ฟาร์มเริ่มผลิดอก

กลิ่นหอมของโสมตังกุยตุ๋นยาจีนโชยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวดินเผา ขับไล่ความเหน็บหนาวของค่ำคืนในมณฑลทางเหนือช่วงทศวรรษที่แปดได้อย่างชะงัดนัก พัดชายืนกอดอกพิงวงกบประตู ดวงตากวาดมองสำรับอาหารบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบด้วยความพึงพอใจ ในชามกระเบื้องเคลือบสีตุ่นมีไก่บ้านเนื้อแน่นตุ๋นจนเปื่อยนุ่มเคียงคู่กับเก๋ากี้และรากโสมสดที่เพิ่งขุดขึ้นมาจากมิติลับเมื่อยามบ่าย นี่ไม่ใช่โสมป่าธรรมดา... แต่มันคือผลผลิตล้ำค่าจากแปลงเกษตรในห้วงมิติที่เขาใช้หยาดเหงื่อและความรู้ด้านเภสัชกรรมยุคปัจจุบันเข้า "แก้ไข" พันธุกรรมและเร่งการเจริญเติบโตอย่างถูกวิธี "กลิ่นหอมขนาดนี้ สุนัขบ้านผู้ใหญ่บ้านคงน้ำลายสอวิ่งมาถึงหน้าต่างแล้วกระมังครับ" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของสิงหาที่ก้าวเข้ามาทางประตูหลังบ้าน ชายหนุ่มเพิ่งกลับจากการตรวจแปลงนาในความมืด ไหล่กว้างยังมีหยาดน้ำค้างเกาะพราว เสื้อผ้าเนื้อหยาบชื้นเหงื่อแต่แววตาที่มองตรงมายังพัดชานั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่นและประกายความระaทใจระคนชื่นชม พัดชาหันไปส่งค้อนวงเล็กให้สามีอย่างไม่จริงจังนัก "พูดจาเหลวไหลครับ ใครเขาจะมาสนใจกลิ่นอาหารบ้านเรากัน... อีกอย่าง คุณเองก็รีบไปล้างมือล้างไม้เถอะครับ วันนี้เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว" สิงหายิ้มรับ นัยน์ตาคมกริบฉายแววเอ็นดูระคนเกรงใจภรรยา เขาเดินไปตักน้ำจากโอ่งมาล้างหน้าล้างตาอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ไผ่ เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ท่ามกลางความเงียบสงบของยามวิกาล บนโต๊ะไม้ตัวเดิม นอกจากสำรับอาหารบำรุงกำลังแล้ว ยังมีถุงผ้าใบใหญ่ที่ถูกมัดปากด้วยเชือกป่านแน่นหนา วางสง่นิ่งอยู่ข้างตะเกียบไม้ไผ่ "นี่คือ..." สิงหาส่งสายตาเชิงคำถามไปยังถุงผ้าใบนั้น แม้เขาพอจะเดaาได้ลางๆ จากรอยยิ้มมุมปากของภรรยาเมื่อครู่ "สมุนไพรล็อตแรกครับ" พัดชาทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความตื่นเต้นระลอกคลื่น "โสมตังกุยอายุสามปี... ไม่สิ ถ้าเทียบกับเวลาในมิติลับ มันคือโสมที่สั่งสมพลังงานมาเทียบเท่าโสมป่าอายุสิบปีทีเดียวครับ ผมลองคัดแยกส่วนรากที่มีคุณภาพดีที่สุดออกมาเมื่อเช้า ปรากฏว่าเนื้อสัมผัสและตัวยานั้นสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ" สิงหาเอื้อมมือหนาไปแตะถุงผ้าเบาๆ เพียงแค่สัมผัสผ่านเนื้อผ้าหยาบ เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังงานอุ่นวาจาที่แผ่ซ่านออกมา นี่คือสิ่งที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของครอบครัวพวกเขาในยุคที่ความยากจนข้นแค้นกัดกินผู้คนราวกับโรคระบาด "คุณเก่งมากครับพัดชา..." สิงหาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาคมเข้มมองสบตาภรรยาไม่หลบเลี่ยง "ตั้งแต่วันที่คุณตัดสินใจแต่งงานเข้ามาอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ ที่ผุกร่อนนี้... ผมไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของผมจะมีวันนี้ วันที่เราไม่ต้องก้มหัวให้ใคร และวันที่มีกินมีใช้ไม่ขาดมือ" พัดชาชะงักไปเล็กน้อย หัวใจที่เคยด้านชาและเย็นเยียบจากประสบการณ์การถูกหักหลังในชาติก่อน ค่อยๆ ถูกไออุ่นจากคำพูดเรียบง่ายของชายตรงหน้าหลอมละลาย เขาเบนสายตาหลบความร้อนแรงในแววตานั้นกระแอมเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "อย่าเพิ่งมาซาบซึ้งตอนนี้เลยครับคุณสิงหา งานใหญ่ของเราเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก" พัดชาดึงถุงผ้าเข้าหาตัว พลางแก้เชือกออก เผยให้เห็นรากโสมสีเหลืองนวลอวบออ้วนที่ส่งกลิ่นหอมเย็นชื่นใจคละคลุ้งไปทั่วห้อง "พรุ่งนี้เช้า... ผมจะให้คุณนำสมุนไพรเหล่านี้เข้าไปส่งให้ "เฒ่าเฉิน" ที่ตลาดมืดในอำเภอ" สิงหาขมวดคิ้วเล็กน้อย ท่าทีมีความกังวลฉายชัดบนใบหน้าคม "เฒ่าเฉินคนนั้นขึ้นชื่อเรื่องความเขี้ยวและเล่ห์เหลี่ยม แม้เขาจะเป็นพ่อค้ารายใหญ่ที่สุดในตลาดมืด แต่การที่เราเอาของล้ำค่าเช่นนี้ไปเสนอขายโดยไม่มีเส้นสาย อาจจะดึงดูดสายตาของพวกอันธพาลและคนตระกูลจางให้สงสัยได้นะครับ" "ผมถึงบอกให้คุณไปไงครับ" พัดชายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและแผนการอันแยบยล "คนอย่างเฒ่าเฉิน ไม่กลัวคนเจ้าเล่ห์ครับ แต่เขา 'กลัว' ของดีที่หาไม่ได้ต่างหาก ถ้าเราเอาโสมคุณภาพระดับนี้ไปวางตรงหน้าเขา พร้อมกับเงื่อนไขที่เขาปฏิเสธไม่ลง... รับรองว่าเขาจะกลายเป็นสุนัขเฝ้าบ้านที่เชื่องที่สุดให้เราทันที" วิเคราะห์เกมการค้าในยุคที่ทุกอย่างถูกควบคุมอย่างเข้มงวด การขายของผ่านตลาดมืดไม่ใช่เรื่องง่าย แต่สำหรับอดีตศัลยแพทย์ผู้ผ่านการเจรจาต่อรองกับผู้ทรงอิทธิพลมานับไม่ถ้วน การจับจุดอ่อนของพ่อค้าหน้าเลือดถือเป็นเรื่องสนุกยิ่งกว่าการผ่าตัดเสียอีก "แล้วถ้าพวกบ้านใหญ่รู้เข้า..." สิงหาเอ่ยถึงสะใภ้ใหญ่และแม่สามีจอมสูบที่มักจะมาวนเวียนขอส่วนแบ่งหน้าบ้านอยู่เป็นนิจ "ป่านนี้พวกเขากำลังวางแผนหาทางรีดไถเราอีกรอบแน่ หลังจากที่คราวก่อนคุณเล่นงานพวกเขาจนหน้าแตกกลับไป" พัดชาแค่นเสียงหึในลำคอ แววตาฉายประกายเยียบเย็นดั่งคมมีดผ่าตัด "ให้พวกเขามาสิครับ... ยิ่งพวกเขาดิ้นรนมากเท่าไหร่ หลักฐานความโลภและการกระทำที่ผิดกฎหมายของพวกเขาก็จะยิ่งมัดตัวแน่นขึ้นเท่านั้น ผมเตรียมกับดักรอไว้ต้อนรับพวกเขาเรียบร้อยแล้ว" บรรยากาศในห้องครัวเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเดือดปุดๆ ของหม้อตุ๋นโสมยาจีนที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจ สิง้ามองภรรยาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งรัก ทั้งทึ่ง และเทิดทูน ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่ภรรยาที่เขาต้องปกป้อง แต่คือคู่ชีวิตที่พร้อมจะยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่ ฝ่าฟันทุกอุปสรรคไปกับเขาอย่างแท้จริง "ทานข้าวกันเถอะครับ เดี๋ยวซุปจะเย็นชืดเสียก่อน" พัดชาตักเนื้อไก่ชิ้นโตใส่ถ้วยให้สิงหา น้ำเสียงกลับมาอบอุ่นนุ่มนวลดังเดิม "พรุ่งนี้เรามีศึกใหญ่ที่ต้องเผชิญ คุณต้องอิ่มท้องและมีแรงพอที่จะนับเงินก้อนแรกที่จะเปลี่ยนชีวิตเรา" สิงหายิ้มกว้าง รับถ้วยซุปมาจากมือภรรยา ทั้งสองทานอาหารร่วมกันท่ามกลางความเงียบสงบของยามค่ำคืน ความหวานละมุนของซุปโสมตุ๋นผสมผสานกับความอบอุ่นในครอบครัว ทำให้ความหนาวเหน็บภายนอกบ้านแทบไม่มีความหมายใดๆ ทว่า... ความสงบสุขมักอยู่ได้ไม่นาน ในขณะที่ทั้งคู่กำลังเก็บกวาดสำรับอาหารอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน ตามด้วยเสียงทุบประตูไม้เก่าๆ เสียงดังโครมครามจนฝุ่นดินร่วงกราว *ปัง! ปัง! ปัง!* "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังสวะพัดชา! แกซ่อนของดีอะไรไว้ในบ้าน ทำไมกลิ่นมันถึงได้หอมโชยไปถึงบ้านใหญ่ฟากโน้น! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้ไม่งั้นฉันพังบ้านแกแน่!" เสียงแหลมแสบแก้วหูของ "แม่สามี" เจ้าปัญหาตะโกนแผดลั่นแข่งกับเสียงลมหนาวที่พัดกระโชกยามดึก ตามด้วยเสียงสมุนและคนในตระกูลจางที่ส่งเสียงเอะอะโวยวายอยู่หน้าบ้านไม่ขาดสาย พัดชาชะงักมือที่กำลังถือผ้าเช็ดโต๊ะ เขาสบตากับสิงหาชั่วพริบตา แววตาเยือกเย็นไร้ความหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับกัน มุมปากของอดีตศัลยแพทย์หนุ่มกลับยกยิ้มขึ้นอย่างเย้ยหยัน มาเร็วกว่าที่คิดเสียอีก... สิงหาขยับตัวเตรียมจะก้าวออกไปจัดการ แต่พัดชายกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนสามีต้องหยุดชะงัก "ไม่ต้องครับคุณสิงหา... ปล่อยให้ผมต้อนรับแขกยามวิกาลกลุ่มนี้ด้วยตัวเอง" พัดชาก้าวเดินตรงไปยังประตูบ้าน ช้าๆ ทว่ามั่นคง มือเรียวเอื้อมไปปลดกลอนประตูที่ขึ้นสนิมออกทีละชั้น ท่ามกลางเสียงทุบประตูด้านนอกที่ดังถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ ทันทีที่บานประตูไม้ถูกผลักเปิดออก แสงไฟจากคบเพลิงด้านนอกก็สาดส่องกระทบใบหน้าเรียบเฉยของพัดชา และภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า... กลับไม่ใช่แค่แม่สามีและญาติจอมสูบอย่างที่คาดคิด เมื่อร่างเงาของชายแปลกหน้าสวมหมวกปีกกว้างในชุดคลุมกันหนาวสีเข้ม ก้าวออกมาจากความมืดด้านหลังกลุ่มคนตระกูลจาง พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ส่งตรงมายังพัดชาโดยเฉพาะ... --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมและสะสมแต้มความแค้นไปกับหมอภัทรนะครับ