เปิดโปงความจริงที่ถูกซ่อน

"ถ้าคุณก้าวเข้ามาใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว เด็ค 'Judgment of Fate' ในมือฉันจะทำการสั่งสอนคุณด้วยความน่าจะเป็นศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์... ซึ่งแปลว่า ต่อให้คุณมี HP เต็มร้อย ก็มีสิทธิ์กลายเป็นผุยผงในพริบตาเดียวนะคะ" น้ำเสียงของลีโอเยือกเย็นและราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึก ทว่าแววตาสสีนิลกลับไหววับด้วยประกายความระแวงอย่างถึงที่สุด เขาขยับตัวบังเซร่าที่กำลังยืนหอบหายใจรดต้นคอไว้ครึ่งก้าว มือเรียวยาวสับการ์ดในมือเสียงดังกรอบแกรบเป็นจังหวะที่ถูกคำนวณมาอย่างแม่นยำ ทุกย่างก้าวของพวกเขาก่อนหน้านี้ถูกวางแผนไว้เพื่อหลบหลีกกับดักเวทมนตร์ระดับสูงในชั้นใต้ดินของดันเจี้ยนเขตสี่ แต่ไม่มีอัลกอริทึมไหนในระบบที่เคยประเมินไว้เลยว่า... ผู้ที่ยืนรอพวกเขาอยู่ ณ จุดอับสายตาแห่งนี้ จะเป็นคนๆ นี้ เงาร่างโปร่งบางที่ก้าวออกมาจากความมืดของเสาศิลาโบราณไม่ใช่สัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ หรือแม้แต่บอสลับประจำชั้น แต่มันคือร่างของหญิงสาวในชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ ขอบชายผ้าปักด้วยด้ายสีทองลายวงแหวนเวทที่สลายตัวครึ่งหนึ่ง ใบหน้าเรียוคมคายนั้นประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงเรืองรองของผลึกมานาบนผนัง "ไม่เอาน่า เลโอเนล... น้องชายผู้พี่ทิ้งเวทีโปรเพลเยอร์มาไกลถึงโลกแฟนตาซีทั้งที ยังคงนิสัยระแวงเกินเหตุเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยสินะคะ" เซร่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เผลอเอื้อมมือไปคว้าแขนเสื้อของลีโอไว้แน่น "คะ... คุณลีโอ รู้จักเธอกเหรอคะ? ผู้หญิงคนนี้... ทำไมมาอยู่ในเขตหวงห้ามระดับนี้ได้ แถมชุดที่เธอใส่..." ฮันเตอร์สาวสายแทงค์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สัญชาตญาณนักรบของเธอกรีดร้องเตือนภัยว่าพลังมานาที่แผ่ออกมาจากตัวของหญิงสาวปริศนานั้นไม่ได้อยู่ในระดับของมนุษย์ทั่วไป มันคือความกดดันระดับที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูก ลีโอยังคงไม่ลดการป้องกันลง สายตาคมกริบกวาดมองการ์ดสามใบที่ถูกหนีบไว้ระหว่างนิ้วเรียว "คาริน่า... เธอควรจะอยู่ในหอคอยกลางมหานครสิฟเฟอร์ในฐานะหัวหน้านักวิจัยสภาเวทมนตร์ ไม่ใช่มายืนยันตัวตนในซากดันเจี้ยนที่ถูกลบออกจากสารบบแบบนี้... หรือว่า ข่าวลือเรื่องการหายตัวไปของนักเวทชั้นยอดสิบสองคนเมื่อปีก่อน เป็นฝีมือของ 'ระบบ' ที่เธอกำลังทดลองอยู่กันแน่?" คาริน่าหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเธอก้องกังวานน่าขนลุกในโถงทางเดินแคบๆ เธอยกมือขึ้นทัดปอยผมสีเงินที่หลุดล่วงลงมาข้างแก้ม ท่าทางดูผ่อนคลายราวกับกำลังเดินเล่นในสวนดอกไม้ มากกว่าจะเผชิญหน้ากับอดีตเซียนการ์ดผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์ "น้องชาย... นายมองโลกแคบเกินไปหน่อยแล้วล่ะค่ะ โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่ระบบการ์ดที่นายใช้สะสมแต้มเพื่อเลเวลอัปหรอกนะ ดันเจี้ยนแห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยพระเจ้าหรือธรรมชาติ แต่มันคือ 'รอยต่อ'... รอยต่อที่ระบบกำลังพยายามเย็บมันเข้าด้วยกันเพื่อปิดบังความจริงบางอย่างที่เน่าเฟะ" ปลายนิ้วชี้ของคาริน่าแตะลงที่อากาศว่างเปล่า ทันใดนั้น