บทที่ 28

"คุณ... คุณยังไม่ตายจริงหรือ" เสียงของรสาพรสั่นพร่า ลมหายใจของเธอติดขัดเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจ้องมองร่างสูงโปร่งที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดเบื้องหน้า แสงไฟสลัวจากเรือนพักส่องกระทบใบหน้าซีกหนึ่งของชายหนุ่ม เผยให้เห็นสันกรามคมสันและแววตาที่ไม่ได้มีความอบอุ่นดั่งแสงตะเกียง หากแต่กลับเยือกเย็นราวกับมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในฝัก ร่างนั้นขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว รองเท้าบูทเปื้อนดินบดขยี้เศษหญ้าแห้งจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ รสาพรผงะถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังของเธอชนเข้ากับเสาระเบียงไม้ ความเย็นจากเนื้อไม้ซึมผ่านเสื้อผ้าเข้าสู่ผิวหนัง แต่ก็เทียบไม่ได้เลยกับความหนาวเหน็บที่แล่นริ้วไปทั่วหัวใจ "ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ รสา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เป็นน้ำเสียงที่เธอเคยจดจำได้แม่นยำ แต่วันนี้มันกลับฟังดูแปลกหูและห่างเหินอย่างประหลาด "ห้าปีที่หายไป... ฉันนึกว่าเธอจะลืมหน้าฉันไปจนหมดสิ้นแล้วเสียอีก" "ทำไม... ทำไมต้องเป็นตอนนี้" รสาพรถาม ลมหายใจของเธอหอบถี่ "ทุกคนบอกว่าคุณ... คุณเสียชีวิตในอุบัติเหตุวันนั้น นายตำรวจคนนั้นยืนยันกับฉันเอง..." "อุบัติเหตุที่จัดฉากขึ้นมาเพื่อกำจัดสิ่งที่ขวางทาง" ชายหนุ่มแค่นยิ้ม มุมปากหยักลึกแต่ไร้ซึ่งความรู้สึกที่แท้จริง "โลกนี้มันก็แค่โรงละครขนาดใหญ่ รสา เธอเองก็เป็นแค่นักแสดงคนหนึ่งที่ถูกหลอกให้เล่นบทบาทโศกนาฏกรรมนั่นมาโดยตลอด" ในเสี้ยววินาทีนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ อีกคู่หนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังเรือนพัก เป็นจังหวะที่หัวใจของรสาพรแทบหยุดเต้น พายุเดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบของเขากลับจ้องเขม็งไปยังแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ร่างสูงใหญ่ของพายุยืนขวางหน้าหญิงสาวไว้ราวกับกำแพงเหล็กกล้าที่พร้อมจะปกป้องเธอจากทุกอันตราย "ดึกป่านนี้แล้ว การบุกรุกเคหสถานคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตดูจะเป็นมารยาทที่ไม่ค่อยน่าคบหานะครับ... หรือผมควรจะเรียกมันว่าการล่วงละเมิด" พายุเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศโดยรอบหนักอึ้ง ชายแปลกหน้าหันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของไร่ส้มหนุ่ม แววตาของเขาวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย้ยหยัน "ไร่ส้มปลายดอย... ดูเหมือนเธอจะหาที่ซ่อนตัวได้เงียบเชียบดีนี่ รสา แต่ก็นะ... อดีตมันไม่เคยตายไปไหน มันแค่ฝังตัวรอวันที่จะงอกงามขึ้นมาใหม่" รสาพรแทบยืนไม่อยู่ มือบางเกาะแขนเสื้อของพายุไว้แน่น ความกลัวและสับสนปะทะกันอย่างรุนแรง พายุสัมผัสได้ถึงอาการสั่นสะท้านนั้น เขาขยับตัวเข้าใกล้เธอมากขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ ของเปลือกส้มและดินหลังฝนจากตัวเขาช่วยดึงสติของเธอให้กลับมาจดจ่ออยู่กับปัจจุบัน "คุณกลับไปเถอะ" รสาพรเอ่ยเสียงหนักแน่นขึ้น แม้หัวใจจะยังเต้นไม่เป็นจังหวะ "ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคุณอีกแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน... มันจบลงตั้งแต่วันที่ฉันตัดสินใจทิ้งทุกอย่างแล้วมาอยู่ที่นี่" "จบงั้นเหรอ?" ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขมขื่นและน่าสะพรึงกลัว "เธอคิดว่าการหนีมาที่นี่จะช่วยล้างมลทินในอดีตได้หรือไง รสา... ของบางอย่างมันต้องได้รับการชำระสะสาง และฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอร้องให้เธอกลับไป แต่ฉันมาเพื่อทวงคืน... ทุกอย่างที่เป็นของฉัน" เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลที่ดูเก่ากรังโยนลงบนโต๊ะไม้ริมระเบียง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับออกไปทางรั้วไร่ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ลอยมากับสายลมยามค่ำคืน รสาพรยืนนิ่งตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป พายุหันมามองใบหน้าของหญิงสาว แววตาของเขาวูบไหวด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด มือหนาเอื้อมไปแตะไหล่บางเบาๆ เพื่อให้ความอบอุ่น "รสา... ถ้าคุณไม่อยากเปิดมัน ก็ไม่จำเป็นต้องทำ" พายุกระซิบเสียงอ่อนโยน รสาพรไม่ได้ตอบ เธอก้าวเท้าไปที่โต๊ะไม้ มือที่สั่นเทาหยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมา กระดาษภายในดูยับย่นราวกับถูกเปิดอ่านและปิดผนึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะคลี่มันออกมาอ่าน ทันทีที่สายตาไล่ไปตามตัวอักษรบนหน้ากระดาษ ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่จดหมายรักหรือจดหมายทวงถาม แต่มันคือรายงานการโอนเงินจำนวนมหาศาลจากบัญชีที่เธอไม่เคยรู้จัก... บัญชีที่ชื่อผู้รับคือบิดาของพายุ รสาพรเงยหน้าขึ้นมองพายุที่ยืนอยู่ข้างๆ สายตาของเขาเปลี่ยนไปแล้ว มันไม่ใช่ความอบอุ่นที่เธอเคยได้รับ แต่มันเต็มไปด้วยความว่างเปล่าราวกับคนแปลกหน้าที่เพิ่งเคยพบกันเป็นครั้งแรก "ความจริงที่เขาทิ้งไว้... มันคืออะไรกันแน่ พายุ?" เธอถามเสียงสั่น แววตาของเขาในตอนนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่มืดมิด พายุยังคงนิ่งเงียบ ทว่าสายตาของเขากลับมองเลยผ่านเธอไปทางไร่ส้มที่มืดมิด เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "รสา... ผมอยากให้คุณเชื่อใจผม แต่สิ่งที่อยู่ในมือนั้น... มันคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ครอบครัวของผมต้องพังพินาศ และคุณเอง... ก็อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้มันเกิดขึ้นทั้งหมด" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกับรสาพรมาจนถึงตอนนี้ น้ำผึ้งหยดแรกซาบซึ้งใจเสมอค่ะ