เบาะแสในพิมพ์เขียว

เสียงฉีกกระดาษไขแผ่นใหญ่ดังแควดยาวติดต่อกัน ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานในเซฟเฮาส์ที่อัดแน่นไปด้วยกลิ่นฝุ่นและกระดาษเก่า อาคินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองต้นตอของเสียงนั้น แม้เขาจะรู้ดีว่าสถาปนิกสาวผู้ถือวิสาสะรื้อค้นโต๊ะทำงานของเขาคนนั้นกำลังทำอะไรอยู่ รินรดายืนเท้าสะเอว มือเรียวขยับแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องมองแผ่นพิมพ์เขียวขนาดใหญ่ที่กางหลาอยู่บนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำครึ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม เธอกวาดสายตาผ่านเส้นสายทางสถาปัตยกรรมนับร้อยเส้นที่ซ้อนทับกันอย่างซับซ้อน ก่อนจะใช้นิ้วเรียวเคาะลงบนจุดหนึ่งของกระดาษซ้ำ ๆ อย่างหัวเสีย "คุณนี่มัน... ทำงานประสาอะไรถึงได้มองข้ามจุดนี้ไปได้ตั้งหลายวัน อาคิน" เสียงหวานติดจะเหวี่ยงเล็กน้อยดังขึ้น ทำลายบรรยากาศตึงเครียดในห้องลงครึ่งหนึ่ง อาคินค่อย ๆ วางปากกาหมึกซึมในมือลง เงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวเล็กที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่ แววตาคมกริบฉายแววรำคาญระคนเอ็นดูจาง ๆ ที่แม้เจ้าตัวจะพยายามซ่อนมันไว้แค่ไหนก็ตาม "ถ้ามีความเห็นดี ๆ ก็พูดออกมาสครับ รินรดา อย่ามาทำเป็นยืนบ่นเหมือนคนแก่ ทั้งที่อายุยังน้อย" อาคินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความเดือดร้อน แต่แฝงความกวนประสาทไว้ในที "นี่คุณว่าฉันแก่งั้นเหรอ!" รินรดาหันขวับมามองค้อน วงหน้าสวยบึ้งตึงขึ้นทันตาเห็น "ฉันกำลังจะบอกว่าโครงสร้างตรงนี้... ชั้นใต้ดินโซน C ที่คุณนั่งแกะรอยหาทางเข้าอยู่เป็นสัปดาห์ มันมีบางอย่างผิดปกติจนน่ากลัวต่างหากล่ะ" อาคินชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉยเปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาทันที เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ จากตัวชายหนุ่มโชยเข้าแตะจมูกจนสถาปนิกสาวต้องสูดลมหายใจเข้าลึกโดยอัตโนมัติ "ไหน... ตรงไหนที่คุณว่าผิดปกติ" อาคินโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงแค่คืบ สายตาของเขาทอดมองลงไปยังจุดที่เธอนิ้วจิ้มค้างไว้ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยุติความหงุดหไว้ชั่วคราวแล้วใช้นิ้วชี้ไปยังเส้นโครงสร้างบนพิมพ์เขียว "ตรงนี้... ผนังคอนกรีตหนาพิเศษสองชั้น ระยะร่นของเสามันไม่ตรงกับแปลนของตึกหลัก แปลว่าในทางสถาปัตยกรรม มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อ ‘ปิดบัง’ อะไรบางอย่าง ไม่ใช่เพื่อรองรับน้ำหนักตึกอย่างที่คุณเข้าใจ" อาคินหรี่ตาลง มองตามรอยนิ้วเรียวที่สั่นระริกเล็กน้อยของเธอ สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างรวดเร็ว ภาพความทรงจำเกี่ยวกับแผนผังอาคารทั้งหมดผุดขึ้นมาในหัว เขารู้ทันทีว่ารินรดาพูดถูก ผนังทึบตันอันไร้ประโยชน์ในสายตาคนทั่วไป แท้จริงแล้วคือทางลับที่ถูกอำพรางไว้อย่างแนบเนียน "ตาถึงนี่..." อาคินพึมพำเบา ๆ ชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนคนฟังรู้สึกวูบวาบในท้องอย่างประหลาด "ถะ... ถอยไปหน่อยสิ คุณจะมาเบียดฉันทำไมเนี่ย" รินรดาหน้าแดงซ่าน รีบใช้มือผลักอกแกร่งของเขาออกเบา ๆ แม้แรงปะทะนั้นจะแทบไม่ทำให้เขากระดิกเลยก็ตาม เธอนึกเกลียดตัวเองเหลือเกินที่มักจะใจเต้นแรงทุกครั้งเวลาที่ผู้ชายปากร้ายคนนี้เข้ามาอยู่ใกล้ในระยะอันตรายแบบนี้ "ผมไม่ได้เบียด ผมแค่มองงาน" อาคินลอยหน้าลอยตาตอบ แต่สายตากลับไม่ได้มองพิมพ์เขียวเลยแม้แต่น้อย เขากำลังมองแก้มนวลที่ขึ้นสีเรื่อของคนปากแข็งต่างหาก "แต่ก็นะ... ถ้าไม่ได้คุณมาช่วยชี้เป้า ผมคงเสียเวลาขุดเจาะผนังผิดด้านไปอีกนาน" "รู้ตัวก็ดีแล้ว ทีหลังก็หัดปรึกษาคนอื่นซะบ้าง ไม่ใช่ทำตัวเป็นศาลเตี้ยแบกโลกไว้คนเดียว" รินรดาเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกแล้วก็ตามที อาคินยมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่นาน ๆ ครั้งเธอถึงจะได้เห็น มันเป็นรอยยิ้มที่ทรงพลังเสียจนทำให้ห้องแคบ ๆ และอับทึบนี้ดูแคบลงไปถนัดตา เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะหยิบแผ่นพิมพ์เขียวขึ้นมาพิจารณาต่อ แต่ทว่า... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กันด้วยจังหวะเร่งรีบ ทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นรำกระเจิงในพริบตา ทั้งอาคินและรินรดานิ่งค้างไป รินรดารีบกระโดดถอยหลังไปสามก้าวเพื่อสร้างระยะห่าง ขณะที่อาคินหันขวับไปมองบานประตูไม้เก่าด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นคมกริบและระแวดระวังทันที ยังไม่ทันที่อาคินจะได้เอปากอนุญาต ประตูบานนั้นก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก และคำพูดที่ทำให้อาคินต้องกำหมัดแน่นโดยอัตโนมัติ "โทษทีนะที่ขัดจังหวะ... แต่อาคิน นายมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมารอข้างล่างตั้งนานแล้วว่ะ" ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "สเปซโอเดสซีย์" ด้วยนะครับ