บทเรียนราคาแพง

"ฉันบอกแกแล้วว่าสัญญาฉบับนี้ไม่มีทางพลาด! สี่ร้อยหยวนในมือพวกเราแน่ เตรียมตัวไปรับเงินสดได้เลย!" เสียงทุบโต๊ะไม้สนของลุงเฉินดังลั่นห้องรับแขกบ้านตระกูลเฉิน รอยยิ้มละโมบจนตาหยีทำให้รอยตีนกาบนใบหน้าย่นยู่ราวกับกระดาษยับยู่ยี่ เขากำลังอวดสัญญาซื้อขายล่วงหน้าที่เพิ่งทำขึ้นด้วยความฮึกเหิม โดยมีป้าสะใภ้และญาติสนิทอีกสองคนพยักหน้ารับด้วยความโลภไม่แพ้กัน พวกเขากล้าดียังไงถึงคิดจะฮุบที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านที่พัดชา (ภัทร) เฝ้าทะนุถนอมและใช้เป็นแหล่งเพาะ สมุนไพรหายากสำหรับทำยา ทั้งยังแอบอ้างชื่อสหกรณ์การเกษตรเพื่อตบตาชาวบ้าน ในห้องครัวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของไก่ตุ๋นยาจีนที่พัดชากำลังเคี่ยวอย่างใจเย็น พัดชาตักน้ำซุปสีอำพันชิมรสชาติเล็กน้อยด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาสีดำสนิทคู่นั้นฉายประกายเยียบเย็นอย่างที่เคยเป็นมาเมื่อครั้งยังเป็นศัลยแพทย์ผู้ทรงคุณวุฒิ การสูญเสียการควบคุมไม่เคยอยู่ในพจนานุกรมของเขา การล้างแค้นที่ดีที่สุดไม่ใช่การใช้กำลังเข้าหักหาญ แต่เป็นการปล่อยให้ความโลภของอีกฝ่ายกัดกินตัวพวกมันเองจนหมดหนทาง "ภัทร... ปล่อยพวกมันไว้แบบนั้นจะดีหรือครับ?" สิงหายื่นมือหนามาโอบเอวบางของภรรยาเบาๆ จากด้านหลัง ใบหน้าคมคายของชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าหน่วยเกษตรกรเต็มไปด้วยความห่วงใย ฝ่ามือที่ผ่านงานหนักมาโอบกอดประคับประคองร่างพัดชาไว้ราวกับไข่มุกใน ดวงใจ "ปล่อยให้พวกมันดิ้นรนไปเถอะครับพี่สิงหา" พัดชาหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้สามี สายตาที่ทอดมองเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่มอบให้แค่อีกฝ่ายคนเดียว "คนพวกนั้นไม่เคยเรียนรู้ว่า เงินที่ได้มาง่ายดาย มักจะต้องจ่ายคืนด้วยราคาที่แพงกว่าเสมอ" ย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อน ญาติกลุ่มนี้แอบอ้างชื่อของพัดชาไปทำสัญญาซื้อขายโควต้าปุ๋ยและเมล็ดพันธุ์ราคาสูงลิ่วกับพ่อค้าคนกลางจากตัวอำเภอ โดยหลอกให้ชาวบ้านลงชื่อค้ำประกันและจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้า แต่สิ่งที่พวกมันไม่รู้เลยก็คือ พัดชาได้จัดการจดทะเบียนสิทธิ์การถือครองที่ดินและลิขสิทธิ์สมุนไพรทั้งหมดไว้ในนามสหกรณ์อย่างถูกต้องตามกฎหมายตั้งแต่เดือนแรกที่ย้ายมาแล้ว สัญญาที่ลุงเฉินถืออยู่อย่างภาคภูมิใจ จึงเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่าที่เข้าข่าย "ฉ้อโกงทรัพย์สินโดยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จ" เท่านั้น เวลาล่วงเลยจนถึงยามบ่ายแก่ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นรัวเร็วและไร้ซึ่งมารยาท ลุงเฉินพังประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด เนื้อตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬแตกพลั่กราวกับคนเพิ่งวิ่งหนีตายมา "พัดชา! ช่วยลุงด้วย! ไอ้พวกพ่อค้าคนกลางจากตัวอำเภอ... พวกมันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย! โรงงานรับซื้อบอกว่าไม่เคยทำสัญญาอะไรกับพวกเราเลย