กับดักในเขาวงกต

กลิ่นอับชื้นของหินผาผสมกับกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดเบื้องหน้า ทว่าสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของลีโอสะดุด ไม่ใช่บรรยากาศอันกดดันของดันเจี้ยนระดับสูง หากแต่เป็นแสงเรืองรองสีครามเข้มที่สะท้อนอยู่บนหน้าต่างระบบลอยตัวตรงหน้า—ข้อความแจ้งเตือนที่ตอกย้ำความจริงอันน่าเหลือเชื่อ *ติ๊ง! [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการใช้งานการ์ดระดับตำนาน 'โครโนลอจิกัล แบล็กเอ้าท์' (Chronological Blackout) โดยสิ่งมีชีวิตภายนอก เด็คของคุณได้รับผลกระทบทางลบ ค่าความต้านทานมานากำลังลดลง 15% ทุกๆ สามนาที...]* สามปีก่อน การ์ดใบนี้หายไปพร้อมกับความพ่ายแพ้ในทัวร์นาเมนต์ระดับโลก มันคือการ์ดที่เขาใช้หยาดเหงื่อและมันสมองทั้งหมดร่างขึ้นมากับมือ การ์ดที่ถูกขโมยไปพร้อมกับความฝัน... ลีโอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเย็นเฉียบแผ่ซ่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงหัวใจ แต่ในฐานะอดีตโปรเพลเยอร์ผู้ผ่านสังเวียนเดือดมานับไม่ถ้วน เขารู้ดีว่าความโกรธเกรี้ยวคือศัตรูตัวฉกาจที่สุดในยามที่ต้องเดินหมากบนกระดานแห่งความเป็นความตาย "ลีโอ! แผงควบคุมพลังงานตรงหัวเสานั่น... มันแปลกๆ นะคะ" เสียงทุ้มนุ่มแต่มั่นคงของเซร่าดังขึ้นทำลายความเงียบ ฮันเตอร์สาวสายแทงค์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดแผ่นหลังของเขาอย่างรู้จังหวะ ดาบใหญ่ประจำตัวในมือถูกวางตั้งเตรียมพร้อมรับมือ แว่นตาเวทมนตร์ของเธอสะท้อนแสงสีแดงกะพริบถี่จากกลไกบางอย่างบนผนังหินรอบด้าน "ไม่ใช่แค่แปลกหรอกเซร่า..." ลีโอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมา ดวงตาคู่คมกวาดมองไปทั่วห้องโถงทรงแปดเหลี่ยมแห่งนี้ พวกเขากำลังยืนอยู่ใจกลาง "เขาวงกตเงาสะท้อน" ชั้นที่สี่ของหอคอยรกร้าง พื้นที่ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อบั่นทอนความสามารถของฮันเตอร์ทีละน้อย และตอนนี้ ระบบกำลังยืนยันแล้วว่านี่ไม่ใช่กับดักธรรมชาติของดันเจี้ยน แต่มันคือ "ดูเอลเฟิลด์" ขนาดยักษ์ที่ถูกตั้งค่าไว้โดยฝีมือของใครบางคน—คนที่มีการ์ดใบเดียวกับอดีตของเขา *วู้มมม!* ทันใดนั้น พื้นหินใต้ฝ่าเท้าก็ยุบตัวลง เสียงกลไกเฟืองเหล็กขนาดยักษ์บด The cogs and gears บดเข้าหากันเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ประตูทางออกทั้งสี่ด้านถูกปิดตายด้วยกรงเหล็กหนาเตอะ หยาดเหงื่อกาฬผุดซึมขึ้นตามไรผมของลีโอเมื่อหน้าต่างระบบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง *ติ๊ง! [คำเตือน: เข้าสู่เขตพื้นที่กับดัก 'สุสานมานา' (Mana Graveyard) ค่าพลังชีวิตและค่าความแข็งแกร่งของปาร์ตี้จะถูกลดทอนลงตามสัดส่วนการ์ดที่ถูกผนึกในเด็ค]* "บ้าจริง..." ลีโอพึมพำเบาๆ พร้อมกับเรียกหน้าต่างเด็คส่วนตัวขึ้นมาตรวจสอบ การ์ดเวทมนตร์สนับสนุนและไอเทมฟื้นFพลังเกือบครึ่งหนึ่งในสำรับของเขากำลังเปลี่ยนเป็นสีเทา—สถานะถูกแบนโดยเอฟเฟกต์ปริศนาของศัตรู นี่คือฝันร้ายที่สุดของสายคุมเกมเด็คคำนวณอย่างเขา การถูกตัดทอนทางเลือกในการเดินหมาก เปรียบเสมือนการถูกมัดมือชกบนสังเวียนที่อีกฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู "ลีโอ ถอยไปข้างหลังค่ะ!" เซร่าตะโกนลั่นพร้อมกับกระโจนเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ในเสี้ยววินาที ร่างเพรียวแต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการฝึกฝนอย่างหนักยกโล่เวทมนตร์ขึ้นรับการโจมตี—*เปรี้ยง!