สงครามถ้วยกาแฟ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและเศษกระจกที่เกลื่อนบนพื้นพรม ไม่ได้ทำให้บรรยากาศในเซฟเฮาส์น่ากลัวเท่ากับระยะห่างระหว่างร่างสองร่างที่แนบชิดกันจนแทบหลอมละลาย อาคินยังคงตรึงรินรดาไว้ในอ้อมแขน สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ยังคงโอบรอบเอวบางผ่านเนื้อผ้าบางเบา ส่งผ่านความร้อนระอุสวนทางกับสถานการณ์อันตรายเบื้องนอก ดวงตาคมกริบกวาดมองผ่านเศษกระจกที่แตกกระจายออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีทีท่าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับเหตุการณ์แบบนี้เป็นเพียงเรื่องน่ารำคาญใจยามบ่าย "คุณ... จะปล่อยฉันได้หรือยังคะ?" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟัน แม้หัวใจจะเต้นโครมครามด้วยความตกใจจากเสียงกระจกแตกเมื่อครู่ แต่ความถือดีและฟอร์มจัดก็ยังคงทำหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยม รินรดาพยายามดันแผงอกกว้างออก แต่แรงของเธอกลับเหมือนแมวข่วนเมื่อเทียบกับกำแพงมนุษย์ตรงหน้า "ถ้าปล่อยตอนนี้ คุณคงล้มไปเหยียบเศษแก้วพวกนั้น หรือไม่ก็สติแตกวิ่งออกไปให้คนข้างนอกเก็บแต้มเล่นนะครับ สถาปนิกคนเก่ง" อาคินตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความเร่งรีบ นัยน์ตาคมกริมก้มลงมองใบหน้าเนียนที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยความโกรธปนเขิน "ฉันไม่ได้สติแตก! แล้วก็นี่มันบ้านฉัน... เซฟเฮาส์บ้าอะไรของคุณที่พาอันตรายมาถึงตัวแบบนี้!" "ไม่ใช่บ้านคุณเด็ดขาด นับตั้งแต่ที่ผมก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารลับชุดนี้" อาคินสวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะยอมคลายแขนออกอย่างจำใจเมื่อแน่ใจว่าไม่มีเงาเคลื่อนไหวใดๆ ภายนอกหน้าต่างอีก ร่างสูงก้าวฉับๆ ไปที่โต๊ะทำงานตัวยาว ทิ้งให้รินรดาต้องยืนหอบหายใจด้วยความโมโหอยู่ลำพัง "นี่คุณ! หน้าด้านเกินไปแล้วนะ บุกเข้ามา ยึดพื้นที่ แล้วยังทำข้าวของฉันพังอีก!" รินรดากำหมัดแน่น เดินตามหลังร่างสูงไปติดๆ ด้วยความฮึดฮัด "ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ อาคิน!" อาคินไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาหยิบแท็บเล็ตเครื่องเก่าที่เชื่อมต่อกับระบบเครือข่ายเฉพาะกิจขึ้นมา นิ้วเรียวยาวกดหน้าจออย่างคล่องแคล่ว ข้อมูลโค้ดลับและภาพถ่ายดาวเทียมจำนวนมากปรากฏขึ้นบนจอ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนการเจาะระบบที่ดังเป็นระยะ "ถ้าผมออกไปตอนนี้ คุณจะมีเวลาหายใจอีกไม่ถึงสิบนาที ก่อนที่พวกมันจะส่งชุดเก็บกวาดชุดใหญ่มาเคลียร์พื้นที่นี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง" อาคินพูดเสียงเรียบ สายตายังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจอ "และบอกตามตรงนะ... กาแฟของคุณรสชาติแย่มาก แต่ฝีมือการต่อปากต่อคำของคุณนี่สie ยอดเยี่ยมจนน่าเอาโล่." "ปากเสีย!" รินรดาปรี่เข้าไปหมายจะแย่งแท็บเล็ตในมือเขา แต่มีหรือที่นักแกะรอยมืออาชีพจะพลาดท่า อาคินเพียงแค่เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย พร้อมกับคว้าข้อมือเล็กไว้ได้อย่างแม่นยำ ปฏิกิริยาที่รวดเร็วดั่งเสือดาวทำให้เธอเสียหลักเซเข้าหาอกแกร่งอีกรอบ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเยือกเย็นที่เป็นเอกลักษณ์โชยเข้าจมูกจนเธอต้องรีบกลืนน้ำลาย จังหวะที่เงยหน้าขึ้นสบตา รินรดาพบว่าใบหน้าของเขากับเธออยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดรดกันทำให้โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุนชั่วขณะ ดวงตาคมคายคู่นั้นมองสำรวจเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้คำพูดตัดพ้อทั้งหมดติดอยู่แค่ลำคอ "ถ้าไม่อยากตาย..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปาก นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากไร้อารมณ์ "ก็หุบปากแล้วยืนดูเงียบๆ ดีกว่าครับ คุณคนดื้อ" รินรดารู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วผิวหนัง ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่เธอเกลียดชังเสียยิ่งกว่าอะไร—ความรู้สึกที่ว่าเธอกำลังแพ้ทางผู้ชายคนนี้อย่างราบคาบ ทว่า ก่อนที่สงครามประสาทระหว่างคนทั้งสองจะได้ดำเนินต่อ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่บริเวณทางเดินด้านนอกประตูเซฟเฮาส์! อาคินหุบสีหน้าผ่อนคลายลงในเสี้ยววินาที ร่างสูงผละออกจากรินรดาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงรั้งแขนเรียวให้หลบไปอยู่หลังเสาคอนกรีตหนา มือขวาชักปืนพกกระชับมั่น ดวงตาคมกวาดมองไปที่ประตูทางเข้าที่กำลังถูกงัดด้วยเครื่องมือไฮเทค บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดจนแทบขาดใจ รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัวระรัวแนบชิดแผ่นอกของอาคินที่ถอยมายืนบังเธอไว้ และในวินาทีที่บานประตูเหล็กกล้ากำลังจะถูกพังทลายลงมา อาคินก็เหลือบมองหญิงสาวข้างกายด้วยหางตา พร้อมกับกระซิบคำสั่งที่เฉียบขาดที่สุด "ถ้าผมบอกให้วิ่ง... ห้ามหันหลังกลับเด็ดขาด เข้าใจไหมครับ?" ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "สเปซโอเดสซีย์" ด้วยนะครับ