บทที่ 22

“คุณพายุคะ... นี่คือเอกสารทั้งหมดที่รสาเจอในลิ้นชักโต๊ะทำงานของคุณ ในวันที่คุณไปส่งส้มที่ตัวเมือง” เสียงของรสาพรเบาหวิวราวกับก้อนเมฆที่กำลังจะสลายตัว แต่มือที่ถือซองเอกสารสีน้ำตาลกลับสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ แววตาของเธอที่เคยฉายความอ่อนโยน บัดนี้กลับหม่นแสงลงราวกับดวงดาวที่ถูกเมฆหมอกบดบังจนมืดมิด พายุชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเข้ามาในห้องทำงาน เขาไม่ได้ตอบรับทันที แต่เลือกที่จะยืนนิ่งอยู่ตรงกรอบประตู ดวงตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นกวาดมองไปที่ซองเอกสารในมือของเธอ ก่อนจะเคลื่อนกลับมาประสานสายตากับร่างบางที่ยืนเด่นอยู่กลางห้อง กลิ่นอายความเย็นชาที่เขาพยายามสร้างขึ้นเพื่อเป็นเกราะป้องกันตัวดูเหมือนจะพังทลายลงในวินาทีนั้น “คุณไม่มีสิทธิ์ค้นโต๊ะของผม รสา” เสียงของเขาแหบพร่า ทว่าดุดัน “แล้วคุณล่ะคะ... มีสิทธิ์อะไรที่จะหลอกให้ฉันเชื่อว่า ความรู้สึกดีๆ ที่เกิดขึ้นในสวนส้มแห่งนี้ มันคือเรื่องจริง?” รสาพรเค้นเสียงถาม ทั้งที่หยาดน้ำตากำลังคลอเบ้า “เอกสารพวกนี้... มันคือสัญญาขายที่ดินผืนเดียวกับที่ครอบครัวฉันเคยครอบครองก่อนจะถูกยึดไปเมื่อสิบปีก่อน แล้วชื่อคนซื้อในสัญญานี้... ทำไมต้องเป็นชื่อบริษัทของคุณ!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนแทบได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ พายุขบกรามแน่น สันกรามของเขานูนเด่นขึ้นจากการบดเคี้ยวอารมณ์ความรู้สึกที่พุ่งพล่านอยู่ภายใน เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอ แต่กลับหยุดลงเพียงแค่ระยะห่างที่พอจะทำให้สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของกันและกัน “เรื่องมันซับซ้อนเกินกว่าที่คุณจะเข้าใจได้ง่ายๆ แค่การอ่านกระดาษพวกนั้น” เขาเอ่ย พยายามใช้เหตุผลเข้าสู้ แต่แววตาที่สั่นไหวของเขากลับทรยศคำพูดทั้งหมด “ซับซ้อนหรือคะ? หรือเพราะว่ามันคือความจริงที่น่าเกลียด จนคุณไม่กล้าเอ่ยปากบอกฉันตั้งแต่แรก!” รสาพรขยับถอยหลัง ทุกย่างก้าวที่เขาขยับเข้าใกล้ คือการตอกย้ำให้เธอเห็นว่า ไอน้ำอุ่นๆ ที่เธอคิดว่ามันคือความอบอุ่นของหัวใจ แท้จริงแล้วมันอาจจะเป็นเพียงควันไฟที่เกิดจากการเผาไหม้ของแผนการแก้แค้นบางอย่างที่เธอยังไม่ได้รับรู้ “รสา ฟังผม...” “ไม่ต้องค่ะ!” เธอตวาดเสียงสั่น “คุณดึงฉันเข้ามาในไร่ส้มนี้ เพื่ออะไรกันแน่? เพื่อเป็นตัวประกันในเกมธุรกิจที่คุณพ่ายแพ้มานานงั้นเหรอ หรือเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในกระดานที่คุณใช้แก้แค้นพ่อของฉัน?” พายุเงียบไปครู่ใหญ่ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังตัดสินใจเรื่องที่ยากที่สุดในชีวิต ก่อนจะคว้าข้อมือของเธอไว้เบาๆ ไม่ให้เธอเดินหนี แต่กระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านสัมผัสของเขา กลับทำให้รสาพรสะดุ้งสุดตัว เธอพยายามดึงมือออกแต่เขากลับรั้งไว้มั่น “ถ้าคุณอยากรู้ความจริงนัก... ได้ ผมจะให้คุณเห็นมันกับตา” เขาจูงมือเธอเดินไปที่ตู้เซฟข้างโต๊ะทำงาน ก่อนจะกดรหัสและหยิบแฟ้มเก่าๆ เล่มหนึ่งออกมา แฟ้มที่ดูเหมือนจะถูกเปิดอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระดาษเริ่มเหลืองกรอบ เขาเปิดหน้าสุดท้ายที่มีรูปถ่ายใบหนึ่งร่วงลงมาบนพื้น รสาพรก้มลงเก็บมันขึ้นมา และทันทีที่สายตาจับจ้องไปที่ภาพนั้น หัวใจของเธอก็เหมือนหยุดเต้น ในรูปเป็นภาพถ่ายครอบครัวที่มีเด็กชายตัวน้อยยืนอยู่ข้างๆ หญิงสาวผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับมารดาของเธอที่จากไปแล้ว... ไม่ใช่แค่คล้าย แต่เป็นคนเดียวกัน “นั่นคือแม่ของผม... และนั่นคือผู้หญิงที่พ่อของคุณพรากไปจากครอบครัวผม” พายุพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง “คุณถามว่าผมต้องการอะไรจากคุณรสาพร... คำตอบก็คือ ผมต้องการให้คุณรู้ว่า ความเจ็บปวดที่ผมแบกรับมาตลอดสิบปี มันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ครอบครัวคุณทำไว้กับผม!” รสาพรตัวเย็นวาบ มือที่ถือรูปถ่ายสั่นเทาจนแทบทำหลุดมือ ความเชื่อใจที่เคยมีให้กันพังทลายลงในพริบตา ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกกว้างโดยไม่ได้รับอนุญาต เพียงขวัญยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตู ใบหน้าของเธอซีดเผือดขณะมองมาที่พายุและรสาพรสลับกันไปมา “รสา... อย่าเพิ่งเชื่ออะไรที่เขาพูดทั้งหมดนะ!” เพียงขวัญตะโกนแทรกขึ้นมาท่ามกลางความสับสน “เพราะคนที่อยู่เบื้องหลังการสูญเสียที่ไร่ส้มแห่งนี้จริงๆ... ไม่ใช่พ่อของรสา แต่มันคือคนในตระกูลของคุณเอง พายุ!” พายุชะงักกึก สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความโกรธแค้นกลายเป็นความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด รสาพรหันกลับไปมองหน้าชายหนุ่มที่เธอเพิ่งมอบหัวใจให้ด้วยความหวาดระแวงเป็นครั้งแรก ในขณะที่พายุกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นพร้อมข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏบนหน้าจอว่า... *‘หลักฐานที่เหลือถูกทำลายแล้ว เตรียมรับผลกระทบที่จะตามมาได้เลย’* ขอบคุณที่เดินทางไปกับเรื่องราวของรสาพรและพายุในตอนนี้นะคะ น้ำผึ้งหยดแรกดีใจมากค่ะที่ได้ถ่ายทอดความรู้สึกเหล่านี้ให้ทุกคนได้อ่านกัน แล้วมาพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