บทที่ 37

“คุณจะเก็บงำความลับนี้ไว้จนกว่าไร่ส้มจะกลายเป็นสีอื่นหรือไงคะ พายุ?” รสาพรเอ่ยขึ้นขณะที่มือของเธอกำลังสั่นน้อยๆ พลางวางแก้วเซรามิกที่บรรจุชาอุ่นลงบนโต๊ะไม้หนาหนัก แรงปะทะระหว่างก้นแก้วกับพื้นผิวไม้ก่อให้เกิดเสียงดัง ‘กึก’ ที่ทำลายความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของเขา ความสลัวของโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้เห็นเพียงใบหน้าด้านข้างที่นิ่งสนิทของพายุ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากเอกสารกองโต แต่ปลายนิ้วที่แตะอยู่บนขอบแฟ้มนั้นกลับเกร็งแน่นจนขึ้นข้อขาว “เรื่องบางเรื่อง... การไม่พูดอาจจะดีกับคุณมากกว่าที่ผมจะพยายามอธิบาย” พายุตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบ หากทว่าคนฟังอย่างรสาพรกลับสัมผัสได้ถึงรอยร้าวในนั้น “ดีกับฉัน หรือดีกับความรู้สึกผิดที่คุณแบกไว้กันแน่คะ?” รสาพรเดินอ้อมไปอีกฝั่งของโต๊ะ ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนบัดนี้วูบไหวด้วยความเจ็บปวดจากการถูกกีดกัน เธอไม่ใช่เด็กสาวที่เพิ่งหัดมีความรัก เธอผ่านการแตกสลายมาแล้วครั้งหนึ่ง และนั่นทำให้เธอไวต่อสัมผัสของความไม่จริงใจ พายุเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความรักที่เขาพยายามมอบให้ แต่มันคือทะเลลึกที่กักเก็บพายุหมุนเอาไว้มากมาย เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ของเขาทำให้ห้องนี้ดูแคบลงไปถนัดตา พายุขยับเข้าใกล้รสาพรจนเธอได้กลิ่นไอจางๆ ของเปลือกส้มและดินหลังฝนตกอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา “ผมแค่ไม่อยากให้ภาพที่สวยงามในไร่นี้ต้องแปดเปื้อนด้วยอดีตของผม... รสา คุณมาที่นี่เพื่อพักใจ ไม่ใช่เพื่อมากลายเป็นเหยื่อของคนบาปอย่างผม” “ฉันไม่ใช่เหยื่อ และคุณก็ไม่ใช่คนบาป!” รสาพรสวนกลับทันควัน ดวงตาของเธอรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส “ความลับที่พังกำแพงกั้นระหว่างเรามันเจ็บปวดน้อยกว่าการที่คุณทำเหมือนฉันเป็นคนแปลกหน้าในทุกครั้งที่ฉันพยายามจะก้าวข้ามเข้าไป” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ไม่ใช่ความเงียบที่สงบ แต่เป็นความเงียบที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก พายุทอดสายตามองหญิงสาวตรงหน้า เขาเห็นร่องรอยของความอ่อนล้าในดวงตาคู่นั้น ความอดทนของรสาพรกำลังจะถึงขีดจำกัด และเขารู้ดีว่าหากวันนี้เขายังคงปิดปากเงียบ ระยะห่างระหว่างพวกเขาก็คงจะกลายเป็นเหวที่ลึกเกินกว่าจะถมเต็ม เขายกมือขึ้นหมายจะแตะแก้มเธอ แต่กลับชะงักค้างไว้กลางอากาศ เหมือนกลัวว่าความร้อนจากปลายนิ้วของเขาจะลวกผิวพรรณที่บอบบางของเธอให้เสียหาย “ถ้าผมเล่า... คุณอาจจะไม่ได้มองผมด้วยสายตาแบบเดิมอีกต่อไป” เขาพึมพำ “แล้วถ้าคุณไม่เล่า...” รสาพรขยับตัวเข้าใกล้จนหน้าอกของพวกเขาเกือบจะชิดกัน “คุณจะไม่มีวันรู้เลยว่า ฉันยอมรับตัวตนของคุณได้มากแค่ไหน” พายุถอนหายใจยาว แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันมีความสั่นไหวและโหยหาอย่างเปิดเผย เขาตัดสินใจวางแฟ้มเอกสารทิ้งไว้บนโต๊ะ ก่อนจะคว้าข้อมือรสาพรเบาๆ แล้วดึงเธอให้เดินตามออกมาที่ระเบียงหลังบ้าน ซึ่งมองเห็นไร่ส้มกว้างใหญ่ไพศาลภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาเป็นริ้วสีเงิน “พ่อของผม... ไม่ได้จากไปเพราะอุบัติเหตุอย่างที่คนทั้งหมู่บ้านเข้าใจ” คำสารภาพนั้นทำให้หัวใจของรสาพรเต้นกระตุกราวกับถูกไฟฟ้าช็อต เธอเงยหน้ามองเขาท่ามกลางแสงสลัวของจันทร์กระจ่าง เห็นกรามของเขาขบแน่นจนนูนชัด “มันเป็นการฆาตกรรมรสา และคนที่ทำ... ยังคงลอยนวลอยู่ในหมู่บ้านนี้ ในฐานะผู้มีอิทธิพลที่คุณเพิ่งจะไปร่วมงานเลี้ยงของเขาเมื่อวานนี้เอง” รสาพรนิ่งงัน ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วสันหลังเมื่อนึกถึงใบหน้าของชายสูงวัยที่พายุพยายามหลีกเลี่ยงตลอดเวลาที่ผ่านมา ความอบอุ่นที่เธอเคยสัมผัสในไร่ส้มแห่งนี้ดูเหมือนจะเปลี่ยนเป็นความหนาวเหน็บขึ้นมาทันที ทว่า ก่อนที่พายุจะทันได้พูดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดหลังบ้าน พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาที่ไม่มีใครคาดคิด พายุรีบดึงรสาพรมาหลบหลังตัวเขาโดยสัญชาตญาณทันทีที่เห็นว่าใครกำลังเดินเข้ามาในความมืดนั้น ร่างนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘เพียงขวัญ’ เพื่อนสนิทของเธอที่เพิ่งจะเดินทางมาถึงไร่เมื่อครู่ พร้อมกับสีหน้าที่ดูตื่นตระหนกและหวาดกลัวยิ่งกว่าสิ่งใด “รสา... อย่าเพิ่งเชื่อสิ่งที่เขาพูด เพราะสิ่งที่คุณเห็นในวันนี้ มันอาจจะเป็นแค่ละครฉากแรกของความตายที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น” เพียงขวัญพูดจบ ก็ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเก่ากรังให้รสาพร ก่อนจะชี้ไปยังรถยนต์สีดำสนิทที่กำลังแล่นเข้ามาจอดที่หน้าไร่ส้มในยามวิกาล ไฟหน้าของมันสว่างจ้าจนรสาพรต้องหรี่ตาลง พายุสบถเบาๆ ในลำคอเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์บนตัวรถคันนั้น “พวกมันมาเร็วกว่าที่คิด” พายุกล่าวพลางกระชับมือที่จับแขนรสาพรแน่นขึ้น “คุณต้องหนีไปรสา... เดี๋ยวนี้!” การเดินทางผ่านความสับสนและเปราะบางในครั้งนี้ กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล แล้วพบกันในตอนหน้าค่ะ - น้ำผึ้งหยดแรก