภาพของสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ยักษ์ที่กำลังกลืนน้ำลายเอืือกใหญ่ "ไม่ลองไม่รู้หรอกครับ อาหารน่ะจะช่วยเชื่อมโยงจิตวิญญาณเข้าด้วยกันนะ" เซริอัสยื่นไม้เสียบเนื้อย่างส่งไปตรงหน้าของบอสอย่างกล้าหาญ ลิลลี่เตรียมพุ่งเข้าไปช่วยชีวิตเด็กหนุ่มทันทีเพราะคิดว่าเขาต้องโดนงบขยี้แน่ ๆ แต่การณ์กลับตาลปัตร อสูรพิทักษ์โลหิตโลกันตร์ก้มหน้าลง ใช้ริมฝีปากหนาใหญ่คาบชิ้นเนื้อจากไม้ของเซริอัสเข้าไปอย่างนิ่มนวล ความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วห้องโถงชั่วขณะ ทุกสายตาจับจ้องไปที่บอสยักษ์ที่กำลังเคี้ยวตุ้ย ๆ ดวงตาของมันเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ประกายแสงระยิบระยับปรากฏขึ้นในดวงตาสีโลหิต รสชาติเผ็ดร้อน หวานเค็มกลมกล่อม และความนุ่มละมุนของเนื้อที่ละลายในปาก ทำให้จิตใจอันมืดมนที่ถูกกักขังมานับร้อยปีสั่นสะเทือน "อร่อย... อร่อยเป็นบ้าเลยโว้ยยย!" บอสยักษ์ตะโกนลั่นด้วยความปีติยินดี น้ำตาซึมไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง "นี่มันรสชาติอะไรกันเนี่ย! ข้าไม่ได้กินอะไรแบบนี้มาสามร้อยปีแล้ว!" เซริอัสยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ "เห็นไหมล่ะครับ ว่าแล้วว่าต้องชอบ" [ติ๊ง! ระบบตรวจพบเหตุการณ์พิเศษ: บอสประจำชั้นที่ 18 "อสูรพิทักษ์โลหิตโลกันตร์" พ่ายแพ้ต่อ "กลิ่นอายความอร่อยระดับตำนาน" ของผู้เล่นเซริอัส!] [สถานะการต่อสู้สิ้นสุดลงด้วยการเจรจา (และความหิว)] [ท่านได้รับฉายาพิเศษ: "เชฟแห่งความตาย" (เพิ่มเสน่ห์ต่อมอนสเตอร์สายกิน 50%)] [ดันเจี้ยนชั้นที่ 18 ปลดล็อกเส้นทางลับ และบอสยินยอมมอบกุญแจชั้นถัดไปให้โดยดี] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังรัวขึ้นติดต่อกันจนหน้าจอสีฟ้าโปร่งใสแทบจะบังทัศนียภาพเบื้องหน้า ลิลลี่อ้าปากค้างจนแทบจะหุบไม่ลง เธอปะทะฝีมือกับมอนสเตอร์ตัวนี้มาก็หลายรอบ วางแผนกลยุทธ์จนหัวแทบแตก แต่สุดท้าย... ปัญหาทั้งหมดกลับถูกแก้ไขด้วย "เนื้อย่างไม้เดียว" เนี่่ยนะ? "นายเนี่ย... มันเกินมนุษย์ไปจริงๆ แล้วนะเซริอัส" ลิลลี่ถอนหายใจยาวเหยียด เก็บดาบเข้าฝักด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เซริอัสหัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี หันไปตบบ่าบอสยักษ์ที่ตอนนี้กลายเป็นลูกแมวเชื่อง ๆ ไปเสียแล้ว "เอาล่ะครับคุณบอส ถ้าอิ่มแล้วช่วยเปิดทางให้พวกเราไปต่อด้วยนะครับ พอดีพวกเรายังมีธุระต้องไปจัดการต่อที่ชั้นลึกว่านี้" อสูรพิทักษ์โลหิตโลกันตร์พยักหน้ารัว ๆ อย่างว่าง่าย มันยื่นมือใหญ่มโหฬารหยิบกุญแจศิลาโบราณส่งให้เด็กหนุ่มด้วยความเต็มใจ ทว่า ในขณะที่เซริอัสกำลังจะเอื้อมมือไปรับกุญแจนั้น จู่ ๆ บรรยากาศรอบตัวก็เย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน เปลวไฟจากผลึกเวทมนตร์บนผนังดับวูบลงพร้อมกันทั้งหมดอย่างไร้สาเหตุ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์มืดเบื้องหลัง ที่ซึ่งไม่ควรจะมีสิ่งมีชีวิตใด ๆ อยู่อีกแล้ว... "ระวังตัวด้วยครับ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาของเซริอัสเปลี่ยนเป็นความจริงจังในเสี้ยววินาที เมื่อเงามืดรูปร่างประหลาดนับไม่ถ้วนกำลังคืบคลานเข้ามาโอบล้อมพวกเขาไว้จากทุกทิศทุกทาง พร้อมกับกลิ่นอายของความตายที่แท้จริงที่กำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันปั่นป่วนและอบอุ่นนี้ด้วยกันนะครับ!