บทที่ 29

“คุณกำลังจะบอกว่า... ฉันคือคนทำลายครอบครัวของคุณอย่างนั้นหรือคะ?” เสียงของรสาพรแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับความเงียบงันภายในห้องทำงานไม้สักทอง กลิ่นจางๆ ของเปลือกส้มและเอกสารเก่าเก็บดูจะอบอวลไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของเธอจับจ้องไปยังซองเอกสารสีน้ำตาลที่พายุถือไว้แน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปน พายุไม่ได้ตอบทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังใช้ความพยายามอย่างมหาศาลเพื่อสะกดกลั้นพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำอยู่ภายใน แววตาที่เคยอ่อนโยนและนิ่งสงบดั่งผืนน้ำยามไร้ลมบัดนี้กลับไหวระริกเหมือนเปลวเทียนที่ถูกลมกรรโชก “ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น รสา...” เขาเค้นเสียงตอบ มือที่ถือเอกสารนั้นสั่นเทาเล็กน้อย “แต่หลักฐานชิ้นนี้... มันระบุชื่อตระกูลของคุณชัดเจน ในวันที่พ่อของผมต้องสิ้นเนื้อประดาตัว และในวันที่ท่านจากโลกนี้ไปโดยไม่มีโอกาสได้แก้ตัว” รสาพรขยับกายถอยหลังไปหนึ่งก้าว หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะจนเจ็บแปลบไปถึงทรวงอก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วร่าง ไม่ใช่เพราะอากาศในไร่ปลายดอยที่เริ่มลดอุณหภูมิลง แต่เป็นเพราะความห่างเหินที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วระหว่างเขากับเธอ “ครอบครัวของฉัน... เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไรคะ พายุ” เธอถามย้ำ เสียงของเธอสั่นพร่าแต่ยังคงความหนักแน่นไว้ “ฉันมาที่นี่เพื่อพักใจ มาเพื่อเริ่มต้นใหม่ และฉันไม่เคยรับรู้เรื่องราวในอดีตที่เลวร้ายของไร่ส้มแห่งนี้เลยแม้แต่นิดเดียว” พายุหันหน้าหนี มองออกไปนอกหน้าต่างบานสูงที่เผยให้เห็นแนวไร่ส้มทอดยาวท่ามกลางแสงสลัวของพลบค่ำ “นั่นคือสิ่งที่ผมพยายามจะเชื่อมาตลอดนับตั้งแต่คุณก้าวเข้ามาในชีวิตผม รสา... ผมพยายามจะบอกตัวเองว่าเรื่องราวในอดีตกับตัวตนของคุณมันคนละส่วนกัน แต่เมื่อผมเห็นชื่อพ่อของคุณเซ็นกำกับอยู่ในเอกสารฉบับนี้... ความแค้นที่ผมกดมันไว้ลึกสุดหัวใจกลับตีตื้นขึ้นมา” เขาวางซองเอกสารลงบนโต๊ะไม้ด้วยท่าทางที่ดูเหนื่อยล้า พลางปิดเปลือกตาลงราวกับไม่อยากเห็นภาพตรงหน้า รสาพรก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะนั้น มือเรียวสั่นเทาเอื้อมไปแตะขอบซองกระดาษ เธอไม่รู้ว่าควรจะเปิดมันดูหรือไม่ ความกลัวกัดกินหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี หากสิ่งที่อยู่ในนี้คือความจริงที่พายุเชื่อ เธอจะเป็นเพียง ‘คนนอก’ ที่เป็น ‘ศัตรู’ ในสายตาเขาตลอดไปใช่ไหม? “ถ้าคุณคิดว่าฉันคือสาเหตุ... ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันอยู่ใกล้ตัวคุณมาได้นานขนาดนี้คะ?” รสาพรกลั้นใจถาม สายตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เปิดขึ้นมาสบประสานกันอีกครั้ง พายุชะงักไป คำถามนั้นจี้จุดที่เขากำลังต่อสู้กับตัวเองอยู่เงียบๆ เขาเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกส้มจากตัวเธอ ร่างสูงใหญ่กดดันเธอไว้ด้วยความเงียบ ก่อนจะยกมือขึ้นหมายจะสัมผัสใบหน้าที่กำลังรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา แต่เขากลับชะงักมือไว้กลางอากาศ “เพราะผมแพ้ทางคุณ... รสา” เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด “ผมแพ้รอยยิ้มของคุณ แพ้ความอบอุ่นที่คุณหยิบยื่นให้คนอย่างผมที่มันมืดมนเกินกว่าจะได้รับความรัก แต่ตอนนี้... ความอบอุ่นที่คุณมอบให้ มันกำลังแปรเปลี่ยนเป็นอาวุธที่บาดลึกหัวใจผม เพราะผมไม่รู้ว่านั่นคือความจริงใจ หรือเป็นเพียงการแสดงเพื่อปิดบังความผิดในอดีตของตระกูลคุณกันแน่” บรรยากาศในห้องเงียบลงจนได้ยินเสียงหัวใจของคนทั้งสองเต้นรัว รสาพรเม้มริมฝีปากแน่น เธอไม่ได้ต้องการคำขอโทษ เธอต้องการเพียงความเชื่อใจที่พังทลายลงไปพร้อมกับเหตุผลที่เธอเองก็ยังไม่เข้าใจ “ฉันไม่รู้ว่าคุณไปเอาเอกสารนั่นมาจากไหน และฉันก็ไม่รู้ว่าพ่อของฉันทำอะไรลงไปในอดีต” รสาพรสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า “แต่ถ้าคุณเลือกที่จะเชื่อเอกสารแผ่นเดียวมากกว่าความรู้สึกที่คุณมีให้ฉันตลอดเวลาที่ผ่านมา... งั้นเราก็คงไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกแล้วค่ะ” เธอกำลังจะหันหลังเดินจากไป ทว่าพายุกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้แสดงถึงความโกรธ แต่มันคือความยื้อยุดที่เต็มไปด้วยความสับสน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มที่ดูคุ้นตาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก พายุปล่อยมือจากข้อมือรสาพรทันทีด้วยความตกตะลึง “ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ พายุ... ดูเหมือนว่าคุณกำลังจะได้คำตอบในสิ่งที่ตามหามาตลอดชีวิตเสียที” ชายผู้นั้นกล่าวพลางเหลือบมองซองเอกสารบนโต๊ะ “เพราะความจริงที่รสาพรปิดบังคุณไว้น่ะ... มันน่าตกใจยิ่งกว่าสิ่งที่อยู่ในซองนั่นเสียอีก” รสาพรเบิกตากว้างเมื่อเห็นบุคคลที่ปรากฏตัวตรงหน้า เพราะเขาไม่ใช่คนอื่นคนไกล แต่คือคนที่เธอพยายามหนีห่างมาตลอดทั้งชีวิต... คนที่กุมความลับของพ่อเธอไว้ และเป็นคนที่อาจจะพรากพายุไปจากเธอตลอดกาล ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของรสาพรและพายุในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ น้ำผึ้งหยดแรก