ความรักที่ซ่อนอยู่ใต้ความใส่ใจ

"อย่าขยับตัวครับ... ตัวคุณร้อนจนไข้ขึ้นสูงถึงขนาดนี้แล้ว ยังจะดื้อดึงลุกขึ้นมาต้มยาอีกหรือครับ พัดชา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความกังวลอย่างเห็นได้ชัดดังขึ้น พร้อมกับท่อนแขนแข็งแกร่งของชายหนุ่มที่โอบประคองแผ่นหลังบอบบางของพัดชาเอาไว้ทันท่วงที ก่อนที่ร่างของเขาจะค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงไม้เนื้อแข็งอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนคนที่กำลังป่วยหนัก ภายในห้องนอนเล็กๆ ของบ้านพักหลังน้อยในหมู่บ้านยุค 80 กลิ่นอายของความหนาวเย็นจากภายนอกถูกขับไล่ด้วยไอร้อนจางๆ จากเตาผิงมุมห้อง พัดชา (หรือที่อดีตเคยเป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งผู้เยือกเย็น) ในยามนี้กลับพ่ายแพ้ให้กับพิษไข้ที่เล่นงานจนเรียวปากซีดเซียวและลมหายใจร้อนผ่าว ดวงตาคู่สวยปรือปรอยพยายามเพ่งมองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดของสามีหนุ่มผู้เงียบขรึม สิงหาไม่ได้เอ่ยคำตัดพ้อใดๆ ออกมาอีก แม้ว่าในใจเขาจะนึกตำหนิความดื้อรั้นของภรรยาอยู่ไม่น้อย ตลอดสองวันที่ผ่านมา พัดชาทุ่มเทแรงกายทั้งหมดไปกับการจัดการแปลงเกษตรทดลองในมิติพิเศษ พร้อมทั้งคำนวณสูตรสมุนไพรล้างพิษเพื่อเตรียมรับมือกับการตรวจสอบคุณภาพสินค้าจากสหกรณ์อำเภอในสัปดาห์หน้า จนร่างกายที่พักผ่อนไม่เพียงพอทรุดฮวบลงในยามวิกาล "ผม... แค่รู้สึกว่าไข้เริ่มลดลงแล้วครับพี่สิงหา อย่าทำหน้าเครียดแบบนั้นเลยครับ หน้าตาพี่ดูแก่ไปอีกสิบปีเลยนะ" พัดชาฝืนส่งยิ้มจางๆ พร้อมกับใช้ปลายนิ้วที่สั่นเทาแตะลงที่หว่างคิ้วของสามี เพื่อคลายรอยย่นที่เกิดจากการขมวดมุ่น "ยังจะมีอารมณ์มาล้อผมเล่นอีกนะครับ" สิงหาถอนหายใจยาวด้วยความอ่อนอกอ่อนใจ มือใหญ่หนาหยาบกร้านจากการทำงานหนักค่อยๆ บรรจงเช็ดเหงื่อตามกรอบหน้าและลำคอให้ภรรยาอย่างอ่อนโยนที่สุด ราวกับพัดชาเป็นแก้วตาดวงใจที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ติดขัดเล็กน้อยของพัดชาและเสียงฟืนปะทุเบาๆ ในเตาไฟ สิงหาลุกขึ้นเดินไปหยิบขันน้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนเล็กที่เขาเพิ่งซักใหม่เมื่อครู่ กลับมานั่งลงที่เดิม สายตาคมกริบที่เคยใช้มองคู่แข่งทางการค้าหรือพวกญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อในตระกูล กลับแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนจนแทบหยดย้อยยามที่ทอดมองเรือนร่างบอบบางใต้ผ้าห่มผืนหนา "ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกก่อนเถอะครับ เหงื่อออกท่วมตัวแบบนี้ เดี๋ยวไข้จะยิ่งกลับ" สิงหาเอ่ยขออนุญาตด้วยน้ำเสียงสุภาพ แม้ว่าพวกเขาจะแต่งงานและใช้ชีวิตร่วมกันมาพักใหญ่แล้ว แต่ชายหนุ่มก็ยังคงให้เกียรติภรรยาเสมอ ไม่เคยล่วงเกินเกินเลยหากพัดชาไม่ยินยอม พัดชานิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหลซ่านเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจ ในโลกยุคปัจจุบันที่เขาจากมา