ขยายธุรกิจสู่โรงงาน

กลิ่นหอมฉุนกึกของรากโสมป่าเคี่ยวผสมกับน้ำผึ้งชันโรงโชยตลบอบอวลไปทั่วห้องโถงเก่าของบ้านหลังริมเนิน เสียงไม้พายกระทบกับขอบหม้อดินเผาดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางไอร้อนสีขาวที่พวยพุ่งขึ้นสู่เพดานจนฝ้าไม้เริ่มขึ้นละอองน้ำ พัดชากวาดสายตามองสีน้ำตาลเข้มข้นของตัวยาในหม้ออย่างพึงพอใจ ปลายนิ้วเรียวยาวดึงผ้ากันเปื้อนผ้าฝ้ายสีซีดให้กระชับเข้ากับเอวคอด ในยุคปีเจ็ดศูนย์ที่ผู้คนยังปากกัดตีนถีบเพื่อแย่งชิงโควต้าแป้งและน้ำมันพืช การมัวแต่ขายสมุนไพรสดหรือตากแห้งแบบเดิมๆ ย่อมเป็นหนทางที่สั้นที่สุดในการเดินไปสู่ความจน การก้าวสู่ "การแปรรูป" เพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มจึงไม่ใช่ทางเลือก แต่เป็นความจำเป็นตายตัว "ถ้าเราต้มรอบนี้ให้งวดลงอีกครึ่งหนึ่ง แล้วเติมสารสกัดจากผลพุทราจีนป่าที่เพิ่งเก็บมาจากมิติลับเมื่อวาน... ฤทธิ์ในการบำรุงโลหิตจะพุ่งสูงขึ้นอย่างน้อยสามเท่าตัว" พัดชาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะใช้ทัพพีไม้คนส่วนผสมอย่างระมัดระวัง ศาสตร์การแพทย์แผนปัจจุบันที่เขาเคยร่ำเรียนมาในภพก่อน ผสมผสานเข้ากับตำรายาโบราณในมิติลับ ทำให้เขามองเห็นโครงสร้างระดับโมเลกุลของสมุนไพรเหล่านี้ทะลุปรุโปร่ง แอด... เสียงประตูไม้เนื้อแข็งถูกผลักเปิดออกเบาๆ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของสิงหาที่ก้าวเข้ามา ความเย็นยะเยือกของลมหนาวภายนอกถูกกักไว้ด้านนอกทันทีที่เขารีบปิดประตูอย่างเบามือ บนบ่ากว้างของชายหนุ่มแบกกระสอบสมุนไพรตระกูลจินเซิงน้ำหนักไม่ต่ำกว่าสามสิบชั่ง ใบหน้าคมคายมีหยาดเหงื่อซึมตามไรผม แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับทอประกายอ่อนโยนทันทีที่ก้าวเข้ามาสบตากับภรรยา "ข้างนอกลมแรงมากครับ พัดชา... คุณควรจะใส่เสื้อคลุมหนาอีกชั้น" สิงหาวางกระสอบลงบนพื้นอย่างเบามือราวกับกลัวว่าเสียงจะรบกวนสมาธิของคนตรงหน้า ก่อนจะเดินตรงดิ่งเข้ามาสวมกอดเอวบางจากด้านหลัง ปลายคางสากระคายเกยลงบนลาดไหล่บางสูดดมกลิ่นหอมสะอาดที่เจือจางด้วยกลิ่นสมุนไพรจางๆ จากตัวภรรยา พัดชาไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้ความอบอุ่นจากแผ่นอกหนาแผ่ซ่านเข้ามาใน1ความหนาวเย็นของห้อง เขาวางทัพพีลงแล้วเอี้ยวตัวไปใช้หลังมือเช็ดเหงื่อที่ขมับให้สามีอย่างเป็นธรรมชาติ "งานที่แปลงทดลองทางเหนือเรียบร้อยดีหรือครับ? ทางการเขตไม่ได้เข้ามาตรวจจับอะไรแปลกๆ ใช่ไหม" "เรียบร้อยดีครับ เจ้าหน้าที่ฝ่ายเกษตรอำเภอเพิ่งกลับไป พวกเขาคงคิดว่าผมบ้าที่ลงทุนขุดร่องน้ำซิกแซกแบบนั้น แต่ไม่มีใครรู้หรอครับว่า ผลผลิตโสมป่าในแปลงนั้นโตเร็วกว่าปกติถึงห้าเท่า... ทุกอย่างอยู่ในแผนที่เราวางไว้หมดแล้ว" สิงหายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและดุดันในเวลาเดียวกัน หากใครในหมู่บ้านเห็นภาพนี้คงแทบไม่เชื่อว่า หัวหน้าหน่วยเกษตรกรผู้เคร่งขรึมและไร้ความปรานีต่อพวกชอบเอาเปรียบ จะยอมสยบแทบเท้าภรรยาหนุ่มคนนี้เพียงคนเดียว "ดีมาก... โรงเรือนหลังเก่าของสหกรณ์ที่เราขอเช่ามา ตอนนี้จัดการเคลียร์พื้นที่เสร็จหรือยังครับ?" พัดชาหันกลับมาประจันหน้า ดวงตาสุกใสเป็นประกายระยับด้วยความมุ่งมั่นทางธุรกิจ "เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ ช่างไม้หลิวจัดการซ่อมแซมคานหลังคาและปูพื้นปูนซีเมนต์ให้ใหม่ตามที่คุณสั่ง ส่วนเตาต้มยาขนาดใหญ่หกหัวเตาที่สั่งมาจากตัวเมือง ก็ถูกติดตั้งเรียบร้อยตั้งแต่วันก่อนแล้ว... พัดชา คุณแน่ใจนะว่าเราจะเริ่มเดินเครื่องผลิต 'ยาบำรุงกำลังสูตรพิเศษ' ล็อตแรกพรุ่งนี้เลย? ทุนที่เราลงไปเกือบหมดกระเป๋าแล้วนะ" สิงหาเอ่ยถามด้วยความห่วงใย