คนไม่เคยเห็นค่า

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลตัดกับกลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูระดับเพนต์เฮาส์ รินรดาในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มสะท้อนภาพลักษณ์ของหญิงสาวผู้ทรงอำนาจและเต็มไปด้วยความมั่นใจ ปลายนิ้วเรียวยาวจรัญไปบนหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อตรวจทานแบบร่างเครื่องประดับคอลเลกชันใหม่ล่าสุด "Eternity's Ash" ที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากโรงงาน ทว่า เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าสามครั้งตามด้วยบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ทำให้เธอยังไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง ก็รับรู้ได้ถึงพลังกดดันที่คุ้นเคย—พลังงานที่เคยทำให้เธอสั่นเทาในอดีต แต่บัดนี้กลับเป็นเพียงลมหนาวที่พัดผ่านร่างไร้ความรู้สึก ธามันก้าวเข้ามาในอาณาจักรส่วนตัวของเธอ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่ร่างบางของอดีตภรรยาด้วยความโหยหาที่ปิดไม่มิด ร่องรอยของความเย่อหยิ่งจองหองที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นถูกกัดกินจนแทบไม่เหลือซาก เหลือเพียงความเวทนาและสำนึกผิดที่เขากำลังแบกรับไว้บนบ่า "ริน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อเธอแผ่วเบา ราวกับเกรงว่าร่างของเธอจะเป็นเพียงภาพลวงตาที่จะสลายหายไปหากเขาออกเสียงดังเกินไป รินรดายังคงนิ่งเฉย ปลายนิ้วหยุดเคลื่อนไหวชั่วขณะ เธอกวาดสายตาอ่านรายละเอียดของเพชรเม็ดกลางในแบบร่างต่อราวกับว่าการมีตัวตนของเขาในห้องนี้ไม่ต่างอะไรกับฝุ่นละออง ไร้ค่าและไม่ควรค่าแก่การใส่ใจ "ฉันคิดว่าเราคุยกันชัดเจนแล้วนะคะคุณธามัน" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนา เยือกเย็น และห่างเหิน ราวกับกำลังพูดคุยกับลูกค้าแปลกหน้า "ที่นี่คือสถานที่ทำงาน ไม่ใช่พื้นที่ส่วนตัวสำหรับระลึกความหลัง" ธามันขยับกายเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากยิ่งขึ้น เขากำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในอก หัวใจของเขากระหน่ำเต้นด้วยความเจ็บปวดทุกครั้งที่ได้ยินน้ำเสียงเย็นชาไร้เยื่อใยเช่นนี้ "ผมแค่อยากคุยกับคุณเรื่องของเรา... ริน ผมรู้ว่าผมเคยโง่เง่าแค่ไหน ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันทำร้ายคุณจนแทบไม่เหลือชิ้นดี แต่ได้โปรด... ให้โอกาสผมได้ไถ่บาป ได้ไหมครับ?" คำว่า "ครับ" ถูกกลืนหายไปในความเงียบเมื่อธามันตระหนักได้ว่า สรรพนามและการอ้อนวอนแบบเดิมๆ ไม่ได้ผลอีกต่อไปแล้ว รินรดายอมเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่สวยที่ว่างเปล่าคู่นั้นเลย มันว่างเปล่าจนน่ากลัว... ว่างเปล่าจนธามันรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ริมหน้าผาที่ไร้ก้นบึ้ง "ไถ่บาปเหรอคะ?" รินรดาทวนคำ หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างน่าสมเพช "คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่คะคุณธามัน บาปที่คุณสร้างมันไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดชั่วครั้งชั่วคราว แต่มมันเกิดจากการที่คุณเหยียบย่ามหัวใจของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในวันที่ฉันร้องขอความเห็นใจ คุณบอกว่าฉันมันก็แค่ของตายที่ไม่มีวันไปไหนไม่ใช่เหรอคะ?" ถ้อยคำเชือดเฉือนคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลเก่า ธามันสะعอึก ร่างสูงเซถอยหลังไปครึ่งก้าวราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรง ภาพจำในอดีตย้อนกลับมาทำร้ายเขา—วันที่เธอยืนน้ำตาคลอเบ้าถือใบหย่า วันที่เขาเซ็นชื่อลงไปอย่างไม่ใยดีเพราะคิดว่าเธอไม่มีค่าพอให้อยู่เคียงข้าง "ตอนนั้นผมตาบอด... ผมหลงระเริงไปกับความสำเร็จปลอมๆ จนมองไม่เห็นว่าเพชรแท้ที่อยู่ข้างกายคืออะไร จนกระทั่งวันที่คุณเดินจากไป ริน... วันที่ห้องนอนโล่งๆ ไม่มีแม้แต่เงาของคุณ ผมถึงได้รู้ว่าบ้านหลังนั้นมันเป็นแค่กรงขังที่ไม่มีความหมายเลย" ธามันพยายามเอื้อมมือหนาไปกุมมือเรียวที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่รินรดากลับชักมือกลับราวกับรังเกียจที่จะให้สัมผัสแม้แต่ปลายเล็บ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เสียงหวานทรงอำนาจตวาดกร้าวขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงไว้ซึ่งความสง่างาม "ความสำนึกผิดของคุณในตอนนี้ มันสายเกินไปแล้วค่ะคุณธามัน มันช้าเกินกว่าที่ฉันจะหันกลับไปมองเศษซากความสัมพันธ์ที่เราเคยมี" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ธามันมองใบหน้างملเข้มและแววตาที่แข็งกร้าวของเธอ หัวใจของเขาร้าวรานจนแทบแตกสลาย เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่เคยยอมก้มหัวให้เขาตลอดเวลา จะเติบโตและแข็งแกร่งจนกลายเป็นเกราะเพชรที่ไม่มีวันเจาะทะลวงได้เช่นนี้ "คุณไม่เหลือความรู้สึกให้ผมเลยจริงๆ เหรอริน... แม้แต่นิดเดียวก็ไม่มีเลยเหรอ?" เขากัดฟันถาม เสียงสั่นพร่าอย่างไม่อาจควบคุม รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดสูทสีเทาขับเน้นทรวดทรงองอาจและสง่างาม เธอก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ระยะห่างระหว่างกันไม่ถึงคืบ จนธามันได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าที่คุ้นเคย—กลิ่นที่เคยอบอวลอยู่ในอ้อมกอดของเธอยามค่ำคืน เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของอดีตสามี ก่อนจะยกยิ้มเยาะหยันที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ความรู้สึกเหรอคะ? สิ่งที่คุณทิ้งไว้ในตัวฉันเมื่อสามปีก่อน มันถูกเผาทำลายจนกลายเป็นเถ้าถ่านไปหมดแล้วค่ะคุณธามัน" รินรดากระซิบเสียงแผ่วเบาข้างหูเขา น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน "และจำใส่สมองของคุณเอาไว้ให้ดีนะคะ... ผู้หญิงคนที่คุณเคยเหยียบย่ำจนจมดินในวันนั้น ได้ตายไปพร้อมกับน้ำตาหยดสุดท้ายแล้ว เหลือไว้เพียง 'รินรดา' คนนี้... คนที่คุณไม่มีวันเอื้อมมือกลับมาแตะต้องได้อีกตลอดกาล" ธามันนิ่งงัง ราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นด้วยคำประกาศิตของเธอ ความสิ้นหวังแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อยื้อยุด ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของพศินที่ผลักประตูเข้ามาด้วยรอยยิ้มอบอุ่นในฐานะเพื่อนร่วมงานและผู้ช่วยคนสนิท "รินครับ แบบร่างคอลเลกชันใหม่ทางโรงงานโทรมาคอนเฟิร์ม—" พศินหยุดชะงักเมื่อเห็นธามันยืนอยู่ด้วย บรรยากาศตึงเครียดทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจางหายไป รินรดาไม่รอช้า เธอหันหลังให้ธามันทันทีอย่างไร้เยื่อใย เดินตรงไปหาพศินด้วยท่าทางสนิทสนมและเป็นกันเองอย่างเห็นได้ชัด "เสร็จพอดีค่ะพศิน เราไปห้องประชุมกันเถอะ ฉันไม่อยากเสียเวลากับเรื่องไร้สาระตรงนี้แล้ว" ธามันมองภาพนั้นด้วยความริษยาและเจ็บปวดที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงอก เขาพยายามจะก้าวตาม แต่รินรดากลับไม่แม้แต่จะชายตามองเขากลับมาอีกเลย ทว่า ในจังหวะที่ธามันกำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้องอย่างพ่ายแพ้ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าเอกสารหนังแท้ที่เปิดอ้าอยู่บนโซฟา... เอกสารแผ่นหนึ่งปลิวตกลงมาที่พื้นเพราะแรงลมจากประตูที่พศินเปิดค้างไว้ ข้อความหัวกระดาษแผ่นนั้นสะดุดตาเขาเข้าอย่างจัง—ชื่อโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง และผลตรวจสุขภาพพร้อมประวัติการรักษาเมื่อสามสัปดาห์ก่อน โดยมีชื่อของ "รินรดา" ตัวโตเด่นชัด และช่องรายการตรวจพิเศษที่ระบุสถานะ "ตั้งครรภ์" พร้อมกับตัวเลขสัปดาห์ที่ตรงกับช่วงเวลาที่เขาและเธอบังเอิญพลาดพลั้งมีความสัมพันธ์กันในคืนงานเลี้ยงบริษัทเมื่อสองเดือนก่อนอย่างพพอดี! ธามันชะงักกึก เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนความหวังที่สطวสว่างขึ้นมาในอกอย่างบ้าคลั่ง! บทที่ 3 กำลังจะเปิดฉากขึ้นด้วยความลับที่สั่นคลอนทุกสิ่ง... แล้วละอองดาวเดือนเก้าจะพาคุณไปพบกับความระทึกใจนี้นะคะ