รอยประทับที่ตื่นเต้น

กลิ่นอายความดุดันของบุรุษเพศแผ่ซ่านคุกรุ่นไปทั่วบรรยากาศอึมครึมภายในห้องทำงานส่วนตัว บานประตูไม้สักทองถูกปิดสนิทลงพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ถูกกักขังไว้ภายในพื้นที่แคบ รินรดายืนหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ ลมหายใจของเธอติดขัดเมื่อร่างสูงใหญ่ของคิรากรก้าวเข้ามาประชิดอย่างไร้ช่องว่าง ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งทาบลงบนผนังด้านข้างเพื่อปิดตายทุกทางหนี ขณะที่ปลายนิ้วแกร่งอีกข้างเชยคางมนขึ้นอย่างถือวิสาสะ บังคับให้ดวงตากลมโตที่ฉายแววพยศต้องสบประสานกับนัยน์ตาดาร์กเบอร์กันดีที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความกระหาย "คิดว่าการพาตัวเองเข้ามาในถ้ำเสือ แล้วชูคออวดดีใส่ฉัน จะทำให้เธอรอดพ้นจากเงื้อมมือของอัครินทร์ไปได้จริงๆ งั้นเหรอ ทนายสาว" เสียงทุ้มต่ำรื่นหูทว่าเต็มไปด้วยอำนาจมืดดังชิดริมฝีปาก รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว เธอพยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสร้อนผ่าวที่แผดเผาผิวแก้ม แต่คิรากรกลับไม่มีทีท่าจะปล่อย เขากลับยิ่งออกแรงบีบกรามมนเบาๆ ให้เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากันตรงๆ ความใกล้ชิดนี้อันตรายเกินกว่าที่หัวใจดวงน้อยจะรับไหว กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเย้ายวนอันดิบเถื่อนทำให้สติสัมปชัญญะของเธอกำลังจะแตกกระซ่านซ่านเซ็น "ดิฉันไม่ได้ขอให้คุณมาช่วย และไม่ได้ร้องขอความเมตตาจากมาเฟียอย่างคุณค่ะ คุณคิรากร" รินรดากัดฟันกรอด เค้นเสียงตอบโต้กลับไปอย่างไม่เกรงกลัว แม้ภายในอกจะเต้นรัวระทึกราวกับกลองศึก "ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ เราไม่มีเรื่องอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีก" "ไม่มีงั้นเหรอ?" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยแรงปรารถนาที่พุ่งพล่านจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิบอิ่มที่สั่นระริกด้วยความโกรธ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาสำรวจสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดสูทเข้ารูปอย่างจาบจ้วง "ตั้งแต่ที่เธอกล้าก้าวเข้ามาเหยียบอาณาจักรของฉัน เธอก็ตกเป็นของฉันโดยสมบูรณ์แบบแล้ว รินรดา... ไม่มีทางที่เหยื่ออย่างเธอจะเดินออกจากกรงนี้ไปได้เฉยๆ หรอก" สิ้นคำประกาศิตที่เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งและดุดัน ร่างสูงก็โน้มใบหน้าลงมาประชิดอย่างไร้การยินยอม ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงบนกลีบปากนุ่มของเธออย่างไร้ความปรานี การจู่โจมอย่างกะทันหันทำให้รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอพยายามทุบตีอกแกร่งและเบี่ยงตัวหนี แต่แรงมหาศาลของชายหนุ่มกลับตรึงเธอไว้ราวกับกุญแจมือเหล็ก สัมผัสที่เริ่มต้นด้วยความป่าเถื่อนและต้องการสยบให้ยอมจำนน ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนลุ่มลึกที่แผดเผาจิตวิญญาณ คิรากรขบเม้มริมฝีปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ บังคับให้เรียวปากนุ่มเผยอรับรสจูบอันดุดันที่ทั้งหวานล้ำและกระหายใคร่ครวญ รินรดาพยายามต่อต้านด้วยสติที่เหลืออยู่ ทว่าเรียวลิ้นร้อนที่รุกรานเข้ามาตักตวงความหวานกลับทำให้สมองของเธอขาวโพลน แรงต่อต้านที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบ มือแกร่งที่เคยล็อกคางเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น จนรảoกายของทั้งสองแนบชิดติดกันอย่างไร้ช่องว่าง ความร้อนจากฝ่ามือของเขาที่ลูบไล้อยู่ใต้ร่มผ้าทำเอาผิวเนื้อของเธอสั่นสะท้าน รินรดาเผลอส่งเสียงครางประท้วงในลำคอเมื่อฝ่ามือหนาเริ่มลูบไล้ขึ้นมาสัมผัสส่วนโค้งเว้าอย่างจาบจ้วง แต่ทว่าปลายนิ้วของเขากลับเต็มไปด้วยเวทมนตร์ที่ทำให้ขาเรียวอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น คิรากรผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดาย ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ทว่าหน้าผากของเขากลับยังคงแนบชิดอยู่กับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มแดงก่ำ นัยน์ตาดาร์กเบอร์กันดีทอดมองเรือนร่างที่สั่นสะท้านในอ้อมแขนด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง "เธอต่อต้านฉันได้ไม่นานหรอก... รินรดา" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับริมฝีปากหนาที่จູບซับลงบนซอกคอขาวเนียนอย่างถือสิทธิ์ "ร่างกายของเธอกำลังบอกความจริง ตรงกันข้ามกับคำพูดอวดดีพวกนั้น..." รินรดากัดริมฝีปากแน่นด้วยความคับ แค้นใจและตื่นกลัวในเสน่หาอันอันตรายที่เขาหยิบยื่นให้ เธอรู้ดีว่าหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ศักดิ์ศรีทั้งหมดที่เธอถือ มั่นจะต้องแหลกสลายคามือของมาเฟียร้ายผู้นี้อย่างแน่นอน แต่ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอ่ยคำปฏิเสธใดๆ ออกไป เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงรายงานจากลูกน้องคนสนิทที่หน้าห้อง "นายครับ... ทางด้านอัครินทร์ส่งคนเคลื่อนไหวแล้วครับ มันกำลังพยายามเจาะข้อมูลลับที่เราซ่อนไว้!" คิรากรชะงักฝีปากที่กำลังคลอเคลียอยู่ข้างกกหู รินรดาแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง นัยน์ตาดาร์กเบอร์กันดีกลับหันมามองเธอด้วยประกายตาดุดันที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม มือแกร่งปล่อยเอวบางให้เป็นอิสระชั่วคราว ก่อนจะคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้มั่นด้วยแรงที่ไม่ยอมให้ขัดขืน "อยู่เงียบๆ ตรงนี้... แล้วรอดูว่าฉันจะจัดการกับคนที่กล้าแย่งของๆ ฉันอย่างไร" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตรงนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าพายุอารมณ์จะโหมกระหน่ำยิ่งกว่าเดิมค่ะ