ความล้มเหลวของญาติจอมโลภ

"กลิ่นเหม็นเน่าขนาดนี้ แกยังกล้าเอามาวางขายในตลาดได้อีกหรือยายป้า!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงก้อนเนื้อชิ้นโตถูกโยนกระแทกกับพื้นไม้กระดานอย่างแรง เรียกสายตาของผู้คนนับสิบชีวิตในตลาดสดประจำคอมมูนให้หันขวิดมามองเป็นตาเดียว ใบหน้าของ "ป้าสะใภ้ใหญ่" ที่เคยเชิดชูคอตั้งตรงด้วยความลำพองใจ บัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษสา เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับจนเส้นผมเปียกลู่แนบแก้ม ดวงตาของป้าสะใภ้ใหญ่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อก้มลงมองสินค้าตัวความหวัง—"ไส้กรอกหมักสมุนไพรสูตรลับ" ที่นางแอบขโมยสูตรและดัดแปลงมาจากบันทึกเก่าของตระกูลพัดชา บัดนี้เนื้อหมูสีชมพูสวยงามในยามเช้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวอมเทา มีเมือกใสเยิ้มเคลือบผิว และส่งกลิ่นบูดเน่าชนิดที่คนเดินผ่านต้องยกมือขึ้นปิดจมูก "เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!" ป้าสะใภ้ใหญ่พึมพำเสียงสั่นเครือ สองมือสั่นเทาพยายามคว้าตะกร้าไม้ไผ่เข้าหาตัว "เมื่อคืนข้ายังเคี่ยวและหมักด้วยเกลืออย่างดี ตามสัดส่วนทุกประการ... พวกเจ้าแกล้งข้าใช่ไหม! พวกเจ้าจงใจใส่ร้ายข้า!" "ใส่ร้ายงั้นเรอะ?" ลูกค้าชายร่างใหญ่ผู้ถือวิสาสะเป็นตัวแทนชาวบ้านหัวเสียไม่น้อย เขากวาดตามองรอบตัวด้วยความโกรธเกรี้ยว "เมื่อเช้าลูกชายฉันเพิ่งกินเข้าไปคำเดียว ตอนนี้ท้องร่วงจนต้องหามส่งสถานีอนามัย อาหารเป็นพิษจนหน้าเขียวคล้ำ แกยังกล้าบอกว่าพวกฉันใส่ร้ายอีกหรือวะ! ถ้าไม่อยากให้ฉันไปแจ้งเจ้าหน้าที่คอมมูนมาจับแกข้อหาขายสินค้าเป็นพิษทำลายสุขภาพประชาชน ก็ไสหัวออกไปจากตลาดนี้เดี๋ยวนี้!" คำขู่ก้องกังวานดั่งฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ทำให้ป้าสะใภ้ใหญ่ทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง เงินเก็บก้อนสุดท้ายที่นางรวบรวมเพื่อลงทุนซื้อเนื้อหมูเกรดต่ำราคาแพงมาทำไส้กรอกล็อตใหญ่หวังจะตีตลาดแข่งกับพัดชา บัดนี้ละลายหายวับไปกับตา แถมยังเหลือแต่หนี้สินก้อนโตและชื่อเสียงที่ป่นปี้จนไม่กล้าสู้หน้าใครในหมู่บ้านอีก ห่างออกไปไม่ไกลนัก ภายใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ริมทางเดิน พัดชา (ภัทร) ยืนกอดอกมองภาพความพินาศตรงหน้าด้วยแววตาที่เยือกเย็นและนิ่งสงบ ใบหน้าคมคายเจือรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากอย่างผู้เหนือกว่า ในมือของเขาถือถ้วยชาสมุนไพรอุ่นๆ ที่เพิ่งต้มเสร็จจากมิติลับ กลิ่นหอมละมุนของโสมและดอกคำฝอยช่วยขับไล่ความหนาวเย็นยามสายได้อย่างยอดเยี่ยม "มองเพลินเลยนะครับ หมอพัดชา" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสอบอุ่นที่พาดผ่านไหล่กว้าง สิงหาเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับยื่นผ้าขนับสะอาดซับเหงื่อให้ภรรยาอย่างรู้ใจ ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มกวาดมองไปยังความโกลาหลเบื้องหน้า ก่อนจะเหลือบกลับมามองรอยยิ้มของคนรักด้วยความเอ็นดู "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับพี่สิงหา" พัดชาเอ่ยตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกวาดมองป้าสะใภ้ใหญ่ที่กำลังถูกพ่อค้าแม่ขายคนอื่นรุมขับไล่ไสส่ง "ผมแค่วิเคราะห์ตามหลักวิทยาศาสตร์... การทำไส้กรอกหมักในช่วงที่ความชื้นสัมพัทธ์ในอากาศสูง และอุณหภูมิผันผวนแบบนี้ หากไม่มีความรู้เรื่องการควบคุมค่าความเป็นกรด-ด่าง (pH) และการฆ่าเชื้อโรคด้วยความร้อนที่เหมาะสม แบคทีเรียแลคติกและเชื้อคลอสตริเดียมจะเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว ผลลัพธ์ก็คือเนื้อเน่าเสียและสารพิษโบทูลินัม... นางอยากขโมยสูตรโดยไม่เข้าใจหลักการทางชีวเคมี ก็ต้องได้รับบทเรียนราคาแพงเช่นนี้แล" สิงหาหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาที่มองภรรยาเต็มไปด้วยความรักและศรัทธาอันเปี่ยมล้น "ภรรยาผมนี่ฉลาดเป็นกรดจริงๆ ไม่ต้องออกแรงลงมือเองสักนิด ศัตรูพังพินาศย่อยยับไปเองตามกฎแห่งกรรมและ... วิทยาศาสตร์ของหมอพัดชา" "ไม่ใช่กฎแห่งกรรมหรอกครับ แต่มันคือความโลภบดบังปัญญา" พัดชาจิบชาอุ่นๆ เข้าไปอีกคำ รสชาติกลมกล่อมช่วยผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการปรุงยาในมิติลับเมื่อคืนได้เป็นอย่างดี "ตระกูลนั้นคิดว่าการทำเงินมันง่ายเหมือนการหยิบฉวยของคนอื่น แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า ทุกสิ่งที่ได้มาโดยปราศจากความรู้และความตั้งใจจริง สุดท้ายแล้วมันจะย้อนกลับมาทำลายตัวเอง" บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความสุขและความสงบ สวนทางกับความวุ่นวายในตลาดอย่างสิ้นเชิง พัดชาสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ ความรู้สึกโล่งเบาแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์ การแก้แค้นไม่ใช่การใช้กำลังเข้าห้ำหั่น แต่มันคือการปล่อยให้ความโลภและความโง่เขลาของอีกฝ่ายทำงานด้วยตัวของมันเอง จนกระทั่งพวกเขาล้มลงและลุกไม่ขึ้นอีกต่อไป ทว่า... ในจังหวะที่พัดชากำลังจะหันหลังกลับเพื่อชวนสามีเดินทางกลับบ้านพักในเขตเกษตรกรรม สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นตาของใครบางคนกำลังเดินเลาะเลียบมาจากหลังคอกหมูร้างท้ายตลาด ร่างนั้นสวมเสื้อกันหนาวสีซีดเก่าคร่ำคร่า สวมหมวกไหมพรมดึงต่ำจนบังใบหน้าเกือบมิด แต่ทว่าท่วงท่าการเดินที่กะโผลกกะเผลกและมือข้างที่ถือซองกระดาษสีน้ำตาลหนาเตอะ กลับทำให้พัดชาต้องหยุดชะงักกุนงัน สิงหาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติของภรรยา "มีอะไรหรือครับ หมอพัดชา?" พัดชายังไม่ทันได้เอաբปากตอบ เงาร่างปริศนาก็หยุดเดิน ชายคนนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นน่าเกลียดที่ลากยาวจากโหนกแก้มลงมาถึงคอ ดวงตาคู่คมกริบที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมส่งตรงมายังพัดชาโดยเฉพาะ พร้อมกับซองกระดาษในมือที่ถูกโยนตกพื้นเบื้องหน้า พร้อมเสียงหัวเราะแหบพร่าที่ดังลอดไรฟัน "คิดว่าจัดการพวกโง่เง่าในบ้านนั้นได้แล้ว แกจะปลอดภัยสินะ... หมอภัทร!" *ตอนต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อบุคคลจากอดีตที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้วกลับปรากฏตัวพร้อมหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะพลิกเกมชีวิตของพัดชา?* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง สาดความสะใจ และสนับสนุน "หมอภัทรแก้ไขชะตา" มาโดยตลอดนะครับ