แถมตอนนี้ตำรวจกำลังมาที่นี่เพื่อจับกุมข้อหาฉ้อโกงประชาชน!" ป้าสะใภ้ที่วิ่งตามมาทรุดฮวบลงกับพื้น ร้องไห้โฮคร่ำครวญทุบอกชกตัวเสียงดังลั่น "แกต้องช่วยพวกเรานะภัทร! แกเป็นหมอ เป็นคนมีความรู้ แกต้องช่วยล้างชื่อให้พวกเราไม่อย่างนั้นพวกเราติดคุกหัวโตแน่!" พัดชาค่อยๆ วางทัพพีในมือลง หันกลับมามองเครือญาติจอมสูบที่ตอนนี้สภาพไม่ต่างอะไรกับสุนัขจนตรอก รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ช่วยหรือครับ?" พัดชาทวนคำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังจนทุกคนในห้องสะท้าน "วันที่พวกท่านพยายามฮุบที่ดินของผม วันที่พวกท่านหลอกเอาเงินเก็บก้อนสุดท้ายของชาวบ้านตาดำๆ ไปใช้หนี้การพนันของตัวเอง... ท่านเคยคิดถึงคำว่า 'ช่วย' บ้างไหมครับ?" ลุงเฉินหน้าถอดสี เข่าทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าพัดชา มือเหี่ยวย่นพยายามจะเอื้อมมาจับชายกางเกงแต่ถูกสิงหาขยับตัวบังไว้ด้วยสายตาดุดันราวกับพญาเสือที่พร้อมขย้ำเหยื่อ "สัญญาฉบับนั้นพวกท่านเป็นคนลงชื่อกันเอง เจ้าหน้าที่ตำรวจเขามีหลักฐานครบถ้วน ทั้งลายมือชื่อและเส้นทางการเงิน... บทเรียนราคาแพงครั้งนี้ คงจะทำให้พวกท่านได้สำนึกในห้องข้าหลวงสักพักใหญ่เลยนะครับ" สิ้นคำพูดของพัดชา เสียงไซเรนรถตำรวจของทางการก็ดังสนั่นลั่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน เสียงฝ่าเท้าหนักแน่นของเจ้าหน้าที่หลายนายกรูเข้ามาล้อมตัวลุงเฉินและป้าสะใภ้ไว้ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความสิ้นหวัง เหตุการณ์ความวุ่นวายสงบลงอย่างรวดเร็ว เหลือไว้เพียงความเงียบสงบในบ้านไม้หลังน้อยที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารเย็น สิงหาเดินเข้ามาโอบไหล่ภรรยาเบาๆ ก่อนจะสูดกลิ่นหอมจากซุปไก่ยาจีนที่ตั้งอยู่บนเตา "เหนื่อยมามากแล้วนะครับคนดี ทานข้าวกันเถอะ วันนี้ผมทำหมูผัดพริกหยวกฝีมือผมเองด้วยนะ" พัดชาคลายรอยยิ้มความตึงเครียดทั้งหมดทิ้งไป ซบศีรษะลงกับไหล่กว้างของสามีด้วยความโล่งใจ ทว่าในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังจะตักข้าวใส่จาน เสียงเคาะประตูก็จู่ๆ ก็ดังขึ้นอีกครั้งสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... สิงหาขมวดคิ้วเล็กน้อยเดินไปเปิดประตู แต่พัดชาที่ยืนมองข้ามไหล่สามีออกไปกลับต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อพบว่าผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูในยามวิกาลเช่นนี้ ไม่ใช่ตำรวจหรือชาวบ้านในหมู่บ้าน... แต่เป็นชายหนุ่มปริมาณในชุดสูทจีนโบราณราคาแพง ใบหน้านั้นละม้ายคล้ายคลึงกับบิดาผู้ล่วงลับของเขาอย่างน่าตกใจ พร้อมกับรอยยิ้มลึกลับที่เอ่ยประโยคแรกออกมาว่า "คุณหมอพัดชาครับ... ในที่สุดผมก็หาคุณพบเสียที ทายซิว่าสมบัติชิ้นสุดท้ายของตระกูล ตอนนี้อยู่ที่ใคร?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสาดความสะใจและสนับสนุน "หมอภัทรแก้ไขชะตา" มาโดยตลอดนะครับ