รัศมีที่เปลี่ยนไป

กลิ่นไอน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมผสานกับความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศภายในแกรนด์บอล룸หรูใจกลางกรุง ลอยอบอวลเคล้าคลอไปกับเสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรعงเบาๆ ทว่าสำหรับรินรดาแล้ว เสียงเหล่านั้นเป็นเพียงฉากหลังอันเงียบงัน เมื่อเทียบกับเสียงหัวใจของเธอเองที่เต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง ทว่ามั่นคงยิ่งกว่าครั้งใดในอดีต ชุดราตรียาวเข้ารูปสีมรกตเข้มขับเน้นผิวขาวผ่องดุจงาช้างให้โดดเด่นภายใต้แสงไฟสปอตไลท์ ดีไซน์ของชุดเปิดเปลือยแผ่นหลังเนียนนุ่มและช่วงไหล่มนสง่างาม มันคือผลงานชิ้นเอกที่เธอไม่ได้เพียงแค่ออกแบบ แต่เธอกำลังสวมใส่ศักดิ์ศรีและหยาดเหงื่อทั้งหมดของหญิงสาวผู้ฟื้นคืนชีพจากเถ้าถ่าน "ริน คุณมั่นใจนะว่าจะไม่ให้ผมเข้าไปยืนประกบด้วย? ดูเหมือนสายตาของพวกไฮโซกระหายข่าวพวกนั้น เริ่มจ้องคุณราวกับจะกินเลือดกินเนื้อแล้วล่ะ" เสียงทุ้มต่ำของพศินกระซิบเบาๆ อยู่ข้างกาย พร้อมกับฝ่ามืออุ่นจัดที่แตะลงบนข้อศอกเธออย่างให้เกียรติ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับความนิ่งงันในแววตา ก่อนจะหันไปส่งยิ้มบางเบาให้คู่หูทางธุรกิจผู้เป็นดั่งร่มโพธิ์ร่มไทรในวันที่เธอไร้ที่พึ่ง "ขอบคุณค่ะพศิน แต่รินยืนด้วยขาของตัวเองได้... และถึงเวลาแล้วที่รินจะต้องทวงคืนพื้นที่ ที่ควรจะเป็นของรินอย่างชอบธรรม" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าเด็ดเดี่ยวจนพศินอดไม่ได้ที่จะแววตาไหววับด้วยความชื่นชม รินรดาในวันนี้ไม่ใช่เงาของภรรยาผู้เจียมเนื้อเจียมตัวในคฤหาสน์ตระกูลธนากุลอีกต่อไปแล้ว เธอกลายเป็น "เรเน่ ลี" ดีไซเนอร์จิวเวลรี่มือหนึ่งผู้ทรงอิทธิพลในวงการแฟชั่นระดับเอเชีย ผู้หญิงที่แม้แต่ประธานกรรมการจัดงานประมูลเครื่องเพชรค่ำคืนนี้ ยังต้องส่งเทียบเชิญด้วยตัวเอง และที่สำคัญที่สุด... การกลับมาครั้งนี้ เธอกลับมาเพื่อเหยียบยยี่ความทะนงตนของใครบางคนให้จมดิน ก๊าสซิก! เสียงแก้วแชมเปญกระทบกันเบาๆ พร้อมกับเสียงซุบซิบที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีดำสนิทก้าวเข้ามาภายในงาน แสงไฟสะท้อนบนเรือนผมสีดำสนิทและใบหน้าคมคายที่หล่อเหลาราวกับเทพปั้น ทว่าเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและดุดันจนไม่มีใครกล้าสบตา ธามัน ธนากุล... อ สามีผู้เคยคิดว่าการเขี่ยเธอทิ้งเป็นเรื่องง่ายดายราวกับดีดนิ้ว สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวของธามันกวาดมองไปทั่วห้องจัดงาน ก่อนที่มันจะหยุดชะงักลง ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยแม่เหล็กแรงสูง เมื่อร่างบางในชุดสีมรกตปรากฏอยู่ในครรลองสายตา หัวใจของธามันกระตุกวูบอย่างรุนแรง ชั่วขณะหนึ่ง เขานึกว่าตัวเองกำลังตาฝาด รินรดาภรรยาเก่าผู้แสนจืดชืด ห่อเหี่ยว