บทที่ 25

"ความจริงไม่ได้มีไว้ให้เราชื่นชม แต่มันมีไว้ให้เราเผชิญหน้า... รสา คุณจะหลบหลังความกลัวแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน" เสียงของพายุไม่ได้กังวานด้วยความโกรธ แต่มันหนักแน่นและสั่นประสาทคนฟังมากกว่าเสียงตะคอกหลายเท่า รสาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด กระดาษในมือสั่นไหวราวกับใบไม้ที่ใกล้จะร่วงหล่นจากขั้ว ข้อความในจดหมายที่เธอถืออยู่ไม่ใช่แค่ลายลักษณ์อักษร แต่มันคือมีดที่กรีดลึกลงไปในรอยแผลเก่าที่เธออุตส่าห์ปิดตายไว้ในไร่ส้มแห่งนี้ เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า แววตาของเขาที่เคยอบอุ่นดั่งไอน้ำในยามเช้า บัดนี้กลับนิ่งสนิทดั่งผิวน้ำในคืนเดือนมืด ความเงียบระหว่างเขากับเธอยืดเยื้อยาวนานจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามอยู่ในอก "คุณรู้... คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดใช่ไหมคะพายุ?" รสาเค้นเสียงถาม เสียงนั้นสั่นพร่าไม่เหลือเค้าโครงของหญิงสาวผู้เข้มแข็งที่ใครๆ ต่างชื่นชม พายุไม่ได้ตอบทันที เขาค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นจางๆ ของเปลือกส้มและกลิ่นดินหลังฝนตกที่ติดตัวเขามา กลับไม่ได้ทำให้รสารู้สึกปลอดภัยเหมือนเช่นเคย ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าฝั่งตรงข้าม ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอเหมือนจะค้นหาความจริงบางอย่างที่เธอซ่อนไว้ "ผมไม่ได้รู้มาตลอด แต่ผมเพิ่งรู้ว่าทำไมคุณถึงหนีมาที่นี่" เขาเว้นจังหวะราวกับกำลังชั่งใจ "รสา... คนที่ทำลายชีวิตคุณ ไม่ใช่แค่คนรักเก่าที่หักหลังคุณหรอก แต่มันคือ 'ระบบ' ที่คุณยังดึงตัวเองออกมาไม่ได้ต่างหาก" รสาหัวเราะทั้งน้ำตา เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขมขื่นจนน่าสงสาร "อย่าพูดเหมือนกับว่าคุณเข้าใจทุกอย่างเลยนะคะ คุณก็แค่เจ้าของไร่ที่ใช้ชีวิตอย่างสันโดษ คุณจะไปรู้อะไรเกี่ยวกับโลกที่เต็มไปด้วยหน้ากากพวกนั้น" "โลกของผมอาจจะเล็ก แต่ความจริงที่ผมมีให้คุณ มันเป็นความจริงเพียงอย่างเดียวที่ไม่ได้ปรุงแต่ง" พายุยื่นมือไปแตะที่ขอบกระดาษแผ่นนั้นเบาๆ "คุณเลือกได้นะรสา ว่าจะขยำกระดาษแผ่นนี้ทิ้งไปกับกองไฟ หรือจะใช้มันเป็นแผนที่เพื่อกลับไปทวงคืนความยุติธรรมที่ควรจะเป็นของคุณ" คำพูดของเขาเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจ รสาชะงัก เธอไล่สายตาอ่านข้อความบรรทัดสุดท้ายอีกครั้ง ตัวอักษรเหล่านั้นไม่ได้เขียนด้วยความแค้น แต่เขียนด้วยความหวังที่ใครบางคนฝากไว้ให้เธอ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ... เพราะคนเขียนจดหมายฉบับนี้ ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่เธอเชื่อว่าตายจากไปตั้งแต่ห้าปีก่อน "นี่มันเป็นไปไม่ได้..." รสาสั่นหัวรัว "เขาตายไปแล้ว! ฉันเห็นกับตาว่าเขาไม่มีลมหายใจ พายุ... คุณกำลังเล่นตลกอะไรอยู่!" พายุลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาทาบทับลงมาบนตัวเธอจนมืดมิด ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างขมับของเธอ กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ต่ำและหนักแน่นจนน่าขนลุก "ความตายบางครั้งก็เป็นเพียงฉากละครที่สร้างขึ้นเพื่อให้คนบางคนหลบไปอยู่ในจุดที่มองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนขึ้น" เขาเว้นระยะก่อนจะกล่าวต่อ "และตอนนี้... คนคนนั้นกำลังนั่งรอคุณอยู่ที่ท้ายไร่ ตรงศาลาไม้หลังเก่าที่คุณไม่เคยย่างกรายเข้าไป... ไปกับผมสิ ถ้าคุณกล้าพอจะพบกับความจริงที่เจ็บปวดที่สุด" รสาตัวแข็งทื่อ ความสับสนตีรวนในใจจนแทบจะแตกสลาย เธอจะเลือกเดินตามพายุไปเพื่อเผชิญหน้ากับผีในอดีต หรือจะวิ่งหนีจากความจริงนี้ไปให้ไกลที่สุด? ขณะที่เธอกำลังตัดสินใจ พลันเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็นเสียงฝีเท้าที่เธอคุ้นเคยดีเสียจนลมหายใจสะดุดกึก รสาค่อยๆ หันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ และทันทีที่เห็นใบหน้าของผู้มาเยือน เธอก็แทบทรุดลงไปกองกับพื้นเพราะความตกใจ คนคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเพียงขวัญ... เพื่อนสนิทที่ยืนกอดอกพร้อมรอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน บนมือของเพื่อนสาวมีกุญแจรถยนต์ของเธอที่หายไป และในมืออีกข้าง... คือโทรศัพท์มือถือที่กำลังเปิดวิดีโอคอลหา 'คนรักเก่า' ที่เธอกำลังพยายามจะลืมมันไปตลอดชีวิต! "ขอโทษทีนะรสา" เพียงขวัญเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "แต่เกมนี้ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวที่เล่นเป็นเหยื่อ... และดูเหมือนคนที่เธอคิดว่าตายไปแล้ว จะอยากคุยกับเธอใจจะขาดแล้วล่ะ" น้ำผึ้งหยดแรกหวังว่าบทนี้จะทำให้คุณรี้ดหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ และเตรียมตัวรับมือกับความจริงที่จะเปิดเผยในตอนต่อไปนะคะ