พิธีแต่งงานท่ามกลางพายุ

“ถ้าพวกท่านกล้าก้าวเท้าเข้ามาเหยียบเขตเรือนหอหลังนี้อีกก้าวเดียว ผมรับรองว่าใบรับรองแพทย์จากโรงพยาบาลอำเภอเพื่อยืนยันอาการกระดูกร้าว จะราคาแพงกว่าเงินสินสอดที่พวกท่านหวังจะมาไถเสียอีกครับ” น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกของพัดชาดังขึ้น ท่ามกลางเสียงคำรามของสายฝนที่กระหน่ำซัดลงมายังหมู่บ้านยุค 70 อย่างไม่ขาดสาย ภายในลานบ้านของเรือนพักหลังเล็กที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายด้วยดอกไม้ป่าและผ้าแดงประดับตามธรรมเนียม ทว่าบรรยากาศกลับไม่ได้อบอวลไปด้วยความชื่นมื่น หากแต่ตึงเครียดเสียจนแทบจะตัดขาดได้ด้วยมีด ป้าสะใภ้ใหญ่และลุงเขยตระกูลเฉิน ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความหน้าหนาและชอบสูบเลือดเนื้อคนในครอบครัว ยืนเปียกปอนอยู่หน้าประตูรั้ว สายตากวาดมองไปทั่วบริเวณด้วยความริษยาและเคียดแค้น วันนี้ควรเป็นวันที่พัดชาต้องอับอายและกราบกรานขอร้องให้พวกเขามาช่วยจัดงานแต่งงานเพื่อกู้หน้า แต่วันนี้... พัดชากลับจัดงานแต่งงานอย่างเรียบง่าย ทว่าอุดมสมบูรณ์ไปด้วยอาหารชั้นเลิศและเนื้อสัตว์หายากที่ต่อให้ตระกูลเฉินกินทั้งปีก็ไม่มีปัญญาซื้อ “นังเด็กนี่! อกตัญญูนัก! งานแต่งงานทั้งทีไม่มีแม้แต่หัวหมูเซ่นไหว้บรรพบุรุษ แถมยังกล้าไล่ญาติผู้ใหญ่ เจ้าคิดจะฟ้าผ่าตายหรือไง!” ป้าสะใภ้แผדเสียงแหลมสูงแข่งกับเสียงฟ้าผ่า หวังจะปลุกระดมให้ชาวบ้านที่ยืนหลบฝนอยู่ใต้ชายคาแถวนั้นรู้สึกคล้อยตาม ทว่า ไม่มีใครสักคนขยับปากเข้าข้างนางเลยแม้แต่น้อย ทุกคนต่างมองมาด้วยสายตาสมเพชเวทนา เพราะในมือของป้าสะใภ้และลูกชายตัวดีกลับถือถังน้ำปฏิกูลมาด้วย เจตนาชั่วร้ายเพื่อจะสาดทำลายอาหารและพิธีการในงานให้พินาศย่อยยับตั้งแต่อยู่ในมุ้ง ในวินาทีที่ลูกชายของป้าสะใภ้ทำท่าจะเงื้อถังน้ำสادเข้ามาในเขตบ้าน ร่างสูงใหญ่ของสิงหาผู้เป็นเจ้าบ่าวก็ก้าวออกมาจากห้องครัว มือหนากุมด้ามไม้พายเหล็กที่ใช้กวนกระทะใบใหญ่อย่างมั่นคง ดวงตาคมกริบดุจพญาเสือดาวจ้องมองไปยังผู้บุกรุกทั้งสองโดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ แต่แรงกดดันมหาศาลจากชายหนุ่มผู้ผ่านงานหนักและปกป้องผืนป่ามาทั้งชีวิต ทำให้สองแม่ลูกถึงกับผงถอยหลังไปสามก้าวโดยอัตโนมัติ “ภรรยาผม... ผมเป็นคนดูแลเองครับ ส่วนอาหารในงานนี้ ผมเป็นคนหามาด้วยหยาดเหงื่อของตัวเอง หากใครยังบังarณกล้าคิดจะทำลายพิธีมงคลในวันนี้ต่อหน้าผม...” สิงหาเว้นจังหวะ น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ก้องกังวานราวน้ำวนในลำธารลึก “อย่าหาว่าผมไม่เตือนเรื่องการรักษาพยาบาลที่อำเภอไม่มีวันรักษาหาย” พัดชาเดินเข้าไปใกล้สามี มือเรียวยาวเอื้อมไปแตะแขนแกร่งเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณความเยือกเย็น แววตาของอดีตศัลยแพทย์ฉายแววคำนวณรวดเร็ว เขาไม่ได้โกรธเกรี้ยว แต่เขากำลังมองพวกมันเหมือนเชื้อโรคที่ต้องกำจัดทิ้งอย่างถูกวิธี “ท่านป้าสะใภ้ครับ เชิญกลับไปเถอะครับ ฝนตกหนักขนาดนี้ เดี๋ยวไขข้ออักเสบกำเริบขึ้นมา เงินเก็บก้อนสุดท้ายที่ท่านไปรีดไถมาจากชาวบ้านเมื่อเดือนก่อน