บทที่ 35

"ถ้าคุณจะให้ฉันตอบว่า 'ไม่เป็นไร' อีกครั้ง เพื่อให้คุณสบายใจที่ต้องจากไป... ฉันเกรงว่าฉันคงทำไม่ได้ค่ะ พายุ" รสาพรเอ่ยประโยคนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากแต่นัยน์ตาสั่นไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมกรรโชก เธอไม่ได้มองหน้าชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของไร่ส้มปลายดอย แต่เลือกที่จะจดจ้องอยู่กับกรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้ในมือที่สั่นน้อยๆ มือของเขา—พายุ—ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ กลิ่นเปลือกส้มและไอชื้นจากดินหลังฝนพรำอบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับไม่ช่วยให้บรรยากาศที่ตึงเครียดนี้เบาบางลงเลย พายุไม่ได้ตอบในทันที เขาวางอุปกรณ์ในมือลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงไม้กระทบกันดังสะท้อนกังวานในความเงียบ ก่อนที่เขาจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคมเข้มดุจสีของดินภูเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของรสาพร พยายามอ่านความนัยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งงันนั้น "รสา... คุณก็รู้ว่าเรื่องที่เชียงใหม่มันรอไม่ได้ พี่สาวผมไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่นี่คือเรื่องเดียวที่ผมไม่อาจปฏิเสธได้จริงๆ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แม้จะพยายามรักษาระดับเสียงให้คงที่ แต่มันก็แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายวัน "ที่ผ่านมา รสาเคยปฏิเสธเรื่องงานของคุณสักครั้งไหมคะ? รสาเข้าใจเสมอว่าไร่นี้คือชีวิตของคุณ และครอบครัวของคุณคือสิ่งสำคัญที่สุด" เธอวางกรรไกรลงข้างๆ เขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสของปลายนิ้วที่เย็นเฉียบทำให้พายุต้องขยับตัวเข้าใกล้โดยสัญชาตญาณ "แต่ครั้งนี้... มันไม่ใช่แค่เรื่องงานใช่ไหมคะ? คนที่ส่งข้อความหาคุณเมื่อคืนนี้ คือคนเดียวกับคนที่เคยทำให้ชีวิตคุณพังพินาศในอดีตคนนั้นหรือเปล่า?" คำถามนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงกลางใจ พายุชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขากระด้างขึ้นโดยไม่ตั้งใจ เขาไม่ใช่คนโกหกเก่ง และความเงียบที่เขามอบให้กลับเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุดสำหรับรสาพร "คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนผมในเรื่องคนอื่นนะ รสา" เขาเอ่ยเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย ความเป็นเจ้าของที่เขามักจะแสดงออกผ่านการดูแลอย่างเงียบเชียบ บัดนี้กลับดูเหมือนกำแพงที่ขวางกั้นความไว้ใจ "รสาไม่ได้ตัดสินใจแทนคุณค่ะ รสาแค่เสียใจ... ที่คุณเลือกที่จะกอดความลับนั้นไว้ แล้วปล่อยให้รสาเป็นคนนอกในชีวิตที่คุณสร้างขึ้นมาใหม่ที่นี่" เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ระยะห่างนั้นแม้เพียงเล็กน้อยกลับดูเหมือนหุบเหวที่กว้างขึ้นมหาศาล ความเป็นรสาพรที่เคยโอนอ่อนและปรารถนาจะเยียวยาทุกบาดแผลของเขา บัดนี้กลับดูเหมือนจะอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด เธอเดินหันหลังให้เขา มุ่งหน้าไปยังทางเดินที่เต็มไปด้วยต้นส้มที่กำลังออกผลสีทองอร่าม แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านใบไม้ลงมาทำให้เงาร่างของเธอทอดยาวดูโดดเดี่ยว พายุยืนมองแผ่นหลังบางนั้นด้วยหัวใจที่บีบรัด เขาอยากจะเอื้อมมือไปรั้งเธอไว้ อยากจะอธิบายว่าสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่มันหนักหนาเกินกว่าจะให้ผู้หญิงที่เขารักมาแบกรับ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ดีว่าความนิ่งเงียบของเขากำลังทำลายทุกอย่างที่เขากับรสาพรเพิ่งจะเริ่มสร้างขึ้นมาด้วยกัน "รสา! อย่าเพิ่งไป..." เขาตัดสินใจก้าวตามไปคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ รสาพรหยุดกึก แต่เธอยังไม่ยอมหันกลับมา "ถ้าคุณจะบอกว่า 'เดี๋ยวผมกลับมา' หรือ 'ทุกอย่างจะดีขึ้น' รสาขอให้คุณเก็บมันไว้เถอะค่ะ เพราะครั้งนี้... รสาไม่ได้ต้องการแค่คำสัญญาที่ไร้น้ำหนัก" ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังสั่นคลอนด้วยแรงกระเพื่อมแห่งความไม่เข้าใจ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเข้าไร่ เป็นเสียงที่รสาพรและพายุต่างก็คุ้นเคยดีจนต้องหยุดชะงัก เพียงขวัญเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด มือของเธอถือโทรศัพท์มือถือที่สั่นรัวไว้แน่น "พายุ! รสา! ฉันมีข่าวร้ายจะบอก..." เพียงขวัญหยุดหอบหายใจก่อนจะมองหน้าคนทั้งสองสลับไปมา "คนของ 'อดีตคนรัก' ของคุณพายุ... เพิ่งจะลงบันทึกประจำวันที่สถานีตำรวจอำเภอ ข่าวใหญ่ระดับประเทศกำลังจะลงพาดหัวในเช้าวันพรุ่งนี้ ว่าไร่ส้มปลายดอยมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีฟอกเงินในอดีตที่คุณพายุเคยพยายามลืมมันไปน่ะ!" พายุปล่อยมือจากข้อมือของรสาพรในทันที ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับคนไม่มีเลือดหล่อเลี้ยง รสาพรหันกลับมามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ และในวินาทีที่ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งไร่ รสาพรก็เห็นพายุหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ แล้วเธอก็ต้องใจสลายไปมากกว่าเดิม เมื่อเห็นชื่อคนที่โทรเข้า... เป็นชื่อเดียวกับคนที่เคยเป็นอดีตคนรักที่สร้างรอยร้าวให้ชีวิตเขาในวันวาน แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือภาพถ่ายในแชทที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอของเขา ซึ่งเป็นภาพของรสาพรเองในขณะที่เธอกำลังยืนอยู่หน้าไร่ส้มแห่งนี้เมื่อเช้านี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและเปราะบางของความสัมพันธ์นี้ไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