ตัวประกอบที่ไม่มีใครจำได้

"ถ้าเด็คขยะนั่นคือความหวังทั้งหมดของนาย บอกตามตรงนะลีโอ... ฉันสงสัยจริงๆ ว่านายรอดชีวิตมาถึงแรงค์นี้ได้ยังไง หรือว่าใช้โชคช่วยไปวันๆ กันแน่?" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังระคนไปกับเสียงแก้วคริสตัลกระทบกันในห้องโถงรับรองชั้นบนสุดของกิลด์ฮันเตอร์ ‘ดาราเพลิง’ สถานที่ซึ่งถูกเนรมิตขึ้นด้วยความหรูหราอลังการเพื่อต้อนรับเหล่าฮันเตอร์ระดับสูง พรมปูพื้นหนานุ่มสีแดงเข้ม โคมระย้าคริสตัลระยิบระยับ และกลิ่นอายของไวน์ชั้นดีลอยวนอยู่ในอากาศ ทว่าบรรยากาศรอบตัวลีโอนั้นกลับหนาวเหน็บเสียยิ่งกว่ายอดเขาเหมันต์ ลิซ่าจำได้ดีว่าแววตาของ ‘แบรด’ ฮันเตอร์สายโจมตีระยะประชิดแรงค์ A ผู้นำกิลด์ย่อยเขตตะวันตก มองมาที่ลีโอด้วยความดูแคลนเพียงใด การเหยียดหยามในโลกของฮันเตอร์ไม่ได้มาในรูปแบบของการะรานตรงๆ เสมอไป แต่มันมักมาในรูปแบบของรอยยิ้มสุภาพ ทับถมด้วยคำพูดสวยหรูที่เจือความเย้ยหยันไว้ทุกอณู ลีโอนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม ร่างกายผอมเพรียวภายใต้เสื้อคลุมคล้ายนักเวทย์ไม่ได้แสดงอาการสะท้านสะเทือน เขายังคงใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเขี่ยการ์ดเวทมนตร์ระดับต่ำในมือเบาๆ เสียงกระดาษการ์ดกระทบกันเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังที่คนรอบข้างไม่ได้ยิน "การ์ดระดับ E สามใบในเด็คหลัก กับการ์ดเวทย์สนับสนุนที่ไม่มีใครใช้มาสามร้อยปี นายกะจะเอาไปใช้แปะแผลให้มอนสเตอร์หรือไง ลีโอ?" ฮันเตอร์สาวอีกคนในกลุ่มหัวร่อต่อกระซิก สมทบด้วยสายตาที่มองมาประหนึ่งลีโอเป็นตัวตลกที่หลงเข้ามาในงานเลี้ยงของผู้ใหญ่ เซร่า ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ด้านหลังของลีโอ ขยับตัวเล็กน้อย กล้ามเนื้อต้นแขนภายใต้เกราะหนังเบาเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยประกายวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอกำลังจะก้าวออกไปซัดหน้าไอ้คนปากเสียพวกนั้นสักหมัดด้วยโล่คู่ใจ แต่ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบของลีโอที่เอื้อมมาแตะข้อศอกเธอเบาๆ กลับหยุดยั้งเธอไว้ ลีโอเงยหน้าขึ้น ดวงตาสนเท่ห์สีเทาเข้มคู่นั้นราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ เขาส่งยิ้มบางๆ ให้แบรด—รอยยิ้มที่ทำให้คนที่ผ่านสังเวียนการ์ดระดับโปรมาอย่างโชกโชนรู้ทันทีว่า เหยื่อกำลังเดินเข้าสู่หลุมพรางที่ขุดไว้เองอย่างสมบูรณ์แบบ "ความน่าจะเป็นที่มอนสเตอร์ระดับบอสในดันเจี้ยนเขตเหนือจะโจมตีทะลุโล่ของนายในนัดแรก มีค่าสูงถึงเจ็ดสิบสี่เปอร์เซ็นต์นะแบรด" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น ราวกับกำลังบรรยายสภาพอากาศ "และถ้าถึงตอนนั้น... ฉันหวังว่านายจะมีความสามารถพอที่จะวิ่งหนีเร็วกว่าการ์ดเวทย์ระดับ E สามใบที่นายเพิ่งดูถูกไป" "ปากดี!" แบรดตบโต๊ะเสียงดังจนแก้วไวน์สั่นสะเทือน หน้าตาของฮันเตอร์ร่างยักษ์แดงก่ำด้วยความโมโหที่ถูกเด็กหนุ่มแรงค์ต่ำกว่าตอกหน้ากลางวงล้อม "แกมันก็แค่ไอ้พวกดวงดีที่เกาะหลังคนอื่นรอดมาได้เรื่อยๆ เด็คการ์ดพินาศของแกมันไม่มีค่าอะไรในดันเจี้ยนจริงหรอก! ไสหัวออกไปจากงานเลี้ยงของฉันซะ ก่อนที่ฉันจะสั่งให้ลูกน้องโยนแกออกไป!