แม้เขาจะเชื่อมั่นในตัวภรรยาแค่ไหน แต่การขยายสเกลจาก "หมอพื้นบ้านต้มยาขายทีละหม้อ" สู่ "โรงงานแปรรูปขนาดย่อม" ในยุคที่นโยบายภาครัฐยังควบคุมการค้าขายอย่างเข้มงวด ถือเป็นความเสี่ยงที่สูงมาก พัดชายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่แฝงความเยือกเย็นของอดีตศัลยแพทย์ผู้เคยชี้เป็นชี้ตายบนเตียงผ่าตัด มือเรียวยื่นไปแตะที่แก้วตึงของสามีเบาๆ "ความเสี่ยงมักมาพร้อมกับผลกำไรมหาศาลเสมอครับ... อีกอย่าง ป้าสะใภ้ใหญ่กับพวกตระกูลเฉินคงกำลังรอจังหวะที่เราล้มละลาย เพื่อจะเข้ามาฮุบที่ดินแปลงนี้อยู่พอดี ถ้าเราไม่รีบขยายสเกลเพื่อผูกขาดตลาดสมุนไพรในมณฑลนี้เสียก่อน เกรงว่าพวกปลิงพวกนั้นคงจะไม่ยอมเลิกราง่ายๆ แน่" เพียงแค่เอ่ยถึงชื่อตระกูลเฉิน แววตาของสิงหาก็เย็นเยียบลงทันที "ปล่อยให้พวกมันดิ้นรนไปเถอะครับ สัปดาห์ก่อน ลูกชายคนโตของบ้านใหญ่เพิ่งไปกู้เงินนอกระบบมาเพื่อจะเปิดร้านค้าแข่งกับเรา แต่โชคร้ายที่เจ้าหนี้กลุ่มนั้นเป็นคนของสหายเฉียง... ตอนนี้บ้านนั้นกำลังร้อนเป็นไฟ" พัดชาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่น่าฟังแต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "กรรมตามสนองเร็วกว่าที่เราคิดเสียอีก... งั้นคืนนี้เรามาตรวจเช็กคุณภาพหัวเชื้อสมุนไพรล็อตสุดท้ายกันเถอะครับ พรุ่งนี้รุ่งสาง โรงงานของเราจะต้องเปิดตัวอย่างเป็นทางการ!" ทั้งสองช่วยกันบรรจุของเหลวสีน้ำตาลเข้มข้นกลิ่นหอมหวลลงในขวดแก้วสีชาขนาดเล็กทีละขวดอย่างประณีต ทุกขั้นตอนถูกควบคุมความสะอาดอย่างเข้มงวดราวกับห้องผ่าตัดไร้เชื้อ กลิ่นหอมหวานของโสมป่าและน้ำผึ้งผสมผสานกับความอบอุ่นของเตาผิง ทำให้บรรยากาศในค่ำคืนอันหนาวเหน็บเต็มไปด้วยพลังแห่งความหวัง กระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนดึกสงัด แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันก๊าดในห้องโถงสาดส่องเงาร่างสองร่างทาบทับกันบนผนังไม้ พัดชากำลังจะปิดฝาขวดสุดท้าย ทันใดนั้น... *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูหน้าบ้านดังสนั่นหวั่นไหวอย่างไร้ความเกรงอกเกรงใจ ตามมาด้วยเสียงโวยวายแหลมสูงคุ้นหูที่แผดลั่นทะลุความเงียบยามวิกาลเข้ามา "ไอ้พัดชา! ไอ้หลานเนรคุณ! แกเปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ! แกผูกขาดสมุนไพรจนทำให้ลูกชายฉันไม่มีทางทำมาหากิน เปิดประตูไม่งั้นฉันจะพังเข้ามา!" เสียงแผดร้องโหยหวนของ "ป้าสะใภ้ใหญ่" ดังขึ้นซ้ำๆ พร้อมกับแรงกระแทกประตูที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนบานไม้เก่าๆ สั่นสะเทือน สิงหาขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมคายฉายแววดุดันขึ้นทันที เขากำลังจะก้าวเท้าไปที่ประตูเพื่อสั่งสอนคนไร้มารยาท แต่พัดชากลับเอื้อมมือไปแตะแขนของสามีไว้เบาๆ ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้นช้าๆ แววตาคู่คมฉายประกายความสนุกสนานราวกับผู้ล่าที่กำลังมองเหยื่อเดินเข้ามาติดกับดักด้วยตัวเอง "ไม่ต้องรีบเปิดครับพี่สิงหา..." พัดชากระซิบเสียงนุ่มข้างหูสามี น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนอีกฝ่ายต้องชะงัก "ในเมื่อพวกเขานำ 'เรตติ้ง' และความบันเทิงมายามดึกถึงหน้าบ้าน... เราก็ควรต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้ ด้วยการเปิดตัวสินค้าใหม่ให้พวกเขาได้ชิมเป็นกลุ่มแรก... ดีไหมครับ?" สิงหามองรอยยิ้มของภรรยาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาวด้วยความเอ็นดูระคนหวาดหวั่น... เมียของเขาช่างน่ากลัวขึ้นทุกวันเสียแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสาดความสะใจและสนับสนุน "หมอภัทรแก้ไขชะตา" มาโดยตลอดนะครับ