ทางแยกแห่งชีวิต

“คุณพายุคะ... ถ้าไร่ส้มแห่งนี้ไม่ได้มีรสาอยู่ ทุกอย่างก็น่าจะเดินหน้าไปได้ราบรื่นกว่านี้ไหมคะ?” คำถามนั้นหลุดออกจากปากของรสาในจังหวะที่มือหนากำลังบรรจงตัดแต่งกิ่งก้านของส้มสายน้ำผึ้งต้นใหญ่ พายุชะงักกรรไกรในมือ นิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าหวานที่พยายามซ่อนความไหวสั่นไว้ภายใต้รอยยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ กลิ่นฉุนอ่อนๆ ของเปลือกส้มสดและไอแดดที่เริ่มร้อนระอุในบ่ายวันนี้ดูเหมือนจะทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นอย่างประหลาด พายุวางกรรไกรลงบนตะกร้าไม้เบาๆ เขามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เขามักจะใช้เป็นที่พักพิงทางใจ แต่ทว่าวันนี้ กลับมีความหม่นหมองฉาบทับอยู่จนเขารู้สึกได้ “ทำไมถึงพูดแบบนั้นครับ... อ่า ขอโทษทีค่ะ ฉันหมายถึงทำไมรสาถึงคิดแบบนั้น” พายุแก้คำพูดด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับฉายแววเคร่งขรึมขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด รสาเบือนหน้าหนีไปมองทางแนวเขาที่ทอดยาว ความเขียวขจีที่เคยทำให้เธอสบายใจ บัดนี้กลับรู้สึกเหมือนคุกตารางที่ล้อมรอบหัวใจของเขาเอาไว้ เธอไม่อยากเป็นตัวถ่วงของใครอีกแล้ว โดยเฉพาะกับผู้ชายที่มอบความหวังดีให้เธออย่างไม่มีเงื่อนไข “รสาเห็นเอกสารบนโต๊ะทำงานของคุณ... เห็นโปรเจกต์ขยายตลาดไปต่างประเทศที่คุยค้างไว้ เห็นตารางชีวิตที่เปลี่ยนไปเพราะต้องคอยประคับประคองคนป่วยใจอย่างรสา คุณไม่ได้เดินไปข้างหน้าอย่างที่ควรจะเป็น เพียงเพราะคุณมัวแต่กังวลว่าจะทิ้งให้ใครบางคนไว้ข้างหลัง” “ใครบางคนที่คุณว่า คือคนที่สำคัญที่สุดในไร่นี้สำหรับฉันนะรสา” พายุขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและหนักแน่น “แต่มันไม่ยุติธรรมค่ะ” รสาหันกลับมาเผชิญหน้า ความกล้าหาญชั่ววูบทำให้เธอกล้าสบตาเขาตรงๆ “ชีวิตของคุณคือการเติบโต แต่ชีวิตของรสาตอนนี้คือการซ่อมแซม... คุณพายุคะ อย่าให้ความสงสารกลายเป็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดอนาคตของคุณไว้เลยนะคะ ถ้าวันหนึ่งคุณต้องเลือกระหว่างความฝันของตัวเองกับคนอย่างรสา คุณจะเสียใจที่เลือกแบบหลัง... รสาไม่อยากเป็นเหตุผลที่ทำให้คุณต้องเสียดายวันเวลาในอนาคต” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดใบส้มคล้ายเสียงกระซิบที่โต้ตอบกันอย่างแผ่วเบา พายุขบกรามแน่น สันกรามของเขาขึ้นนูนเด่นชัด เขากำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่พุ่งพล่านอยู่ภายใน “รสาคิดว่าที่ผมทำอยู่ทุกวันนี้ ผมไม่ได้ทำเพื่อตัวเองงั้นเหรอ?” เขาถามกลับ เสียงของเขาเยือกเย็นจนรสาใจหาย “รสาคิดว่าผมเป็นคนประเภทที่เสียสละความสุขตัวเองเพียงเพราะความสงสารอย่างนั้นสินะ?” “รสาไม่ได้หมายความแบบนั้น แต่รสาแค่...” “ผมเป็นเจ้าของไร่ ผมรู้ดีว่าอะไรควรจะโต อะไรควรจะตัดทิ้ง” พายุแทรกขึ้น ความน้อยใจฉายชัดในแววตาที่เขามักจะซ่อนมันไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ “ถ้าสาคิดว่าการมีผมอยู่ข้างๆ คือภาระ ถ้าสาคิดว่าการที่ผมพยายามจะประคับประคองเราสองคนคือเรื่องที่ทำให้สาอึดอัด... บางทีผมอาจจะประเมินค่าความรู้สึกของตัวเองสูงเกินไป” เขาสะบัดหน้าหนี เดินหันหลังให้เธอด้วยท่าทีที่เด็ดขาดและห่างเหินทิ้งให้รสายนยืนนิ่งอยู่กลางสวนด้วยความรู้สึกที่บีบคั้น รสาอยากจะคว้าแขนเขาไว้ อยากจะบอกว่าสิ่งที่เธอพูดออกมานั้น เพราะเธอรักเขามากเกินกว่าจะเห็นเขาต้องเหนื่อยเพื่อเธอ แต่คำพูดเหล่านั้นกลับจุกอยู่ที่ลำคอ เธอไม่รู้เลยว่าประโยคที่เธอกลั่นกรองมาอย่างดีด้วยเจตนาที่อยากให้เขาได้ไปต่อ กลับกลายเป็นมีดแหลมคมที่กรีดลงไปกลางใจของคนที่กำลังพยายามปกป้องเธออย่างสุดกำลัง ตะวันเริ่มคล้อยต่ำลง ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงเหมือนสีของเนื้อส้มในไร่ที่กำลังจะถึงฤดูเก็บเกี่ยว รสาเดินกลับไปยังบ้านพักด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งดั่งหินถ่วงอก เธอเปิดประตูบ้านไม้หลังน้อยหวังจะพึ่งพาความเงียบเพื่อทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ทว่าเมื่อก้าวเข้าไปในห้องโถง สิ่งที่เห็นกลับทำให้ลมหายใจของเธอหยุดชะงัก บนโต๊ะกลางห้องมีจดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่ ข้างๆ กันนั้นคือนาฬิกาพกเรือนเก่าที่พายุเคยบอกว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่เขามีเหลือจากครอบครัว และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือภาพถ่ายในกรอบไม้ที่เขามักจะตั้งไว้หัวเตียงเสมอ... ตอนนี้มันถูกนำมาวางทิ้งไว้บนโต๊ะ พร้อมกับกุญแจรถคันที่เขาใช้พาเธอไปที่ต่างๆ เป็นประจำ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเดินผ่านหน้าต่างห้องพักไป พร้อมกับเสียงสตาร์ทเครื่องยนต์ของรถกระบะคันเก่งที่ดังกระหึ่มขึ้นท่ามกลางความเงียบของไร่ รสาพุ่งตัวไปที่หน้าต่างทันที เธอเห็นไฟท้ายรถสีแดงวูบไหวห่างออกไปเรื่อยๆ ตามเส้นทางสายดินที่ตัดผ่านสวนส้มออกไปสู่ถนนใหญ่... สู่ทางแยกที่เขาตัดสินใจเลือกโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ด้วยรักจากใจ... น้ำผึ้งหยดแรกค่ะ