บทที่ 30

"คุณเก็บมันไว้ทำไมคะ พายุ" น้ำเสียงของรสาพรไม่ได้สั่นเครือ แต่มันราบเรียบและเย็นเยียบจนคนฟังอย่างพายุชะงักมือที่กำลังวางตะกร้าส้มลงบนพื้นไม้กระดานในโรงคัดบรรจุ สายตาของเขามองภาพถ่ายใบเก่าที่รสาพรถืออยู่ในมือ—ภาพถ่ายใบเดียวกับที่เขาคิดว่าเขาซ่อนมันไว้ลึกสุดหัวใจในลิ้นชักเหล็กใต้โต๊ะทำงานที่ล็อกไว้อย่างแน่นหนา พายุยืดตัวขึ้นช้าๆ แววตาคมกริบที่มักจะดูอบอุ่นยามมองต้นส้ม กลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่อ่านไม่ออก เขาไม่ปฏิเสธ เขาไม่ได้แก้ตัว แต่เขากลับถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับกายเข้ามาใกล้คนตัวเล็กที่ยืนตัวเกร็งอยู่ตรงหน้า "ความลับบางอย่าง... ถ้าเก็บไว้ก็น่าอึดอัด แต่ถ้าพูดออกมาก็อาจจะทำให้ทุกอย่างพังทลาย คุณคิดว่าผมควรเลือกทางไหนล่ะ รสา" รสาพรขยำรูปใบนั้นในมือจนขอบกระดาษยับยู่ยี่ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอไม่ได้ตั้งใจจะรื้อค้นลิ้นชักของเขา แต่มันเป็นอุบัติเหตุที่ทำให้เธอเห็นเอกสารฉบับนั้นที่สอดอยู่หลังรูปถ่าย... เอกสารแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินผืนนี้ ที่มีชื่อของ 'คนรักเก่า' ของเธอเป็นผู้ถือครองร่วมกับเขามาตลอดระยะเวลาหลายปี "คุณหลอกฉัน" เธอกลั้นใจพูด ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังซ้ำซากถาโถมเข้ามา "คุณดึงฉันมาที่นี่ เพื่อให้ฉันมาอยู่ในเกมที่คุณกับเขากำลังเล่นกันอยู่ใช่ไหมคะ? บอกสิว่าไร่ส้มที่ฉันคิดว่ามันคือสวรรค์ของคุณ มันก็แค่เบี้ยในกระดานของพวกคุณสองคน!" "รสา ฟังผม..." พายุพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าไหล่เธอ แต่รสาพรเบี่ยงตัวหลบ กลิ่นหอมจางๆ ของผลส้มที่เคยทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย กลับกลายเป็นกลิ่นที่น่าสะอิดสะเอียนในความรู้สึกตอนนี้ "ไม่ต้องมาแตะต้องตัวฉัน!" เธอแผดเสียงเบาๆ แต่เต็มไปด้วยความร้าวราน "ฉันทิ้งทุกอย่างมาที่นี่ เพราะฉันเชื่อในความนิ่งสงบของคุณ ฉันเชื่อว่าคุณต่างจากเขา แต่ที่แท้... คุณก็แค่จิ้งจอกที่รอเวลาขย้ำเหยื่อที่บาดเจ็บอย่างฉัน" พายุนิ่งงันไปครู่ใหญ่ เขาสบตากับเธอ สายตานั้นไม่ได้มีความโกรธเคืองอย่างที่เธอคาดคิด แต่มันกลับมีความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งเกินบรรยาย เขาหยิบซองเอกสารอีกฉบับออกมาจากเสื้อแจ็คเก็ต แล้วยื่นให้เธอช้าๆ "เปิดอ่านดูสิคะ แล้วคุณจะรู้ว่าเหตุผลที่ผมต้องเก็บคุณไว้ในไร่นี้... มันไม่ใช่เรื่องของเกม แต่มันคือเรื่องของลมหายใจสุดท้ายที่ผมสัญญาว่าจะปกป้องคุณ" มือของรสาพรสั่นเทาขณะรับซองนั้นมา กระดาษข้างในไม่ใช่โฉนดที่ดินอย่างที่เธอหวาดระแวง แต่เป็นรายงานทางการแพทย์ที่มีชื่อของเธออยู่บนหัวกระดาษ ผลตรวจวินิจฉัยที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน—ผลตรวจที่ระบุถึงความผิดปกติบางอย่างในร่างกายเธอตั้งแต่วันที่เธอเดินทางมาถึงไร่ส้มแห่งนี้ได้เพียงหนึ่งสัปดาห์ รสาพรเบิกตากว้าง ไล่สายตาอ่านตัวอักษรแต่ละบรรทัดด้วยความยากลำบาก ความเงียบเข้าปกคลุมโรงคัดบรรจุจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นดังผิดจังหวะ พายุเดินถอยหลังออกไปสองก้าว ปล่อยให้เธอจมอยู่กับความจริงที่เพิ่งเปิดเผย "ผมไม่ใช่ศัตรูของคุณ รสา" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "และชายคนนั้น... คนที่คุณคิดว่าเขาคือคนรักเก่าของคุณ เขาไม่ได้ต้องการแค่ที่ดินผืนนี้ แต่เขาต้องการชีวิตของคุณเพื่อปิดปากความผิดทั้งหมดที่เขาเคยทำไว้" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังก้องมาจากทางเข้าไร่ เงาร่างชายฉกรรจ์ในชุดสีดำสนิทสามสี่คนก้าวเข้ามาขวางทางออก แสงไฟในโรงคัดบรรจุริบหรี่ลงทันทีราวกับมีใครไปตัดกระแสไฟฟ้า รสาพรหันกลับไปมองพายุด้วยความตื่นตระหนก แต่สิ่งที่เธอเห็นคือพายุที่กำลังคว้ามีดสำหรับตัดส้มที่วางอยู่ใกล้ตัวมาถือไว้แน่น แววตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นนักล่าที่พร้อมปกป้องสิ่งที่เขารักที่สุด "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้..." พายุขยับมาบังร่างเธอไว้ "อย่าปล่อยมือจากผมเด็ดขาด เพราะคนที่จะพาคุณออกจากที่นี่ไปได้ ไม่ใช่แค่ผม... แต่คือความลับที่เขากำลังจะมาแย่งชิงไปในวินาทีนี้นี่เอง" ทว่า ก่อนที่พายุจะได้ก้าวไปข้างหน้า ประตูบานเลื่อนขนาดใหญ่ของโรงคัดบรรจุก็ถูกผลักเปิดออกกว้าง เสียงปรบมือดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ชายคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าที่รสาพรจำได้ขึ้นใจ—ใบหน้าที่เคยเป็นดั่งแสงสว่างในชีวิตเธอ บัดนี้กลับกลายเป็นปีศาจที่มาเยือนเพื่อดับลมหายใจเธอถึงที่นี่ "ยินดีที่ได้พบกันใหม่นะ รสา... และขอบใจมากพายุ ที่ช่วยดูแล 'สินค้า' ของฉันเป็นอย่างดีมาตลอด" น้ำผึ้งหยดแรกขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้นิยายเรื่องนี้มาโดยตลอดนะคะ