หนีหรือสู้คือปัญหา

"ถ้าพวกท่านขยับอีกคืบเดียว ข้าจะถือว่านี่คือการประกาศสงครามกับสมาคมนักสำรวจนะครับ" น้ำเสียงของเซริอัสราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น แม้ว่าเบื้องหน้าของเขาและลิลลี่จะคือฝูงโกเล็มหินอัคคีระดับสูงนับสิบตัวที่กำลังคำรามก้อง ห้องโถงใต้ดินชั้นที่สี่ของดันเจี้ยน ‘ซากปรักหักพังซาร์คอส’ สั่นสะเทือนทุกครั้งที่อุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นจนอากาศบิดเบี้ยวเป็นคลื่นความร้อน ลิลลี่เหลือบมองเด็กหนุ่มผู้มีอาชีพเนโครแมนเซอร์ขยะในนาม แต่กลับยืนถือกระดูกซี่โครงมนุษย์ทำท่าทางราวกับกำลังถือไม้เท้าจอมเวิลด์คลาส เธอถอนหายใจยาวเหยียด ไอความเย็นจากดาบอัศวินในมือช่วยบรรเทาความร้อนระอุได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น "เซริอัส แผน 'ถอยร่นเชิงกลยุทธ์' ของคุณเนี่ย มันหมายถึงการเดินเข้าไปหาดงบอสหรืออย่างไรกัน?" ลิลลี่เอ่ยเสียงเครียด นัยน์ตาคมกริบจ้องมองอัญมณีสีแดงฉานที่ฝังอยู่กลางอกของโกเล็มจ่าฝูง ซึ่งกำลังจับจ้องมาที่พวกเขาด้วยจิตสังหารอันรุนแรง "โอ้ ลิลลี่ ใจเย็นก่อนสครับ ความจริงแล้วเราไม่ได้เดินมาหาเรื่องนะครับ... เราแค่เดินหลงทิศมาทางที่ถูกต้องต่างหาก" เซริอัสยิ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่มากเกินสถานการณ์ "คุณก็เห็นนี่นา รอยแตกบนกำแพงนั่นไม่ได้เกิดจากการพังทลายตามธรรมชาติ แต่มันคือร่องรอยการขุดเจาะของมอนสเตอร์ระดับสูงที่มีความนึกคิดต่างหากล่ะครับ" ก่อนที่อัศวินสาวจะได้ต่อว่าอะไรเพิ่มเติม เสียงคำรามกึกก้องราวกับแผ่นดินแยกก็ดังขึ้นตัดหน้า พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขายุบตัวลงฉับพลัน แรงระเบิดจากความร้อนใต้พิภพพ่นลาวาเหลวไหลทะลักขึ้นมาเป็นทางยาว ปิดตายเส้นทางถอยร่นทั้งหมดอย่างสมบูรณ์แบบ แผนการถอยที่วางไว้พังทลายลงในพริบตา "ทางหนีถูกตัดขาดแล้วครับ..." เซริอัสพึมพำเบาๆ รอยยิ้มทะเล้นบนใบหน้าเลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่เฉียบคมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ทีนี้จะเอาอย่างไรต่อล่ะ คุณนักวางแผน?" ลิลลี่ยกดาบตั้งรับ สัญชาตญาณนักรบกรีดร้องเตือนภัยถึงอันตรายถึงชีวิต เซริอัสไม่ตอบทันที เขากวาดสายตามองโครงสร้างเวทมนตร์รอบห้องโถงด้วยสกิล [เนตรแห่งซากศพ] ดวงตาสีฟ้าอ่อนสะท้อนเส้นใยมานาสีเทาที่โยงใยซับซ้อนราวกับใยแมงมุม ทันใดนั้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นที่มุมปากของเขาอีกครั้ง "ลิลลี่ครับ... เคยได้ยินคำว่า 'รุกฆาตโดยไม่ต้องเดินหมาก' ไหมครับ?" เด็กหนุ่มสะบัดมือขวา กะโหลกศีรษะของอสูรเวทมนตร์ที่เก็บไว้ในแหวนมิติถูกโยนออกไปปักลงบนจุดอับสายตาของโกเล็มจ่าฝูง พลังเนโครแมนเซอร์สายควบคุมถูกปลดปล่อยออก2อย่างรวดเร็วและแม่นยำ เส้นใยมานาสีดำทมิฬพุ่งเข้าเกาะกุมโครงสร้างเวทมนตร์ภายในตัวโกเล็มตัวอื่นๆ ทันที *ตึง! ตึง! ตึง!