*—ลำแสงสีม่วงเข้มพุ่งทะลวงจากรอยแยกบนกำแพงเข้าปะทะกับโล่จนเกิดประกายไฟสפותสวาย แรงกระแทกมหาศาลทำให้เซร่าต้องไถลถอยหลังไปหลายก้าว รอยเท้าของเธอบดขยี้พื้นหินจนแตกละเอียดเป็นผุยผง "ไหวไหมเซร่า?" ลีโอยื่นมือไปประคองข้อศอกของเธอไว้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของหญิงสาวส่งผ่านทะลุถุงมือหนังเข้ามา ช่วยดึงให้จิตใจที่กำลังปั่นป่วนของเขากลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง "สบายมากค่ะ ฮันเตอร์สายแทงค์อย่างฉัน หนังเหนียวพอที่จะรับมือกับลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้อยู่แล้ว!" เซร่ายิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและจริงใจของเธอ ทำให้ความตึงเครียดในบรรยากาศคลายลงไปได้บ้าง แม้ในสถานการณ์ที่อันตรายถึงชีวิต เธอก็ยังคงเป็นที่พึ่งพาทางใจที่ยอดเยี่ยมที่สุดเสมอ ลีโอนัยน์ตาเป็นประกายขึ้นมาวูบหนึ่ง สมองอันชาญฉลาดเริ่มหมุนวนคำนวณความน่าจะเป็นอย่างรวดเร็ว ในเมื่อการ์ดเวทมนตร์ถูกจำกัด และพลังชีวิตกำลังลดลงเรื่อยๆ ตามเวลา... การพึ่งพาระบบหรือการโจมตีแบบตรงๆ มีแต่จะเดินเข้าทางของศัตรู สิ่งเดียวที่พวกเขาเหลืออยู่ตอนนี้ คือ "ความผิดพลาด" ในการจัดวางกลไกของอีกฝ่าย "เซร่า จำจังหวะการยิงลำแสงเมื่อครู่ได้ไหม?" ลีโอกระซิบเสียงเบา ชิดริมฝีปากกับใบหูของเธอเพื่อไม่ให้เสียงลอดผ่านระบบตรวจจับของห้องโถง "จำได้ค่ะ ทุกๆ สิบสองวินาที รอยแยกบนผนังทิศเหนือจะเปิดออกเพื่อชาร์จพลังงานใหม่" เซร่าตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด เธอมีความสามารถพิเศษในการจดจำรูปแบบการเคลื่อนไหวของศัตรูได้อย่างแม่นยำราวกับคอมพิวเตอร์ "ดีมาก..." มุมปากของลีโอแย้มยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบที่ปรากฏขึ้นทุกครั้งยามที่เขาพร้อมจะพลิกเกม "อีกฝ่ายคิดว่าพวกเราติดอยู่ในกับดักที่ออกแบบมาเพื่อลดทอนพลัง... แต่พวกเขาคงลืมไปว่า ในเกมการ์ด ไม่มีกับดักไหนที่ไม่มีช่องโหว่ หากเราไม่สามารถทำลายมันได้ด้วยพละกำลัง เราก็แค่วางเงื่อนไขใหม่ให้มันทำงานผิดพลาดเองก็พอ" เขาสะบัดข้อมือเบาๆ การ์ดสีขาวขุ่นสามใบที่เหลือรอดจากการถูกแบนดีดตัวขึ้นมาบนอุ้งมือ นิ้วเรียวยาวคีบมันไว้ราวกับพัดเซียน ลีโอจ้องมองไปยังรอยแยกบนผนังที่กำลังเรืองแสงเตรียมยิงระลอกใหม่ สายตาของเขาคำนวณมุมตกกระทบและความเร็วของมานาอย่างแม่นยำถึงระดับมิลลิเมตร "เตรียมตัวให้พร้อมนะเซร่า... เราจะทำให้กับดักนี่แหละ กลายเป็นทางลัดพาเราไปกระชากหน้ากากไอ้คนที่ซ่อนอยู่ข้างหลังนั่นเอง" ทว่า ในวินาทีที่ลีโอเตรียมจะดีดการ์ดออกไปเพื่อเริ่มแผนการพลิกเกม เสียงแจ้งเตือนจากระบบรอบตัวก็พลันดับวูบลงอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดภายในห้องโถงหดตัวลงอย่างฉับพลัน เหลือเพียงลำแสงสีแดงฉานสาดส่องลงตรงหน้าพวกเขาจากเบื้องบน *ติ๊ง! [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ใช้งานลำดับที่ 00—เงื่อนไขการทำงานของกับดักเปลี่ยนเป็น 'โหมดทำลายล้างทันที']* พร้อมๆ กับเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ดังสะท้อนก้องกังวานมาจากความมืดเบื้องบน—เสียงที่ทำให้เลือดในกายของลีโอเย็นเฉียบลงในชั่วพริบตา *“ยินดีต้อนรับกลับสู่กระดานเดิมนะ... รุ่นพี่ลีโอ”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับแผนการของลีโอในบทนี้นะคะ แล้วมาติดตามบทต่อไปด้วยกันค่ะ!