เตรียมตัวสู่งานแต่ง

"ถ้าพวกคุณยังกล้าก้าวขาเข้ามาเหยียบเขตบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว ผมคงต้องเรียนเชิญเจ้าหน้าที่นิคมมาคุยเรื่องข้อหาบุกรุกและข่มขู่พยานในคดีอาญาแล้วล่ะครับ" น้ำเสียงของพัดชาราบเรียบ ทว่าเยือกเย็นจนคนฟังต้องสะท้าน ในมือเรียวของเขาไม่ได้ถืออาวุธรุนแรงอันใด มีเพียงมีดเหล็กกล้าสำหรับหั่นสมุนไพรเล่มเล็กที่กำลังบรรจงฝานรากโสมป่าด้วยความประณีต เสียงคมมีดกระทบเขียงไม้เนื้อแข็งดัง *ฉับ... ฉับ...* เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทว่ากลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับผู้มาเยือนอย่างป้าสะใภ้และลูกพี่ลูกน้องจอมตะกละที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่หน้าประตูรั้ว นี่ไม่ใช่ยุคที่ใครจะมารังแกข่มเหงคนอื่นได้ตามอำเภอใจอีกต่อไปแล้ว หลังจากผ่านพ้นมรสุมการแย่งชิงสิทธิ์ในที่ดินและการกลั่นแกล้งสารพัด พัดชาในร่างของอดีตศัลยแพทย์ผู้เยือกเย็นได้ใช้ทั้งกฎหมาย การค้า และมันสมองอันเฉียบคมตบหน้าคนตระกูลเดิมจนแทบไม่มีแผ่นดินจะซ่อนหน้า "พัดชา... แกมันอกตัญญู! นั่นป้าแท้ๆ ของแกนะ!" เสียงแหลมปรี๊ดของป้าสะใภ้แผדขึ้นด้วยความคับแค้นใจ ทว่าดวงตากลับเหลือบมองไปทางชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ด้านหลัง ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีของสิงหาที่จ้องมองมาทำเอาหญิงวัยกลางคนถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สิงหาไม่ได้เอ่ยคำขู่ที่รุนแรงสักคำ เขามีเพียงท่อนซุงขนาดใหญ่พาดอยู่บนบ่ากับขวานคมกริบที่เพิ่งลับเสร็จ แต่รัศมีความน่าเกรงขามในฐานะหัวหน้าหน่วยเกษตรกรผู้กุมอำนาจการเบิกจ่ายเสบียงในหมู่บ้าน ก็เพียงพอที่จะทำให้ไม่มีใครกล้าหาเรื่องในรัศมีสามเมตร "ตัญญูกับคนที่จะมาสูบเลือดสูบเนื้อเนี่ยนะ6รับ? น่าขันสิ้นดี" พัดชาวางมีดลง เงยหน้าขึ้นสบตาด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา "เชิญกลับไปเถอะครับ เก็บแรงไว้ไปเคลียร์คดีที่พวกคุณไปแอบอ้างชื่อผมเพื่อกู้เงินสหกรณ์เมื่อเดือนก่อนดีกว่า ก่อนที่หมายศาลจะไปถึงหน้าบ้าน" สิ้นคำพูดนั้น สองแม่ลูกตระกูลจอมสูบก็หน้าถอดสี รีบถอยหลังกรูดแล้ววิ่งหนีหายไปลับตาอย่างไม่คิดชีวิต พัดชาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาพบกับสายตานุ่มนวลและไออุ่นจากอ้อมแขนกว้างของสามีที่สวมกอดจากด้านหลัง "เหนื่อยไหมครับภรรยา?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหู พร้อมกับฝ่ามือหยาบกร้านที่ช่วยนวดคลายไหล่ให้เขาอย่างเบามือ "ไม่เหนื่อยเลยครับสิงหา แค่รู้สึกว่าพวกน่ารำคาญพวกนี้เสียเวลาชีวิตเราจริงๆ" พัดชาเอนศีรษะพิงแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่น สูดกลิ่นอายความอบอุ่นที่เป็นดั่งเกราะคุ้ม งานแต่งงานของเรากำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้านี้แล้ว