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ สายตานับสิบคู่มองมาที่จุดเกิดเหตุ บ้างสมเพช บ้างเยาะเย้ย และส่วนใหญ่เมินเฉย ราวกับลีโอเป็นเพียงฝุ่นผงไร้ตัวตนในสังคมฮันเตอร์ระดับสูงแห่งนี้ ลีโอไม่ได้โกรธ เขาเพียงแค่พยักหน้ารับช้าๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อคลุมให้เข้าที่อย่างใจเย็น "เข้าใจแล้วครับ" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพราบเรียบ "ถ้าอย่างนั้น... ผมขอตัวก่อน หวังว่าพวกคุณจะสนุกกับงานเลี้ยงนี้นะครับ" เซร่ากัดริมฝีปากแน่นด้วยความคับแค้นใจ แต่เธอก็เลือกที่จะสาวเท้าเดินตามหลังลีโอออกมาโดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย ประตูไม้บานใหญ่ปิดลงเบื้องหลัง ตัดขาดเสียงหัวเราะเยาะเย้ยและบรรยากาศอับ3ของห้องโถงนั้นออกไปจนหมดสิ้น ยามค่ำคืนของมหานครเอลฟ์เทียลเต็มไปด้วยแสงสีจากผลึกเวทมนตร์ ลีโอเดินทอดน่องไปตามทางเดินหินอ่อนสีขาวโดยมีเซร่าเดินเคียงข้าง บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านชายผ้าคลุม "นายทนได้ยังไง ลีโอ?" เซร่าเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอยังคงเจือความหงุดหงิด "ไอ้พวกนั้นมันเหยียบยاردศักดิ์ศรีชัดๆ ทำไมไม่ให้ฉันเอาโล่กระแทกหน้าพวกมันสักที สั่งสอนให้รู้สำนึกซะบ้าง!" ลีโอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่คมทอดมองไปยังท้องฟ้าประดับด้วยหมู่ดาวนับร้อย "การใช้กำลังแก้ปัญหาในพื้นที่ของกิลด์ใหญ่ เป็นวิธีที่ไร้ชั้นเชิงที่สุด เซร่า" ลีโอหยุดเดิน หันมามองสหายสาวด้วยแววตาอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย "อีกอย่าง... คนพวกนั้นกำลังเดินเข้าสู่เขตดันเจี้ยนระดับ S ที่เราเพิ่งสำรวจไปเมื่อสัปดาห์ก่อน โดยไม่รู้เลยว่าการ์ดกับดักที่ฉันวางไว้ยังทำงานอยู่" เซร่าเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากอิ่มจะค่อยๆ ยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เริ่มติดมาจากชายหนุ่มตรงหน้า "นายหมายความว่า..." "ความน่าจะเป็นที่พวกมันจะรอดกลับมาโดยไม่เสียแขนขาสักข้าง มีค่าน้อยกว่าศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ซะอีกนะ" ลีโอพูดพลางยักไหล่ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาทของลีโอ—ไม่ใช่เสียงเตือนธรรมดา แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่สั่นสะเทือนจนหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้าโดยไม่ต้องเรียก [ติ๊ง! ตรวจพบความเคลื่อนไหวทางจิตวิทยาเชิงลบ: ความดูถูกเหยียดหยามจากกลุ่มฮันเตอร์ระดับสูงถึงขีดจำกัด] [ระบบปลดล็อกเงื่อนไขลับ: เด็คการ์ดพินาศ - ขั้นที่ 2 "การพิพากษาแห่งความเงียบ"] [คำเตือนระบบ: ผู้เล่นได้รับการประเมินความเสี่ยงระดับ SSS เนื่องจากปฏิเสธการร่วมปาร์ตี้กับชนชั้นนำ] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS ถูกกระตุ้นอัตโนมัติ: "เสียงสะท้อนจากหลุมศพแห่งความโลภ" - จงเอาชีวิตรอดและเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากปาร์ตี้ของแบรดที่จะล่มสลายภายใน 12 ชั่วโมงข้างหน้า] [ท่านได้รับไอเท็มพิเศษ: "กุญแจสู่ประตูมิติวิญญาณโบราณ (ระดับ Mythic)" 1 ชิ้น] ดวงตาสีเทาเข้มของลีโอหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองตัวเลขถอยหลังที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอระบบ เวลา 12 ชั่วโมงกำลังเริ่มเดินหน้า และในเงื้อมเงาของความมืดมิดเบื้องหน้า ประตูมิติแปลกประหลาดที่เต็มไปด้วยไอหมอกสีดำทมิฬก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นขวางทางเดินของพวกเขา ราวกับมันกำลังรอคอยให้ใครบางคนก้าวเข้าไปเปิดมันออก... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับกลยุทธ์ของลีโอในบทนี้นะคะ!