บทที่ 38

“ถ้าคุณจะมาที่นี่เพียงเพื่อจะบอกว่าทุกอย่างคือความผิดพลาด ฉันว่าคุณควรถอยออกไปก่อนที่เราจะทำลายความรู้สึกดีๆ ที่เหลืออยู่พังทลายลงมากกว่านี้ค่ะ” รสาพูดประโยคนั้นออกมาโดยไม่หันไปมองคนข้างหลัง มือของเธอยังคงกำกิ่งส้มที่เต็มไปด้วยหนามแหลมแน่นจนผิวหนังขึ้นรอยแดง เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายตัวเอง แต่ความปวดแปลบที่ฝ่ามือนั้นดูจะน้อยไปถนัดตาเมื่อเทียบกับก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ พายุยืนนิ่งอยู่ในความมืดสลัวของโรงเก็บผลผลิต กลิ่นเปลือกส้มสดๆ ที่ควรจะให้ความรู้สึกผ่อนคลาย กลับกลายเป็นกลิ่นที่ตอกย้ำถึงระยะห่างระหว่างเขากับหญิงสาวที่ยืนหันหลังให้ เขาไม่ได้ก้าวเข้าไปใกล้ แต่อาศัยความเงียบงันเป็นตัวบีบคั้น “ผมไม่ได้จะมาบอกว่ามันคือความผิดพลาด” เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่านิดๆ “แต่ผมแค่ไม่แน่ใจว่า... ความเห็นแก่ตัวของผม จะเป็นสิ่งที่ฉุดรั้งให้คุณต้องเจ็บปวดซ้ำรอยเดิมหรือเปล่า รสา” รสาหมุนตัวกลับมา สายตาของเธอดุดันกว่าที่พายุเคยเห็น “ความเห็นแก่ตัวของคุณคือการตัดสินใจแทนคนอื่นว่าเขารับความจริงไม่ได้งั้นหรือคะ? คุณมองว่ารสาอ่อนแอขนาดนั้นเลยเหรอ พายุ” พายุสบตากับเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความนิ่งเฉยเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับเต็มไปด้วยร่องรอยของการต่อสู้ภายใน เขาเดินก้าวหนึ่งเข้ามาหาเธอ แต่กลับหยุดชะงักเหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นกลาง “ที่ผ่านมา... ผมสร้างกำแพงรอบตัวเพื่อให้ตัวเองอยู่รอด ผมไม่เคยเผื่อที่ไว้ให้ใคร จนกระทั่งคุณเข้ามา” เขาเว้นจังหวะ ลมหายใจแผ่วๆ ของเขาดูหนักอึ้งในความเงียบ “แต่ถ้ากำแพงของผมมันสูงจนคุณต้องปีนป่ายจนเลือดไหลซิบแบบนี้ ผมก็ไม่รู้ว่าจะวางมือจากคุณเพื่อรักษาคุณไว้ หรือจะยอมทำลายกำแพงแล้วพาคุณไปเสี่ยงกับพายุที่ผมคุมไม่ได้ดี” รสาเม้มปากแน่น หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บ และทั้งโหยหา เธอเดินเข้าไปใกล้เขาจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขายังคงเป็นสิ่งที่เธอกระหายหาเสมอแม้ในยามที่หัวใจกำลังกรีดร้องด้วยความน้อยใจ “รสาไม่กลัวพายุหรอกค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่น “สิ่งที่รสาเคยกลัวที่สุด คือการต้องอยู่ท่ามกลางความเงียบงันโดยไม่มีใครเข้าใจ แต่ตอนนี้... สิ่งที่รสาเกลียดที่สุด คือการที่คุณพยายามผลักไสไล่ส่งโดยอ้างว่าเพื่อปกป้องรสา” มือเล็กๆ ของเธอยื่นไปแตะที่หน้าอกของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่แพ้กัน พายุนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มือหนาจะค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาทาบทับมือของเธอ แรงบีบที่เขาส่งมานั้นทั้งหนักแน่นและแฝงไปด้วยความสับสนที่กำลังจะคลี่คลาย “คุณรู้อะไรไหมรสา...” เขาโน้มตัวลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน “ในใจผมตอนนี้ มันเหมือนส้มที่กำลังจะสุกงอมเกินไป ถ้าผมไม่เด็ดคุณลงมาตอนนี้ ผมก็กลัวว่าสักวันมันจะร่วงหล่นลงพื้นและเน่าเสียไปต่อหน้าต่อตา โดยที่ผมทำอะไรไม่ได้เลย” “งั้นก็เด็ดสิคะ...” รสากระซิบ น้ำตาเม็ดใสเริ่มคลอที่หน่วยตา “เด็ดลงมา แล้วถนอมมันไว้ อย่าปล่อยให้ต้องร่วงหล่นไปเองอีกเลย” พายุหลับตาลงแน่น ก่อนจะรวบตัวเธอเข้าไปกอดไว้แนบแน่น อ้อมกอดที่ไม่ได้มีความละเมียดละไมเหมือนนิยายรักทั่วไป แต่มันเป็นอ้อมกอดของคนที่เพิ่งผ่านการรบรากับตัวเองมาอย่างหนักหน่วง รสาซุกหน้าลงกับไหล่กว้าง ปล่อยให้ความเปราะบางที่สะสมมานานหลั่งไหลออกมาผ่านหยดน้ำตาที่ซึมเปื้อนเสื้อเชิ้ตของเขา ทว่า ในขณะที่ความเงียบกำลังถูกแทนที่ด้วยความหอมหวานของความเข้าใจ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางเข้าโรงเก็บ สลับกับเสียงเคาะประตูเหล็กที่เป็นจังหวะรัวและเร่งร้อน “พายุ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!” เสียงของเพียงขวัญที่ดังมาจากด้านนอกฟังดูผิดปกติอย่างยิ่ง “แกต้องดูนี่... ฉันเพิ่งได้รับแฟกซ์จากสำนักงานที่กรุงเทพฯ มันเกี่ยวกับคดีเก่าของครอบครัวคุณ พายุ... เรื่องที่พ่อคุณไม่ได้เป็นคนทำ!” ความอบอุ่นในอ้อมกอดของพายุชะงักงันทันที เขาดันตัวรสาออกช้าๆ แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความสับสนที่ฉายชัดถึงความแตกสลายบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน รสามองไปยังซองเอกสารที่เพียงขวัญชูขึ้นมาในมือผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆ ของโรงเก็บ และเมื่อพายุหันไปมอง เธอก็เห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาสั่นไปทั้งตัวราวกับถูกกระชากลงสู่หุบเหวอีกครั้ง “นั่นมันเป็นไปไม่ได้...” พายุพึมพำ ก่อนจะหันมามองรสาด้วยสายตาที่เย็นชาจนเธอใจหาย “รสา... ออกไปจากที่นี่ซะ อย่าเพิ่งถามอะไรทั้งนั้น กลับไปที่บ้านพักเดี๋ยวนี้!” เขาทิ้งเธอไว้กลางโรงเก็บผลผลิตที่มืดมิด ก่อนจะวิ่งออกไปหาเพียงขวัญโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้รสายืนอยู่กับความเงียบงัน และความลับที่เพิ่งถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีที่ความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังจะเริ่มต้นใหม่ ท่ามกลางความสับสน รสาเหลือบไปเห็นจดหมายฉบับหนึ่งที่ร่วงหล่นจากมือของพายุเมื่อครู่ เธอค่อยๆ ก้มลงหยิบมันขึ้นมา และเพียงแค่ได้อ่านบรรทัดแรก... หัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับรสาและพายุในตอนนี้นะคะ น้ำผึ้งหยดแรก