กลยุทธ์ข้ามขีดจำกัด

กลิ่นอายฉุนกึ้งของผงมานาบริสุทธิ์ที่ระเหยกลายเป็นไอสีครามลอยอบอวลอยู่เต็มห้องปฏิบัติการชั่วคราว ลีโอนวดขมับเบาๆ เพื่อขับไล่ความอ่อนล้าที่เกาะกุมสมองมานานกว่าหชั่วโมงเต็ม บนโต๊ะไม้เนื้อแข็งตรงหน้าเกลื่อนกลาดไปด้วยเศษการ์ดเวทมนตร์ระดับต่ำที่ถูกใช้งานจนไหม้เกรียมและสูญสลายกลายเป็นฝุ่นผง ในฐานะอดีตโปรเพลเยอร์การ์ดเกม เขาเข้าใจดีว่ากฎเหล็กข้อแรกของการสร้างคอมโบคือความสมดุล แต่สำหรับโลกแฟนตาซีใบนี้ที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์กลายพันธุ์และระบบเลเวลอัปอันโหดร้าย ความสมดุลแบบเดิมๆ กลายเป็นเรื่องล้าสมัยไปเสียแล้ว สิ่งที่ลีโอต้องการในตอนนี้ไม่ใช่แค่การ์ดที่ "ดี" แต่เป็นการ์ดที่ "คาดเดาไม่ได้" และทรงพลังพอที่จะพลิกกระดานได้ในพริบตาเดียว "ถ้าเราผสานคุณสมบัติธาตุไฟซ้อนทับลงในช่องการ์ดอัญเชิญสายฟ้า... อัตราความล้มเหลวจะพุ่งสูงถึงเจ็ด puluh เปอร์เซ็นต์ แต่ถ้าใช้ตัวกลางอย่างผลึกคริสตัลดาราช่วยดูดซับแรงกระแทก แรงดีดกลับน่าจะลดลงครึ่งหนึ่ง" ลีโอพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความตื่นตัว ดวงตาสีเข้มจ้องมองโฮโลแกรมหน้าต่างระบบที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ตัวเลขค่ามานาและเปอร์เซ็นต์ความสำเร็จกระพริบถี่รัวราวกับจะเตือนสติว่าเขากำลังเล่นอยู่กับไฟ "เจ้า(นาย)หมกมุ่นกับเจี้ยนกระดาษพวกนั้นมาตั้งแต่เที่ยงแล้วนะยะ ไม่คิดจะพักกินอะไรหน่อยหรือไง" เสียงใสๆ แต่เจือแววห่วงใยดังขึ้นพร้อมกับร่างเพรียวบางของเซร่าที่เดินถือถาดอาหารง่ายๆ เข้ามาในห้อง ฮันเตอร์สาวสายแทงค์ถอนหายใจเบาๆ พรางวางถาดลงบนมุมโต๊ะที่ว่างเปล่า ดวงตากลมโตมองเศษซากการ์ดที่เสียหายด้วยความรู้สึกระอาใจปนทึ่ง เธอก้าวเข้ามาเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายกับลีโอนานพอที่จะรู้ว่า เวลาที่เขามีสีหน้าเคร่งเครียดแบบนี้ สมองของเขาคงกำลังคำนวณแผนการร้ายกาจอะไรบางอย่างอยู่แน่ๆ ลีโอเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง มุมปากหยักยิ้มบางๆ ที่หาดูได้ยาก "ถ้าฉันไม่รีบเร่งมือตอนนี้ เกรงว่าพวกเราคงไม่มีแม้แต่โอกาสได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นในวันพรุ่งนี้หรอกนะ เซร่า... เธอเองก็รู้ว่าดันเจี้ยนระดับ B ที่เรากำลังจะไปเยือนในอีกสามวันข้างหน้า มันไม่ได้ต้อนรับพวกมือสมัครเล่น" เซร่าชะงักไปเล็กน้อย เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ฝั่งตรงข้าม แม้ภายนอกเธอจะเป็นสายลุยที่ไม่ค่อยคิดอะไรซับซ้อน แต่ลีโอก็เป็นคนเดียวที่ทำให้เธอไว้วางใจฝากชีวิตไว้เบื้องหลังได้อย่างสนิทใจ มือเรียวเอื้อมไปหยิบการ์ดเปล่าแผ่นหนึ่งขึ้นมาพลิกดูเล่น "ฉันเชื่อเธอนะ... ลีโอ นายเป็นคนคำนวณเก่งที่สุดที่ฉันเคยเจอมา แต่การผสมการ์ดข้ามสายพันธุ์แบบนี้ มันฝืนกฎของระบบมากเกินไปหรือเปล่า? ระวังมันจะระเบิดใส่หน้าเอานะยะ" น้ำเสียงของเธอเจือรอยยิ้มล้อเลียนเพื่อผ่อนบรรยากาศตึงเครียดภายในห้อง "ความเสี่ยงคือต้นทุนที่ต่ำที่สุดในการคว้าชัยชนะ" ลีโอตอบกลับเสียงเรียบ ก่อนจะหันกลับไปสนใจแผงวงจรเวทมนตร์ตรงหน้าต่อ นิ้วเรียวยาวจรดลงบนการ์ดต้นแบบสองใบ ใบแรกคือ 'สาส์นแห่งความมืด' ที่มีคุณสมบัติในการกัดกร่อนเกราะป้องกัน และใบที่สองคือ 'พายุหมุนคลั่ง' ที่ขึ้นชื่อเรื่องความรุนแรงในการสร้างวงกว้าง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสมาธิ ดึงพลังมานาทั้งหมดในร่างมารวมกันที่ปลายนิ้ว ท่ามกลางสายตาของเซร่าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นความกังวล เธอขยับตัวเข้ามาใกล้โดยอัตโนมัติ พร้อมที่จะใช้สกิลป้องกันภัยหากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น *ติ๊ด! ระบบกำลังทำการผสานการ์ด... โปรดรอสักครู่* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของลีโอ แสงสว่างวาบสีม่วงเข้มสลับกับประกายสายสีทองสาดส่องไปทั่วห้องจนแสบตา แรงดันมานาพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหันจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ลีโอกัดฟันแน่น เหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม แรงสะท้อนจากการหลอมรวมกำลังกัดกินพลังชีวิตของเขาอย่างรวดเร็ว แต่นัยน์ตาสีเข้มยังคงฉายแววแน่วแน่ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "ลีโอ! พอเถอะ มันอันตรายเกินไปแล้ว!" เซร่าร้องห้ามเสียงหลง มือหนาของเธอเตรียมคว้าแขนเขาให้ออกห่างจากโต๊ะ "อย่าเพิ่ง... อีกนิดเดียว..." ลีโอเค้นเสียงลอดไรฟัน *เปรี้ยง—!* เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับควันสีขาวที่พวยพุ่งกลบรัศมีโต๊ะทำงาน เซร่ารีบโบกมือไล่ควันออกอย่างร้อนรน หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตกใจ ทว่าเมื่อควันจางลง ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ทั้งสองคนต้องเบิกตากว้างด้วยความตะลึง บนฝ่ามือของลีโอ การ์ดสีดำสนิทขอบทองแดงแผ่นหนึ่งกำลังลอยเคว้งคว้าง ลวดลายบนหน้าการ์ดไม่ใช่รูปมอนสเตอร์หรืออาวุธธรรมดา แต่เป็นรูปเงาของยมทูตที่ถือเคียวพันธนาการด้วยสายฟ้าสีโลหิต บรรยากาศรอบตัวการ์ดแผ่นนั้นแผ่ไอความเย็นยะเยือกออกมาจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เกาะอยู่บนขอบโต๊ะ *ติ๊ด! ยินดีด้วย! ผู้เล่นลีโอได้ทำการคิดค้นการ์ดระดับประดิษฐ์ใหม่สำเร็จ* *ชื่อการ์ด: [เคียวพิพากษาทมิฬ (Judgement Eclipse)] - ระดับ S (หายากพิเศษ)* *คุณสมบัติพิเศษ: เพิกเฉยเกราะป้องกัน 100% และสร้างความเสียหายสะสมตามจำนวนมานาที่สูญเสียไป* หน้าต่างระบบสีทองสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงดนตรีเฉลิมฉลองที่คุ้นเคย แต่ลีโอกลับไม่มีเวลามาดีใจ เขาทรุดตัวลงพิงพนักเก้าอี้ด้วยความอ่อนระอา ลมหายใจหอบถี่ ใบหน้าซีดเซียวลงอย่างเห็นได้ชัดจากการใช้มานาเกินขีดจำกัด เซร่ารีบพุ่งเข้ามาประคองร่างของเขาไว้ทันที สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโล่งอกและตำหนิในคราวเดียวกัน "นายบ้าไปแล้วจริงๆ ด้วย... เกือบไปแล้วรู้ไหมยะ ถ้าเมื่อกี้ระบบไม่ยอมรับผลลัพธ์ นายคงกลายเป็นศพเฝ้าโต๊ะทำงานไปแล้ว!" ลีโอยกยิ้มมุมปากอย่างอ่อนแรง ดวงตาคู่คมมองการ์ดในมือที่ตอนนี้สงบลงแล้ว "แต่เราก็ทำสำเร็จไม่ใช่เหรอ?... การ์ดใบนี้ จะเป็นไพ่ตายของเราในดันเจี้ยนนั้น" เขายังไม่ทันได้พักหายใจหายคอให้เต็มปอด จู่ๆ บรรยากาศรอบตัวก็แปรเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน อุณหภูมิในห้องปฏิบัติการลดฮวบลงจนติดลบในเสี้ยววินาที เปลวไฟจากตะเกียงมานาดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความเงียบงันอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุมจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจเต้นระรัว *ติ๊ด! คำเตือนจากระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด!* *ตรวจพบการแทรกแซงจากคลื่นมานาแปลกปลอม... พื้นที่พิกัด 04 กำลังถูกเจาะผ่านรอยแยกมิติ* *บุคคลภายนอกไม่ได้รับเชิญกำลังก้าวเข้ามาในอาณาเขต...* ลีโอหรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณโปรเพลเยอร์กรีดร้องเตือนภัยอย่างรุนแรง เขารวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่คว้าการ์ด [เคียวพิพากษาทมิฬ] ขึ้นมาถือไว้มั่น เซร่าชักดาบใหญ่ออกมาจากฝักอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังประตูห้องที่บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยกลุ่มหมอกสีดำสนิท เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังขึ้นเป็นจังหวะ... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ประตูกลไม้เนื้อแข็งถูกผลักให้เปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ใบหน้านั้นซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดสีดำสนิท แต่สิ่งที่ทำให้ลีโอและเซร่าถึงกับลมหายใจสะดุด คือกลิ่นอายอันคุ้นเคยที่แผ่ออกมาจากตัวตนปริศนานั้น—มันคือกลิ่นอายเดียวกับการ์ดระดับเทพเจ้าที่สูญหายไปเมื่อร้อยปีก่อน! "ไม่คิดเลยว่า... จะมีมนุษย์ชั้นต่ำบังMอาจหลอมสร้าง 'สิ่งนั้น' ขึ้นมาได้อีกครั้งในยุคสมัยที่เสื่อมทรามเช่นนี้" เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากขุมนรกดังลอดออกมาจากใต้ฮู้ด พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวซีดเผือดที่ยื่นออกมาแตะขอบประตู—และนั่นคือวินาทีที่ลีโอตระหนักได้ว่า... แผนการทั้งหมดที่เขาวางไว้ กำลังจะพังทลายลงในพริบตา! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางมากับกลยุทธ์ของลีโอนะคะ!