ตลาดมืดและการแลกเปลี่ยน

"ถ้าพวกเราเอากระดูกของหมาป่าเงาจันทร์ไปขายให้สมาคมตรงๆ ราคาคงโดนกดจนไม่เหลือเงินแม้แต่จะซื้อแผ่นมานาบล็อกแผ่นเดียวแน่ค่ะ ลีโอ" เสียงทุ้มหวานแต่หนักแน่นของเซร่าดังขึ้น ขณะที่เธอกำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดคราบโลหิตสีดำออกจากโล่เหล็กกล้าคู่ใจ ปลายคางของเธอเปื้อนฝุ่นนิดหน่อยจากการเดินทางข้ามเขตป่ามืดมาตลอดสามชั่วโมงเต็ม แต่นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นกลับส่องประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้นของการผจญภัย ลีโอยืนพิงกำแพงอิฐเก่าคร่ำคร่าของตรอกแคบๆ ในเขตเมืองหลวงฮันเตอร์ เมืองอุตสาหกรรมเวทมนตร์ที่เต็มไปด้วยความเหลื่อมล้ำและกลิ่นอายของเม็ดเงิน นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนของเขาหรี่ลงเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวกำลังสับสำรับการ์ดสีขาวขุ่นในมือด้วยความเร็วสม่ำเสมอ เสียงสับการ์ด *ชั้ว... ชั้ว...* ดังแข่งกับเสียงจอแจของตลาดมืดเบื้องหน้าที่อยู่ห่างออกไปเพียงแค่หลังคาบัง "ถูกต้องค่ะเซร่า สมาคมฮันเตอร์ผูกขาดราคารับซื้อวัตถุดิบระดับ C ลงมาถึง 40% เพื่อเป็นค่าภาษีคุ้มครอง... แต่สำหรับ 'ตลาดมืด' แห่งนี้ กฎเกณฑ์ของสมาคมใช้ไม่ได้ผล" ลีโอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย สายตาคอยกวาดมองกลุ่มคนสวมผ้าคลุมสีทึบที่เดินขัดสนกันไปมาในเงาสลัว กลิ่นอัปของสมุนไพรหายาก กลิ่นโลหะสนิม และกลิ่นหอมหวานของยาฟื้นพลังเกรดต่ำลอยอบอวลปะปนกันในอากาศชื้นแฉะของตลาดมืด 'เซนทอเรีย' พื้นที่นอกกฎหมายที่ตั้งอยู่ใต้ฐานรากของมหานคร ที่นี่คือจุดบรรจบของเหล่านักล่าแต้ม นอกรีต และพ่อค้าเร่ผู้แสวงหากำไรบนความเสี่ยง เซร่าเก็บโล่เข้าช่องเก็บของมิติพกพา ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ลีโอโดยสัญชาตญาณ เธอรู้ดีว่าในสถานที่แบบนี้ ความประมาทเพียงเสี้ยววินาทีอาจหมายถึงการสูญเสียทุกอย่าง รวมถึงชีวิตด้วย "แล้วเราจะไปหาใครคะ? วัตถุดิบ 'หัวใจเพลิงทมิฬ' ที่คุณต้องการจะเอามาอัปเกรดการ์ดโจมตี [ศรเพลิงคลั่ง] ไม่ใช่หาซื้อได้ตามแผงลอยทั่วไปแน่ๆ" "ร้านของพ่อค้าเร่คนนั้นค่ะ..." ลีโอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วหยุดสับการ์ด ก่อนจะชี้ไปยังร้านค้าเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ลึกที่สุดในมุมอับของตลาด ป้ายร้านทำจากไม้ผุๆ สลักด้วยตัวอักษรบิดเบี้ยวว่า *'ความลับของนักสะสม'* หน้าร้านมีโคมไฟคริสตัลสีม่วงที่กะพริบติดๆ ดับๆ ราวกับพลังงานใกล้หมด ทั้งสองก้าวฝ่าฝืนความกดดันจากสายตาหลายคู่ที่มองมาอย่างระแวดระวัง ลีโอรักษาท่าทีเยือกเย็นและคำนวณความน่าจะเป็นของการปะทะไว้ในหัวตลอดเวลา—อัตราการรอดชีวิตหากเกิดการปล้นสดสะดมอยู่ที่ 87.4% หากเขาใช้การ์ดกับดัก [ภาพลวงตากระจกเงา] ผสานกับพลังแทงค์แนวหน้าของเซร่า แต่ดูเหมือนความกังวลนั้นจะยังไม่จำเป็นในตอนนี้ กระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งแห้งแล้งเมื่อพวกเขาผลักประตูเข้าไป กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่สะสมมาหลายทศวรรษโชยเข้าจมูก ภายในร้านมืดทึบ มีเพียงแสงเทียนสีส้มสลัวที่ส่องให้เห็นชั้นวางของซึ่งเต็มไปด้วยขวดโหลบรรจุอวัยวะประหลาด ตำราเวทมนตร์ปกหนังมนุษย์ และเศษซากการ์ดเวทมนตร์ที่ฉีกขาด "ยินดีต้อนรับ... สู่สุสานแห่งความปรารถนาค่ะ" เสียงแหบพร่าคล้ายกระดาษทรายถูกับพื้นดังขึ้นจากมุมมืด ร่างของชายชราหลังค่อมสวมฮู้ดสีดำสนิทก้าวออกมา แววตาของเขาเป็นประกายสีเหลืองอมเขียวสะท้อนกับแสงเทียน