หน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าเข้มก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศนับร้อยจอ แต่ละจอไม่ได้แสดงค่าสถานะหรือเควสต์เหมือนที่ลีโอกับเซร่าคุ้นเคย แต่มันคือภาพของ 'ผู้เล่น' หรือ 'ฮันเตอร์' คนอื่นๆ ที่กำลังต่อสู้ในดันเจี้ยนทั่วทวีป... และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวคือ ทุกครั้งที่ฮันเตอร์เหล่านั้นใช้สกิล ร่างกายของพวกเขากลับค่อยๆ โปร่งใสขึ้นทีละน้อย ราวกับตัวตนกำลังถูกลบเลือนออกจากระบบฐานข้อมูล เซร่าปิดปากตัวเองด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นใบหน้าของฮันเตอร์คนหนึ่งในจอภาพกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ร่างนั้นจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีแดงแล้วถูกดูดหายเข้าไปในรอยแยกของผนัง "นั่นมัน... เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขากันคะ? ทำไมพวกเขาถึง..." เซร่าหันมามองลีโอด้วยแววตาเวทนาและสั่นเทา ลีโอไม่ตอบ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดจนขึ้นสันกราม สมองระดับอัจฉริยะกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามา การ์ดในมือถูกกำแน่นจนมุมกระดาษยับยู่ยี่ เขาตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้นเองว่า ทำไมเด็คการ์ดของเขาถึงมีความสามารถในการ 'แก้ทางระบบ' ได้ตั้งแต่แรก... เพราะระบบนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อช่วยเหลือผู้กล้า แต่มันคือ 'โปรแกรมกำจัดขยะ' ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อรีไซเคิลพลังชีวิตของมนุษย์ต่างโลกให้กลายเป็นเชื้อเพลิงขับเคลื่อนดันเจี้ยน "เธอรู้เรื่องนี้มานานแค่ไหนแล้ว คาริน่า?" ลีโอเค้นเสียงถาม รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างเพรียวอย่างไม่ปิดบัง "นานพอที่จะรู้ว่า... นายกำลังเดินเข้าไปในกับดักชิ้นโตที่สภาเวทมนตร์และผู้ดูแลระบบชั้นสูงร่วมกันขุดเอาไว้ยังไงล่ะคะ" คาริน่ายิ้มกริ่ม ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ลีโออีกหนึ่งก้าว ดวงตาสสีเงินทอประกายลึกล้ำ "ถ้านายยังดึงดันจะใช้เด็คการ์ดนั้นฝ่าไปถึงชั้นที่สามสิบห้า... ตัวตนของเซร่า และตัวตนของนายเอง จะถูกลบออกจากความทรงจำของทุกคนบนโลกนี้อย่างถาวร... เลโอเนล นายพร้อมที่จะแลกทุกอย่างเพื่อเกมนี้จริงๆ งั้นเหรอ?" บรรยากาศในห้องโถงเงียบงัดลงทันที มีเพียงเสียงหายใจหอบถี่ของเซร่าและเสียงกระซิบของมานาที่ปั่นป่วนรอบตัว ลีโอนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนภาพใบหน้าของสหายสาวที่ไว้ใจเขาหมดหัวใจ ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ "ถ้าเกมนี้มันถูกเขียนขึ้นด้วยกฎที่บิดเบี้ยวตั้งแต่ต้น..." ลีโอสูดหายใจเข้าลึก พลิกการ์ดในมือให้หันเข้าหาแสงไฟจนเกิดประกายแสงเจิดจ้า "งั้นฉันนี่แหละ... จะเป็นคนฉีกทิ้งมันให้ดูเองค่ะ!" สิ้นคำพูดนั้น เสียงเตือนอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นในโสตประสาทของลีโอและเซร่าพร้อมกัน [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการละเมิดกฎขั้นรุนแรง! โหมด 'ลบตัวตน' ถูกกระตุ้นล่วงหน้า!] [คำเตือน: ผู้เล่น 'เลโอเนล' และผู้ติดตาม 'เซร่า' กำลังถูกเปลี่ยนสถานะเป็น 'ภัยคุกคามระดับ SSS'... เริ่มนับถอยหลังการลบข้อมูลใน 10... 9...] ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนที่ 16 นี้นะคะ แล้วมาลุ้นระทึกกับบททดสอบครั้งใหม่ไปด้วยกันในตอนหน้าค่ะ!