และมีแต่น้ำตาในอดีต ไม่มีวันที่จะยืนอยู่ตรงนั้น... ไม่มีวันที่จะเปล่งประกายเจิดจ้าจนรัศมีของเพชรเม็ดโตบนคอเสื้อยังต้องหมองลง ทว่าเรือนร่างนั้น แววตานั้น ท่าทางที่เชิดขึ้นอย่างเย่อหยิ่งและไม่เกรงกลัวใคร... นั่นคือรินรดาอย่างแน่นอน! ธามันก้าวเท้าเดินตรงดิ่งเข้าไปหาเป้าหมายทันที โดยไม่สนใจเสียงทักทายจากบรรดาแขกเหรื่อผู้มีหน้ามีตาในสังคมที่พยายามเข้ามาประจบประแจง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา จนพศินต้องขยับตัวเข้ามาบังร่างบางของรินรดาไว้ครึ่งหนึ่งด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง "ถอยไป" ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำต้อยที่เต็มไปด้วยอำนาจและโทสะที่ถูกกดทับไว้ ดวงตาคมดุจใบมีดจ้องมองพศินก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตากับอดีตภรรยา "ริน..." คำพูดเพียงคำเดียวหลุดออกจากริมฝีปากหยักลึกที่สั่นระริกเล็กน้อย มันเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งความตกใจ ความโหยหาที่ถูกฝังกลบ และความรู้สึกราวกับสูญเสียการควบคุมอย่างสิ้นเชิง รินรดาไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เธอไม่แม้แต่จะหลบสายตา เธอเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่งดงามและบาดลึกที่สุดเท่าที่ธามันเคยเห็นในชีวิต "ขอโทษด้วยนะคะคุณธามัน พอดีดิฉันจำไม่ได้ว่าตัวเองสนิทกับคุณขนาดที่จะยอมให้เรียกชื่อเล่นได้" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา และห่างเหิน ราวกับเขานั้นเป็นเพียงคนแปลกหน้าไร้ตัวตน ความเจ็บแปลบวิ่งพล่านเข้าสู่ขั้วหัวใจของธามัน รสชาติฝาดเฝื่อนเอ่อล้นขึ้นมาในลำคอ นี่หรือคือผู้หญิงที่เคยนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะอาหารทุกค่ำคืน นี่หรือคือคนที่เคยร้องขอความรักจากเขาอย่างน่าสมเพชในอดีต? "ริน... อย่าเล่นเกมแบบนี้ เรามีเรื่องต้องคุยกัน" ธามันเอื้อมมือหนาหมายจะคว้าข้อแขนเรียวของเธอด้วยความลืมตัว หมับ! ทว่ามือของเขาถูกมือของพศินคว้าจับไว้กลางอากาศ แรงบีบที่ประสานกันส่งสัญญาณเตือนภัยอันตรายอย่างชัดเจน "ระวังมารยาทด้วยครับคุณธามัน สุภาพสตรีตรงหน้าคุณคือแขกคนสำคัญของงาน และเธอกำลังบอกว่าไม่อยากเสวนาด้วย กรุณาให้เกียรติเธอ หรือไม่ก็... เชิญกลับไปซะ" พศินเอ่ยด้วยรอยยิ้มสุภาพ แต่แววตากลับเยียบเย็นไม่แพ้กัน ธามันหันขวับไปจ้องหน้าพศินด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่าคนให้ตายได้คามือ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ ความหึงหวงและความเดือดดาลพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดเมื่อเห็นชายอื่นยืนเคียงข้างอดีตภรรยาของตนอย่างสนิทสนม "แกเป็นใคร... มีสิทธิ์อะไรมาแตะต้องเมียฉัน!" ธามันคำรามลอดไรฟัน เสียงของเขาดังพอที่จะทำให้รอบข้างเริ่มเงียบกริบและหันมามองเป็นตาเดียว รินรดาหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเย้ยหยันและสมเพชระคนกัน เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอดีตสามีอย่างไร้ความหวาดกลัว "เมียเหรอคะ?" รินรดาทวนคำด้วยน้ำเสียงใสกระจ่าง ทว่าบาดลึก "คุณคงความจำเสื่อมสินะคะคุณธามัน หรือว่าสมองเสื่อมจนลืมใบหย่าที่เราเซ็นกันไปเมื่อปีก่อนแล้ว? ฉันเป็นอิสระจากคุณมานานพอที่จะแต่งงานใหม่กับใครก็ได้ หรือ... คนอย่างคุณรับไม่ได้ ที่เห็นผู้หญิงที่คุณเคยเหยียบย่ำ กลายมาเป็นคนที่คุณไม่มีวันเอื้อมถึงอีกต่อไปแล้วกันแน่?" คำพูดของเธอรากับน้ำ acid ที่ราดลงบนแผลสด ธามันหน้าชาดิก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ความจริงที่กระแทกหน้าทำให้เขาพูดไม่ออก สายตารอบข้างที่มองมาเต็มไปด้วยการนินทาและอยากรู้อยากเห็น แต่มันไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาของเขาเทียบกับแววตาที่ว่างเปล่าและไร้เยื่อใยของรินรดา "ริน... ผมขอโทษ..." ธามันพยายามเค้นคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก ความทะนงตนทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความเวทนาที่เขามีต่อตัวเอง "เก็บคำขอโทษของคุณไว้เถอะค่ะ มันไม่มีค่าพอให้ฉันเอามาแลกกับเวลาที่เสียไปหรอก" รินรดาตัดบทอย่างไม่ใยดี เธอหันไปพยักหน้าให้พศิน "เราไปกันเถอะค่ะพศิน ที่นี่อากาศเริ่มแย่ลงแล้ว" ขณะที่รินรดากำลังจะหมุนตัวเดินจากไป สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธามันที่สั่นครืนขึ้นมา หน้าจอแสดงผลสว่างวาบพร้อมข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันส่งข้อความ และภาพพรีวิวของรูปถ่ายที่ถูกส่งเข้ามาจากเลขAส่วนตัว ธามันรีบคว้ามือถือขึ้นมาดูด้วยความหงุดหงิด ตั้งใจจะกดปิดเพื่อไม่ให้เสียสมาธิ แต่ทว่า... เมื่อสายตาคมกริบกวาดมองภาพถ่ายเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบที่มีดวงตากลมโตและเค้าโครงใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับตัวเขาเองราวกับแกะ กำลังยืนถือโมเดลเครื่องบินอยู่หน้าสตูดิโอออกแบบชื่อดังในต่างประเทศ พร้อมกับข้อความใต้ภาพที่เขียนไว้ว่า... *“คุณธามันคะ... นี่คือ "น้องรวิน" ลูกชายวัยสามขวบของคุณ ที่คุณเคยสงสัยว่าทำไมหน้าตาถึงคุ้นๆ นัก และตอนนี้... เขากำลังเดินทางกลับมาเมืองไทยพร้อมกับคุณแม่ของเขาแล้วค่ะ”* ลมหายใจของธามันขาดห้วงไปทันที โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน ร่างสูงเซถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า... ความลับที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้รอยน้ำตาในอดีต กำลังจะกลับมาทวงคืนทุกอย่างในชาตินี้! --- ฝากติดตามและเป็นกำลังใจให้ "ละอองดาวเดือนเก้า" ในตอนต่อไปด้วยนะคะ ห้ามพลาดความสะใจและความเข้มข้นที่จะยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ เลยค่ะ!