บทที่ 26

“คุณจะพูดว่ามันเป็นแค่ ‘อุบัติเหตุ’ อีกกี่ครั้งคะพายุ?” เสียงของรสาพรดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่เงียบงัน กลิ่นจางๆ ของไม้สนและเปลือกส้มอบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับไม่ช่วยปลอบประโลมความตึงเครียดที่เกาะกินหัวใจเธอเลยแม้แต่น้อย มือบางของรสาพรวางเอกสารปึกหนึ่งลงบนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดัง ‘ปึก’ ฟังดูหนักแน่นและเย็นเยียบกว่าทุกครั้ง พายุไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขาเพียงแค่ชะงักปลายปากกาที่กำลังจรดลงบนบัญชีรายรับของไร่ ความนิ่งเฉยของเขาในยามนี้ รสาพรไม่รู้เลยว่ามันคือการใช้ความอดทนข่มอารมณ์ หรือคือการยอมรับความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ “เอกสารพวกนี้... มันระบุชัดเจนว่าที่ดินแปลงติดกับชายป่าด้านทิศเหนือ ไม่ได้ถูกเวนคืนด้วยเหตุผลทางกฎหมายอย่างที่คุณเคยบอกฉัน” รสาพรกัดริมฝีปากแน่น พยายามบังคับไม่ให้เสียงที่สั่นพร่าเผยความอ่อนแอออกไป “แต่ถูกโอนกรรมสิทธิ์ไปให้บริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์เมื่อสามปีก่อน... ก่อนหน้าที่ฉันจะมาที่นี่เพียงไม่กี่เดือน” พายุค่อยๆ วางปากกาลง เขาประสานมือเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดนูน ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว ดวงตาคมเข้มคู่นั้นที่เคยอ่อนโยนและอบอุ่นดั่งไอน้ำในสวนส้ม บัดนี้กลับดูลึกล้ำราวกับหุบเหวที่ยากจะหยั่งถึง “รสา... บางเรื่อง ถ้าผมบอกคุณไป ความสบายใจที่คุณได้รับจากที่นี่อาจจะหายไปตลอดกาล” เสียงของเขาแหบพร่าและต่ำลึก “ผมปกป้องไร่ของครอบครัวไว้ แต่ผมไม่ได้ปกป้องคุณจากการรับรู้ความจริงที่น่าเกลียด” “ความจริงที่น่าเกลียดเหรอคะ?” รสาพรแค่นยิ้ม ดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำใส “ความจริงที่ว่าคุณหลอกฉันมาตลอดงั้นหรือ? คุณบอกว่าที่นี่คือเซฟโซน คือพื้นที่พักใจของฉัน แต่ที่จริงแล้ว ฉันอาจเป็นแค่ตัวหมากในเกมธุรกิจที่คุณพยายามรักษาไว้!” เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวราวกับถูกผลัก หญิงสาวรู้สึกเหมือนอากาศในห้องนี้ค่อยๆ หมดไป เธอจำความรู้สึกตอนถูกคนรักเก่าหักหลังได้แม่นยำ มันคือความรู้สึก ‘เคว้งคว้าง’ แบบเดิมที่เธอพยายามหนีมาตลอดสามเดือนที่ผ่านมา “ผมไม่เคยคิดจะใช้คุณเป็นเครื่องมือ” พายุลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ที่เคยดูอบอุ่นบัดนี้กลับดูคุกคามจนรสาพรใจสั่น “แต่ความลับของตระกูลเรา... มันผูกติดอยู่กับคนรอบตัวคุณมากกว่าที่คุณคิด รสา... ถ้าผมบอกว่าคนที่อยู่เบื้องหลังการโอนที่ดินแปลงนั้น คือคนที่คุณรู้จักดีที่สุด... คุณจะยังเชื่อใจผมอยู่ไหม?” รสาพรอึ้งไป เธอจ้องมองชายตรงหน้าด้วยหัวใจที่บีบรัด คำว่า ‘คนรู้จักดีที่สุด’ ก้องอยู่ในหู เพียงขวัญ? เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่สนับสนุนให้เธอมาที่นี่? ไม่... มันจะเป็นไปได้อย่างไร “คุณหมายความว่ายังไง...” เธอถามเสียงแผ่ว พายุเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้เธอได้กลิ่นไอแดดและกลิ่นส้มจางๆ จากตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่เคยทำให้เธอหลับฝันดี แต่ตอนนี้มันกลับทำให้เธอรู้สึกถึงพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้น “วันนี้มีจดหมายฉบับหนึ่งส่งมาถึงผม” พายุหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลที่วางซ่อนอยู่ใต้กองเอกสารออกมา “คนส่งไม่ได้จ่าหน้าชื่อผู้ส่ง แต่มันมีสัญลักษณ์ที่ผมจำได้แม่น... สัญลักษณ์เดียวกับที่ติดอยู่บนเครื่องประดับที่ตกอยู่ในรถของคนที่วางเพลิงโกดังเก็บส้มเมื่อสามปีก่อน” เขายื่นจดหมายให้เธอ มือของรสาพรสั่นเทาขณะรับมันมาเปิดออก ข้างในมีเพียงรูปถ่ายใบเดียว เป็นรูปถ่ายของเธอเองในวันที่เดินทางมาถึงไร่ส้มวันแรก แต่ในภาพนั้น มีเงาของใครบางคนยืนแอบถ่ายเธออยู่จากแนวต้นส้ม มุมขวาของรูปมีข้อความเขียนด้วยลายมือบรรจงที่เธอจำได้ดีว่ามันคือลายมือของใคร รสาพรแทบหยุดหายใจ เมื่อเห็นข้อความนั้นชัดๆ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ ‘ถึงเวลาที่นกน้อยต้องกลับกรงเสียที... รสาพร, อย่าคิดว่าการหนีไปหลบอยู่กับศัตรูของครอบครัวจะช่วยให้เธอรอดพ้นจากเงื้อมมือของฉันได้’ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาหยุดที่หน้าประตูห้องทำงานของพายุ ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของชายวัยกลางคนที่รสาพรจำได้ขึ้นใจว่าคืออาแท้ๆ ของเธอก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ โดยมีเพียงขวัญเดินตามหลังเข้ามาด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยและดวงตาที่ไร้ความรู้สึกผิด “ขวัญ... นี่มันหมายความว่ายังไง?” รสาพรถอยกรูดไปจนชิดอกของพายุ ขณะที่พายุรีบคว้าข้อมือเธอไว้เพื่อปกป้อง เพียงขวัญมองมาที่เพื่อนสนิทด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “ขอโทษนะรสา... แต่เกมนี้มันจบลงตั้งแต่วินาทีที่เธอเลือกรักผู้ชายคนนี้แล้ว” น้ำผึ้งหยดแรกหวังว่าบทนี้จะทำให้คุณรี้ดหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ และเตรียมตัวรับมือกับความจริงที่จะเปิดเผยในตอนต่อไปนะคะ