การ์ดใบที่ลืมทิ้งไว้

“ยินดีต้อนรับกลับสู่กระดานเดิมนะ... รุ่นพี่ลีโอ” เสียงกระซิบแหบพร่าที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ไม่ได้มาจากเบื้องหน้า แต่มันดังขึ้นจากรอยแยกสีนิลที่ปริแตกอยู่กลางอากาศภายในห้องพักอันเงียบสงบของกิลด์ฮันเตอร์ ลีโอยืนนิ่งสนิท ดวงตาสีรัตติกาลหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองเศษซากความทรงจำที่ระบบเพิ่งจะกวาดล้างไป แต่วินาทีนี้ สิ่งที่ดึงดูดสมาธิของเขาไม่ใช่รอยแยกมิติที่กำลังจางหายไป กลับเป็นแผ่นการ์ดสีขาวโพลนใบหนึ่งที่ร่วงหล่นลงมาบนโต๊ะไม้เก่า มันไม่มีชื่อ ไม่มีลวดลาย และไม่มีค่ามานาใดๆ บ่งบอก... มีเพียงสัญลักษณ์รูปนาฬิกาทรายกลับหัวที่สลักไว้ด้วยหมึกสีดำสนิท ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับกิลด์การ์ดต้องห้ามในตำนานยุคโบราณ "ลีโอ นายกำลังทำหน้าเหมือนคนที่กำลังคำนวณความน่าจะเป็นพลาดเป็นครั้งแรกในรอบสามปีเลยนะ" เสียงใสๆ ของเซร่าดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปร่งที่เดินเช็ดผมเปียกชุ่มออกมาจากห้องน้ำ กลิ่นอายของสบู่สมุนไพรเจือจางในอากาศช่วยดึงบรรยากาศตึงเครียดให้ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ฮันเตอร์สาวสายแทงค์ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังฝั่งตรงข้าม ก่อนจะกวาดสายตามาเห็นการ์ดประหลาดบนโต๊ะ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที "นั่น... การ์ดอะไรน่ะ? ฉันไม่เคยเห็นมันในเด็คของนายมาก่อนเลยนะ หรือว่าเป็นไอเทมดรอปใหม่จากดันเจี้ยนระดับ S เมื่อวานนี้?" ลีโอยังไม่ตอบ เขายื่นมือออกไปสัมผัสผิวสัมผัสของการ์ดใบนั้น ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านผ่านผิวหนัง ราวกับมันไม่ได้ทำมาจากกระดาษเวทมนตร์ทั่วไป แต่ทำมาจากเศษเสี้ยวของกาลเวลาที่ถูกบีบอัด "ไม่ใช่ไอเทมดรอปค่ะ เซร่า..." ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงความหนักหน่วงที่เซร่าสัมผัสได้ทันที "แต่มมันคือ 'การ์ดใบที่ลืมทิ้งไว้' เมื่อเจ็ดปีก่อน... สมัยที่ฉันยังเป็นแค่นักเล่นการ์ดมือใหม่ในทัวร์นาเมนต์ใต้ดินของหอคอยแห่งการเริ่มต้น" เซร่าชะงักไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอนั่งตัวตรงขึ้นโดยอัตโนมัติ "เจ็ดปีที่แล้ว? ช่วงเวลาก่อนที่นายจะถูกขับไล่ออกจากสมาคมโปรเพลเยอร์น่ะเหรอ? แต่เดี๋ยวก่อนนะ... นายเคยบอกว่าเด็คเริ่มต้นทั้งหมดของนายถูกเผาทำลายไปในเหตุการณ์เพลิงไหม้ที่หอคอยไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมมันถึงมาโผล่ที่นี่ได้ล่ะ?" "นั่นแหละคือสิ่งที่น่าสนใจค่ะ" ลีโอนำการ์ดใบนั้นขึ้นมาถือไว้ในมือ ทันทีที่นิ้วโป้งของเขาแตะลงบนสัญลักษณ์นาฬิกาทราย หน้าต่างระบบสีฟ้าเข้มก็ดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยแสงกะพริบถี่รัว—ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่เขาไม่ได้เห็นมานานมากแล้ว [ตรวจพบร่องรอยการใช้งานการ์ดโบราณ: "เงาแห่งอดีต (Echo of the Past)"] [เงื่อนไขการปลดล็อก: ผู้ถือครองต้องรวบรวมเศษ 1 ใน 5 ชิ้นของเด็คปฐมภูมิครบถ้วน] [คำเตือน: ข้อมูลนี้ถูกเข้ารหัสด้วยพลังงานจิตระดับ SSS การเข้าถึงอาจส่งผลกระทบต่อความทรงจำระยะยาวของคุณ ยืนยันการเปิดใช้งานหรือไม่?] ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนทั้งคู่ เซร่าเม้มริมฝีปากแน่น เธอมองหน้าลีโอ สังเกตเห็นเหงื่อกาฬที่ผุดขึ้นตามไรผมของชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าใจเย็นที่สุดในบรรดาฮันเตอร์สายวางแผน "ลีโอ... ถ้ามันอันตรายขนาดนั้น เราหยุดแค่นี้ก่อนดีไหม?" เซร่าเอื้อมมือมาแตะแขนของเขาเบาๆ แว่นตาใสสะท้อนแสงไฟสีส้มจากตะเกียงเวทมนตร์ "พวกเราเพิ่งจะผ่านมาตรฐานเลเวลสิบห้า และกำลังไปได้สวยในกิลด์ นายไม่จำเป็นต้องขุดคุ้ยเรื่องในอดีตที่พวกมันพยายามจะฝังกลบหรอกนะ" ลีโอหันมามองสหายร่วมรบ แววตาส1ีรัตติกาลที่เคยไร้ระลอกคลื่นกลับไหววูบชั่วขณะ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเซร่าที่ส่งผ่านมาช่วยเตือนสติเขาว่า เขานั้นไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพังอีกต่อไปแล้วบนโลกที่โหดร้ายใบนี้ "ขอบคุณนะคะ เซร่าที่เป็นห่วง" ลีโอยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง "แต่คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอคะว่า ฉันเกลียดที่สุดคือการเล่นเกมโดยที่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนแจกไพ่... และเสียงเมื่อครู่ที่เรียกฉันว่า 'รุ่นพี่' มันไม่ได้บังเอิญ" สิ้นคำพูดของลีโอ เขาก็กดปุ่ม [ยืนยัน] บนหน้าต่างระบบทันที! *เปรี๊ยะ!* เสียงราวกับกระจกแตกดังสนั่นหวั่นไหว การ์ดสีขาวโพลนในมือพลันเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ลวดลายบนหน้าการ์ดค่อยๆ ปรากฏขึ้นเป็นภาพร่างของหอคอยสูงเสียดฟ้าที่มีโซ่ตรวนนับพันเส้นล่ามเอาไว้ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... บนยอดหอคอยนั้น มีร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่หน้าตาถอดแบบมาจากลีโอราวกับส่องกระจก กำลังถูกตรึงกางเขนไว้ด้วยไพ่ทาโรต์อาคม! ในวินาทีที่ภาพนั้นฉายชัดเจน ระบบทั่วทั้งเมืองหลวงก็ส่งเสียงร้องเตือนภัยดังสนั่นหู ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ควรจะมืดสนิท กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับโลหิต เมฆหมอกก่อตัวเป็นรูปวงแหวนเวทมนตร์ขนาดยักษ์เหนือศีรษะของพวกเขา เซร่าผุดลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณ เธอเรียกขวานยักษ์ประจำตัวออกมาถือไว้แน่น แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ลีโอ... นั่นมันเรื่องบ้าอะไรกัน! ระบบเมืองประกาศภาวะฉุกเฉินระดับสีแดงแล้วนะ!" ทว่าลีโอกลับไม่ได้สนใจเสียงเตือนภัยรอบตัว สายตาของเขาจับจ้องไปยังข้อความใหม่ล่าสุดที่ปรากฏขึ้นบนการ์ดในมือ ซึ่งเขียนด้วยลายมือที่เขาคุ้นเคยที่สุด—ลายมือของตัวเขาเองในอดีต *“ถ้านายอ่านข้อความนี้ แสดงว่านายยังโง่พอที่จะไขความลับ... จงระวังคนใกล้ตัวที่สุด เพราะคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามโต๊ะกับนายในตอนนี้ ไม่ใช่ผู้เล่น แต่เป็นดีลเลอร์”* เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งดังขึ้นอย่างเชื่องช้าหน้าประตูห้องพักของพวกเขา เป็นจังหวะเดียวกับที่ลูกบิดประตูทองเหลืองค่อยๆ หมุนเปิดออกเองโดยไม่มีใครแตะต้อง... และก่อนที่เซร่าจะทันได้ตั้งท่าโจมตี เงาร่างหนึ่งก็ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ทำให้เลือดในกายของลีโอเย็นเฉียบถึงกระดูกดำ "ทายซิคะ รุ่นพี่... ไพ่ใบต่อไปในมือฉัน คือการ์ด 'ประหารชีวิต' หรือการ์ด 'ชุบชีวิต' กันแน่นะ?" -------------------------------------------------------------- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับกลยุทธ์ของลีโอนะคะ*