จะหมดไปกับค่าค่ายาต้มหม้อโตเสียเปล่าๆ” พัดชากล่าวด้วยรอยยิ้มบางเบา แต่เป็นรอยยิ้มที่เชือดเฉือนหัวใจคนฟังจนแทบกระอักเลือด ป้าสะใภ้หน้าเขียวคล้ำสลับม่วงด้วยความโกรธจัด นางพยายามจะด่าทอต่อ แต่เมื่อสิงหาขยับตัวก้าวเข้าไปใกล้พร้อมกับไม้พายเหล็กในมือ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็ทำให้นางต้องรีบคว้าแขนลูกชายแล้ววิ่งหนีลุยโคลนออกไปจากบริเวณนั้นท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเบาๆ ของชาวบ้านที่แอบดูอยู่ เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของลานบ้าน เป็นผู้ใหญ่บ้านที่ถือร่มกระดาษน้ำมันเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง “ทำได้ดีมาก พัดชา สิงหา คนพวกนั้นใจคอคับแคบ ถือโอกาสนี้ตัดขาดเสียได้ก็ดีแล้ว งานแต่งงานวันนี้ แม้จะเรียบง่ายแต่ศักดิ์ศรีครบถ้วน!” “ขอบพระคุณท่านผู้ใหญ่บ้านมากครับ เชิญด้านในก่อนครับ อาหารกำลังร้อนๆ เลย” พัดชากลับคืนสู่โหมดสุภาพอ่อนโยน รอยยิ้มอบอุ่นผุดขึ้นบนใบหน้าทันทีเมื่อหันมาพูดคุยกับแขกผู้มีเกียรติในหมู่บ้าน กลิ่นหอมกรุ่นของ “ไก่ตุ๋นโสมป่าและสมุนไพรจีน” ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณเรือนพัก กลิ่นหอมละมุนของเครื่องยาที่ผสานเข้ากับความหวานนุ่มของเนื้อไก่ชั้นดี ช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บจากพายุฝนภายนอกให้มลายหายไปจนสิ้น ทุกคนต่างซดน้ำแกงร้อนๆ ด้วยความพึงพอใจ รสชาติที่กลมกล่อมล้ำลึกทำให้ทุกคนลืมความวุ่นวายเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น สิงหาขยับเข้ามาใกล้พัดชาในขณะที่แขกกำลังเพลิดเพลินกับอาหาร มือหนารินชาอุ่นๆ ใส่ถ้วยยื่นให้ภรรยา พร้อมกับกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่เก็บไว้ให้คนรักเพียงคนเดียว “เหนื่อยไหมครับคนดี” พัดชาส่ายหัวเบาๆ รับถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบรสชาติหอมหวานชื่นใจ นัยน์ตาส่อประกายระยิบระยับ “ไม่เลยครับ... ตรงกันข้าม นี่เพิ่งเป็นจุดเริ่มต้นของความสงบสุขที่เราควรจะได้ตั้งนานแล้วต่างหาก” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างชื่นมื่น ท่ามกลางเสียงฝนที่เริ่มซาเม็ดลง เสียงเคาะประตูรั้วบ้านดังขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน เป็นจังหวะสามครั้งหนักๆ ที่ผิดวิสัยชาวบ้านทั่วไป สิงหาวางตะเกียบในมือลงทันที ดวงตาหรี่แคบลงด้วยความระแวดระวัง พัดชาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแปลกปลอมที่ลอยมากับสายลมยามค่ำคืน เมื่อสิงหาดึงประตูรั้วเปิดออก ร่างของชายแปลกหน้าในชุดเสื้อกันฝนสีเข้มเปียกชุ่มโชกก็ก้าวเข้ามา แสงไฟจากตะเกียงสาดส่องกระทบใบหน้าครึ่งหนึ่งที่มีรอยแผลเป็นน่ากลัว และในมือของเขากำจดหมายผนึกครั่งสีแดงสด ซึ่งจ่าหน้าซองถึง “คุณพัดชา” ด้วยลายมือที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด... ลายมือของคนที่ควรจะตายไปจากหมู่บ้านนี้ตั้งแต่สิบปีก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสาดความสะใจและสนับสนุน "หมอภัทรแก้ไขชะตา" มาโดยตลอดนะครับ