บทที่ 27

“ถ้าคุณยังเลือกที่จะเงียบอยู่แบบนี้ ต่อไปไม่ต้องมามองหน้ากันอีกเลยดีกว่าค่ะ” เสียงของรสาพรสั่นพร่า ทว่าดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานไม้เก่าแก่ของไร่ส้ม กลิ่นเปลือกส้มและเนื้อไม้สนที่อบอวลอยู่โดยรอบดูจะจางหายไปแทนที่ด้วยบรรยากาศที่หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก เธอยืนกำเอกสารในมือจนยับยู่ยี่ สายตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับฉายแววตัดพ้ออย่างถึงที่สุด พายุยังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มือหนาของเขาที่เคยวางใจได้อย่างมั่นคงบัดนี้กลับกุมกันไว้แน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปนานราวกับกำลังชั่งใจระหว่างการเอ่ยความจริงที่อาจทำลายทุกอย่าง หรือการปล่อยให้ความเข้าใจผิดกัดกินความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มผลิบาน “รสา... เรื่องบางเรื่อง มันไม่ได้สวยงามเหมือนผลส้มที่คุณเห็นบนต้นหรอกนะ” เสียงของเขาแหบพร่า เป็นน้ำเสียงที่บาดลึกถึงหัวใจของผู้ฟัง รสาพรก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกก้าว น้ำตาใสๆ รื้นขึ้นคลอเบ้า “แต่การโกหกที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของคนแสนดี มันเจ็บปวดมากกว่าความจริงหลายเท่าตัวนัก คุณคิดว่าฉันไม่รู้หรือคะว่าทำไมปางไม้ของครอบครัวคุณถึงต้องปิดตัวลงอย่างกะทันหันเมื่อห้าปีก่อน และทำไม... ทำไมเอกสารสัญญาฉบับนี้ถึงมีชื่อของคนรักเก่าของฉันปรากฏอยู่” พายุเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมเข้มที่มักจะซ่อนความอ่อนโยนไว้ข้างใน บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด เขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่เขากลับถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันจากรูปร่างสูงใหญ่ของเขาทำให้รสาสะดุ้งโหยงเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ถอยหลังกลับ “ผมอยากปกป้องคุณ” เขาเอ่ยสั้นๆ คำนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟในใจของรสา “ปกป้องหรือคะ? หรือจริงๆ แล้วคุณแค่กลัวว่าถ้าความจริงเปิดเผย ฉันจะรับไม่ได้จนต้องหนีไปจากที่นี่เหมือนคนอื่นๆ ที่คุณเคยหลอก?” รสาพรถามพลางขว้างเอกสารลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบไม้ดังปัง—มันเป็นเสียงที่ตัดขาดสายใยบางๆ ที่ถักทอมาตลอดหลายเดือน พายุไม่ได้คว้ามือเธอไว้เหมือนทุกครั้ง เขาทำเพียงแค่ยืนนิ่งปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำ ราวกับเขากำลังรอเวลาที่ทุกอย่างจะพังทลายลงจริงๆ เขารู้ดีว่าความลับที่เขาปกปิดไว้ไม่ใช่เรื่องที่รสาพรจะให้อภัยได้ง่ายๆ และยิ่งไปกว่านั้น... เขารู้ดีว่าผู้ชายคนที่เธอเคยรักและกำลังตามหาตัวอยู่นั้น ไม่ใช่คนไกลที่ไหนเลย “ถ้าคุณอยากรู้ความจริงขนาดนั้น...” พายุพูดขึ้นทำลายความเงียบ เสียงของเขาราบเรียบจนน่ากลัว “พรุ่งนี้ตอนเที่ยง ที่กระท่อมท้ายไร่ ผมจะรอคุณอยู่ที่นั่น แล้วผมจะเล่าทุกอย่าง... แม้ว่าหลังจากนั้น คุณจะเกลียดผมจนไม่อยากมองหน้าผมอีกเลยก็ตาม” รสาพรยืนอึ้ง คำพูดของเขาไม่ได้ทำให้เธอโล่งใจ แต่มันกลับทำให้เธอกลัว... กลัวสิ่งที่กำลังจะได้รับรู้ กลัวว่าโลกที่เธอคิดว่าปลอดภัยในไร่ส้มแห่งนี้จะเป็นเพียงปราสาททรายที่ก่อตัวขึ้นบนกองดินโคลนที่เน่าเฟะ เธอหันหลังเดินออกจากห้องนั้นทันที โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองแผ่นหลังที่ดูโดดเดี่ยวของชายหนุ่ม เธอเดินตรงไปยังระเบียงเรือนพักใจ ลมหายใจหอบถี่ของเธอประสานกับเสียงจักจั่นที่เริ่มร้องระงมในยามโพล้เพล้ มือบางยกขึ้นกุมอกซ้ายที่เต้นแรงและสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ทว่าในขณะที่เธอเหม่อมองไปยังยอดเขาสีครามเบื้องหน้า เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินขึ้นบันไดเรือนไม้มาก็ทำให้เธอชะงัก ร่างเงาที่คุ้นตาของเพียงขวัญยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าตื่นตระหนกที่รสาพรไม่เคยเห็นมาก่อน “รสา... อย่าไปที่นั่น” เพียงขวัญเอ่ยเสียงสั่น พร้อมกับยื่นซองจดหมายฉบับหนึ่งให้ “ฉันเพิ่งได้รับมันมาเมื่อกี้... คนที่ส่งมา เขาไม่ได้อยากให้เธอรู้ความจริงจากปากพายุหรอกนะ เพราะพายุก็คือหมากตัวหนึ่งในเกมที่เขาสร้างขึ้นมาเหมือนกัน!” รสาพรรับจดหมายมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอฉีกซองออกอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยโชยออกมาจากกระดาษแผ่นนั้น กลิ่นเดียวกับที่เคยทำให้เธอหลงใหลในอดีต กลิ่นของคนรักเก่าที่หักหลังเธอ... และเมื่อสายตาไล่อ่านบรรทัดสุดท้าย หัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น *‘ถึงที่รัก... ขอบคุณที่อดทนรอจนมาถึงวันนี้ พายุไม่ใช่คนที่คุณควรโกรธแค้น แต่เป็นฉันต่างหากที่รอพบคุณอยู่ที่กระท่อมท้ายไร่ ไม่ใช่เขา’* เงาของใครบางคนเดินผ่านประตูรั้วไร่เข้ามาในความมืด รสาพรเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างนั้นชัดเจนในแสงไฟสลัวจากเรือนพัก... เขาคนนั้นคือคนเดียวกับที่เธอคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่ห้าปีก่อน! น้ำผึ้งหยดแรกขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับรสาพรในทุกตัวอักษรนะคะ