แม้จะเป็นยุค 70-80 ที่เต็มไปด้วยข้อจำกัดและความขาดแคลน แต่วันเวลาในมิติฟาร์มลับและความขยันขันแข็งในการแปรรูปสมุนไพรและอาหารของพัดชา ทำให้เรือนหอหลังน้อยแห่งนี้อุดมสมบูรณ์เสียยิ่งกว่าบ้านของคหบดีในเมืองใหญ่ ค่ำคืนนั้น ภายในห้องครัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและเนื้อตุ๋นยาจีน พัดชากำลังง่วนอยู่กับการเตรียมเมนูเด็ดสำหรับมื้อค่ำเพื่อบำรุงสามี หม้อดินขนาดกลางบนเตาถ่านกำลังเดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อตุ๋นโสมป่าและเก๋ากี้ที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ตัดเลี่ยนด้วยพริกไทยดำทุบหยาบและรากผักชีคั่ว น้ำซุปสีอำพันใสแจ๋วที่ผ่านการเคี่ยวด้วยความพิถีพิถันนานนับชั่วโมง คือเคล็ดลับความอร่อยระดับมิชลินที่พัดชาภาคภูมิใจ "กลิ่นหอมไปถึงหน้าปากซอยโน่นแน่ะครับ" สิงหาเดินเข้ามาล้างมือ ก่อนจะสวมกอดเอวบางของภรรยาจากด้านหลังอย่างเคยชิน พร้อมกับสูดดมความหอมกรุ่นจากซอกคอขาว "คุณนี่นะ... ทำอาหารทีไร ผมแทบไม่อยากออกไปทำงานนอกบ้านเลย อยากอยู่กินฝีมือคุณทั้งวัน" "ปากหวานเสียจริงนะครับ ระวังเถอะ ถ้าอ้วนขึ้นมาแล้วผมจะไม่รับผิดชอบ" พัดชาอมยิ้ม ตักน้ำซุปคำเล็กๆ เป่าให้หายร้อนแล้วป้อนให้สามีชิม "เป็นอย่างไรบ้างครับ? รสชาติพอดีหรือยัง" สิงหาเคี้ยวช้าๆ ดวงตาเป็นประกายด้วยความพึงพอใจ "อร่อยที่สุดในโลกครับ ไม่มีเชฟคนไหนในประเทศนี้สู้ภรรยาผมได้อีกแล้ว" บรรยากาศแสนหวานและอบอุ่นในห้องครัวถูกโอบล้อมด้วยความสุขที่หาไม่ได้จากที่ใด ทั้งคู่ช่วยกันจัดโต๊ะอาหารเรียบง่ายแต่น่ากิน มีทั้งเนื้อตุ๋นยาจีนร้อนๆ ผัดผักป่าใส่ไข่เค็มฝีมือพัดชา และข้าวกล้องหอมมะลิร้อนๆ เม็ดเรียงสวยจากมิติพิเศษ ท่ามกลางเสียงจิ้งหรีดเรไรยามค่ำคืนและแสงตะเกียงน้ำมันก๊าดสลัว ทว่า... ในขณะที่ตะเกียบในมือของพัดชากำลังจะคีบชิ้นเนื้อนุ่มเข้าปาก เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบและไร้มารยาท *ปัง! ปัง! ปัง!* ไม่ใช่เสียงเคาะของชาวบ้านทั่วไป แต่เป็นจังหวะการทุบประตูที่เต็มไปด้วยความร้อนรนและคุกคาม สิงหาวางตะเกียบคง ขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่สบอารมณ์ ขณะที่พัดชาชะงักมือ ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแปลกปลอมที่ลอยมากับสายลมยามค่ำคืน เมื่อสิงหาเปิดประตูออกไป ภาพของชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รัฐจากตัวอำเภอ พร้อมด้วยเอกสารตราครุฑสีแดงฉานในมือ ก็ทำให้บรรยากาศอันแสนสงบสุขพังทลายลงในพริบตา "คุณสิงหา กับคุณพัดชาใช่ไหมครับ? ทางเราได้รับเรื่องร้องเรียนด่วนที่สุดว่า พื้นที่ดินแปลงที่สามของคุณ... มีการครอบครองสมุนไพรสงวนและลักลอบค้าสินค้าต้องห้ามผิดกฎหมาย ขอเชิญตัวไปสอบสวนที่สถานีตำรวจภูธรอำเภอเดี๋ยวนี้ครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสาดความสะใจและสนับสนุน "หมอภัทรแก้ไขชะตา" มาโดยตลอดนะครับ