ชายชรากวาดสายตามองลีโอและเซร่าด้วยรอยยิ้มเหี่ยวย่น "นานทีเดียว... ที่จะมีเด็กหนุ่มหน้าตาดีพกเด็คการ์ดระดับต่ำต้อย แต่มีกลิ่นอายมานาที่น่าสนใจหลงเข้ามาถึงนี่" ลีโอไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัว เขาเดินไปหยุดหน้าเคาน์เตอร์ไม้ที่มีคราบเหนียวเหนอะหนะ วางถุงหนังบรรจุวัตถุดิบกระดูกหมาป่าเงาจันทร์ลงบนโต๊ะเสียงดัง *ตุบ* "ฉันไม่ได้มาเพื่อซื้อของเล่นประดับชั้นค่ะ ผู้เฒ่า... ฉันต้องการแลกเปลี่ยน" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ดวงตาสีฟ้าจ้องมองเข้าไปในนัยน์ตาของพ่อค้าเฒ่าอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันต้องการ 'แกandนกลางหัวใจเพลิงทมิฬ' หนึ่งชิ้น และผงมานาบริสุทธิ์เกรด A อีกสามขวด" พ่อค้าเฒ่าหัวเราะในลำคอเสียงแหลม *“ฮìฮìฮì...”* เขาเอื้อมมือเหี่ยวย่นหยิบถุงหนังขึ้นมาเปิดดู ก่อนจะหรี่ตาลง "ของพวกนี้... กระดูกหมาป่าเงาจันทร์คุณภาพดีทีเดียว แต่เสียดายที่มันยังไม่พอจะแลกกับของระดับสูงขนาดนั้นหรอกค่ะ พ่อหนุ่ม... ของในร้านฉัน แลกมาด้วยสิ่งที่เท่าเทียมเท่านั้น" เซร่าขยับตัวเล็กน้อย มือเรียวเผลอแตะด้ามจับโล่ในช่องเก็บของ แต่ลีโอยกมือขึ้นห้ามไว้เบาๆ เป็นสัญญาณให้เธอยังไม่ต้องทำอะไร ลีโอยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นอยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของเซียนพนันที่ถือไพ่เหนือกว่าในมือ "ถ้าเช่นนั้น... ถ้าฉันเพิ่มสิ่งนี้เข้าไปล่ะคะ?" ลีโอยื่นการ์ดใบหนึ่งวางลงบนโต๊ะไม้ การ์ดใบนั้นไม่มีลวดลายหรูหรา ขอบการ์ดมีรอยถลอกเล็กน้อย แต่ทันทีที่มันสัมผัสกับพื้นผิวโต๊ะ มานาสีฟ้าเข้มก็พวยพุ่งออกมาสะท้อนกับผนังห้องจนเกิดเป็นภาพลวงตาของอักขระโบราณ พ่อค้าเฒ่าชะงัก รอยยิ้มเหี่ยวย่นแข็งค้างในทันที ดวงตาสีเหลืองเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถลนออกมาจากเบ้า "นี่มัน...!" พ่อค้าเฒ่ารีบยื่นมือสั่นเทาไปคว้าการ์ดใบทันที "การ์ดเวทมนตร์สายสนับสนุนประเภทสละชีพ... [เสียงคำรามแห่งอดีตราชัน]! การ์ดระดับหายากที่สูญหายไปตั้งแต่สงครามร้อยปีก่อน! เจ... เจ้าไปได้มันมาจากไหนกัน!?" "แหล่งที่มาของนักสะสมย่อมเป็นความลับค่ะ" ลีโอดึงการ์ดกลับมาถือไว้ในมืออย่างรวดเร็วก่อนที่พ่อค้าเฒ่าจะคว้ามันได้ "ตอนนี้... ของสิ่งนี้พอจะแลกกับแก่นกลางหัวใจเพลิงทมิฬและผงมานาบริสุทธิ์ได้หรือยังคะ?" พ่อค้าเฒ่ากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สีหน้าเปลี่ยนจากความดูแคลนกลายเป็นความโลภและความหวาดกลัวระคนกัน เขาพยักหน้ารัวๆ "ได้... ได้แน่นอนค่ะ! เชิญ... เชิญเลือกตามสบายเลย..." ในวินาทีที่ลีโอยื่นมือไปรับกล่องไม้บรรจุแก่นกลางหัวใจเพลิงทมิฬ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาคุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติ แต่มันเป็นเสียงเตือนที่เต็มไปด้วยสัญญาณอันตรายสีแดงฉาน [ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติของมานาภายนอกเขตตลาดมืดเซนทอเรีย] [ระบบตรวจจับพลังงานระดับ SSS: 'เงาสะท้อนแห่งมหาเทพมังกร' กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่พิกัดปัจจุบันของคุณ] [คำเตือน: นี่ไม่ใช่ภารกิจจัดลำดับ... จงหนี หรือเตรียมรับมือกับการกวาดล้าง!] พื้นห้องใต้ดินเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ ฝุ่นละอองจากเพดานร่วงหล่นลงมาโดนไหล่ของเซร่า ขณะที่ประตูไม้หนาหน้าร้านถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้แม้แต่นักล่าระดับสูงยังต้องเข่าอ่อน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับกลยุทธ์ของลีโอในบทนี้นะคะ!