การเป็นศัลยแพทย์หมายถึงการต้องยืนหยัดด้วยลำแข้งของตนเอง เผชิญหน้ากับความตายและความกดดันอย่างไร้ที่พึ่งพิง ไม่เคยมีใครมาคอยเช็ดตัว ป้อนยา หรือเฝ้าระไข้ด้วยความห่วงใยที่บริสุทธิ์ใจเช่นนี้ "ขอบคุณนะครับ... พี่สิงหา" พัดชากระซิบบอกเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่คมไหววับคล้ายมีความรู้สึกบางอย่างซ่อนอยู่ภายใน "พูดอะไรแบบนั้นครับ เราเป็นสามีภรรนากันนะ... หน้าที่ดูแลคุณยามเจ็บป่วย คือสิ่งที่สามีคนนี้ควรทำมากที่สุดอยู่แล้ว" สิงหาส่งยิ้มอบอุ่นให้ พร้อมกับค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อคลุมตัวนอกของพัดชาออกอย่างเบามือ เพื่อเช็ดทำความสะอาดร่างกายลดไข้ให้ สัมผัสที่อบอุ่นและทะนุถนอมทำให้พัดชารู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พิษไข้ที่เคยรุมเร้าเริ่มทุเลาลงภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิด ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างเงียบสงบและลึกซึ้งนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นอย่างรวดเร็วจนทำลายบรรยากาศทั้งหมดลง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "พี่สิงหา! พี่สิงหาอยู่ข้างในหรือเปล่าจ๊ะ! แย่แล้วล่ะสิ!" เสียงแหลมสูงของ "เหมยลี่" ลูกพี่ลูกน้องจอมจุ้นจ้านและคอยหาเรื่องตระกูลฝั่งสามีดังทะลุประตูไม้เข้ามา พร้อมกับเสียงผลักบานประตูที่ไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาต สิงหาขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีความเย็นชาแผ่ออกมาจากร่างสูงหนาในเสี้ยววินาที เขารemove ผ้าขนหนูออกจากมือ วางลงข้างเตียงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวไปขวางหน้าประตูห้องนอนไม่ให้ผู้บุกรุกก้าวล้ำเข้ามาด้านใน "ที่นี่ห้องนอนคนป่วย มีธุระอะไรถึงได้เสียงดังโวยวายเช่นนี้ เหมยลี่" สิงหาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงต่ำกดดัน จนอีกฝ่ายถึงกับสะดุ้งโหยง เหมยลี่กลืนน้ำลายลงคออึือกใหญ่ หลบสายตาดุจพญาเหยี่ยวของสิงหาครู่หนึ่ง ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วส่งเสียงร้องโวยวายเสียงดังลั่นบ้านให้คนข้างนอกได้ยิน "ฉันจะไม่อยู่เงียบๆ ได้ยังไงล่ะพี่! ก็ไอ้สินค้าล็อตใหม่ที่พี่พัดชาคุยนักคุยหนาว่าจะเอาไปส่งให้สหกรณ์อำเภอพรุ่งนี้เช้า... ตอนนี้ถูกคนจากโรงงานแปรรูปตำบลข้างๆ มาเหมาซื้อเกลี้ยงไปหมดตั้งแต่ตอนเย็นแล้วน่ะสิ!" พัดชาที่นอนพิงหัวเตียงอยู่ ชะงักกึกทันที ดวงตาคู่คมที่เพิ่งอ่อนแสงลงจากพิษไข้ กลับมาเปล่งประกายคมกริบและเยือกเย็นดังเดิมในชั่วพริบตา "ว่ายังไงนะ..." พัดชาทวนคำเสียงเรียบ ขณะที่มุมปากหยักสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้สิงหาที่หันกลับมามองถึงกับต้องลอบถอนหายใจ นี่ไม่ใช่ความบังเอิญ... และนี่คือสัญญาณเตือนภัยครั้งใหม่จากกลุ่มคนที่ต้องการบดขยี้ธุรกิจที่เขากำลังสร้างขึ้นจากหยาดเหงื่อ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง สาดความสะใจ และสนับสนุน "หมอภัทรแก้ไขชะตา" มาโดยตลอดนะครับ