* แทนที่จะเป็นการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดจากการถูกรุมยัดเยียดความตาย เซริอัสกลับใช้เวทมนตร์ควบคุมซากศพและเศษซากโครงกระดูกที่หลงเหลืออยู่ในห้องโถง เข้าไปขัดขวางวงจรมานาของโกเล็มอัคคีตัวจ่าฝูงอย่างแยบยล การเคลื่อนไหวของมันสะดุดกะทันหันราวกับหุ่นเชิดที่ถูกตัดสาย โกเล็มจ่าฝูงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด มันหันขวับไปมองสมุนรอบกายที่จู่ๆ ก็หันมาโจมตีใส่ตนเองตามคำสั่งของเซริอัส ความอลหม่านเกิดขึ้นในชั่วพริบตา เมื่อกองทัพมอนสเตอร์ที่ควรจะรุมกินโต๊ะผู้บุกรุก กลับหันมาห้ำหั่นกันเองด้วยพละกำลังมหาศาล "นี่คุณ... ไปเรียนวิธีควบคุมบอสจากตำราเล่มไหนกันเนี่ย?" ลิลลี่อ้าปากค้างเล็กน้อย เธอผ่านศึกมาโชกโชน แต่ไม่เคยเห็นการพลิกสถานการณ์ที่ประหลาดและมีประสิทธิภาพขนาดนี้มาก่อน "อาชีพขยะไม่ได้แปลว่าสมองต้องขยะตามนี่ครับ ลิลลี่" เซริอัสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ขณะที่มือทั้งสองข้างยังคงขยับราวกับวาทยกรกำลังควบคุมวงดนตรีซิมโฟนีแห่งความพินาศ "เป้าหมายของเราเปลี่ยนแล้วครับ จากการหนี... ตอนนี้เราจะไป 'เก็บกวาด' ของรางวัลกัน" สิ้นคำพูดของเด็กหนุ่ม เขาก็กระโจนนำหน้าพุ่งเข้าประชิดตัวโกเล็มจ่าฝูงที่กำลังเสียหลักจากการถูกสมุนของมันเองโจมตี ดาบสั้นที่เคลือบด้วยพลังวิญญาณแห่งความมืดถูกแทงทะลวงเข้าสู่แกนกลางอัญมณีสีแดงอย่างแม่นยำราวนายแพทย์ผ่าตัด แสงสว่างวาบสีแดงเพลิงสาดส่องไปทั่วห้องโถง แรงระเบิดจากการทำลายแกนกลางสั่นสะเทือนไปถึงชั้นบนสุดของดันเจี้ยน ท่ามกลางกลุ่มควันและเศษหินที่ร่วงหล่น ระบบเสียงแจ้งเตือนจากดันเจี้ยนก็ดังขึ้นก้องในโสตประสาทของเซริอัสและลิลลี่ พร้อมกับเงาร่างมหึมาที่เพิ่งลืมตาตื่นขึ้นจากความหลับใหลใต้พื้นดินลึกลงไปอีกชั้นหนึ่ง—เงาร่างที่แม้แต่ระบบยังไม่กล้าประเมินระดับความอันตราย [แจ้งเตือนระบบดันเจี้ยน: ตรวจพบการทำลายล้างแกนกลางชั้นที่ 4] [เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: บอสแท้จริงแห่งซาร์คอส "ดิ [ข้อความถูกตัดทอนโดยระบบเพื่อความปลอดภัย]" ได้รับรู้การมีอยู่ของท่านแล้ว...] --- ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" มาโดยตลอดนะครับ!