รสชาติของส้มผลแรก

“ถ้าคุณยังกอดหนังสือเล่มนั้นแน่นจนกระดาษยับไปมากกว่านี้ เกรงว่าเนื้อหาข้างในคงกลายเป็นเศษกระดาษก่อนคุณจะอ่านจบ” เสียงทุ้มต่ำที่แทรกผ่านความเงียบงันในยามสายทำให้รสาชะงัก เธอก้มลงมองมือตัวเองที่กำลังกำขอบหนังสือเล่มหนาจนปลายนิ้วขาวซีด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงกรอบประตูบ้านพัก สายตาของพายุไม่ได้จับจ้องที่หนังสือ แต่มันนิ่งสนิทอยู่ที่รอยคล้ำใต้ตาของเธอ “ฉันแค่... นอนไม่ค่อยหลับ” รสาเอ่ยเสียงเบา ความหวาดระแวงจากเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงเกาะกินใจเหมือนหมอกหนาที่ยังไม่ยอมจางหายไปจากยอดดอย “งั้นก็ทิ้งมันไว้ตรงนั้น แล้วออกมาเดินเล่น” พายุไม่รอให้เธอปฏิเสธ เขาหมุนตัวเดินนำออกไปทางสวนส้มที่แผ่ขยายสุดลูกหูลูกตา “การขังตัวเองอยู่ในบ้านที่มีแต่ความทรงจำเก่าๆ ไม่ช่วยให้คุณหายจากอาการ ‘ตาค้าง’ หรอกนะรสา” รสาลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะวางหนังสือลงบนโต๊ะไม้แล้วก้าวตามออกไป แสงแดดจัดจ้านของยามสายทำให้เธอกระพริบตาถี่ๆ กลิ่นไอของดินชื้นๆ ผสมกับความหวานอ่อนของผลส้มที่สุกงอมอบอวลอยู่ในอากาศ พายุดูแปลกตาไปในวันนี้ เขาไม่ได้สวมชุดทำงานมอมแมม แต่เป็นเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มพับแขนขึ้นถึงศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดที่แขนชัดเจนขณะเขายื่นมือไปเด็ดส้มลูกหนึ่งลงมา “คุณรู้ไหมว่าส้มผลแรกของฤดูมีรสชาติยังไง?” เขาไม่ได้หันมามอง แต่หยิบกรรไกรคมกริบจากเอวออกมา ยื่นให้เธอ “มันไม่ใช่แค่ความหวาน แต่มันคือความอดทนตลอดหลายเดือนที่ต้นไม้นี้ผ่านลมหนาวมา” รสาเอื้อมมือไปรับกรรไกร ปลายนิ้วของเธอแตะผ่านมือที่หยาบกร้านของเขาเพียงเสี้ยววินาที ความอบอุ่นที่ส่งผ่านผิวหนังทำให้หัวใจที่สั่นคลอนของเธอหยุดจังหวะไปชั่วขณะ “จับที่ขั้วแบบนี้ อย่ากระชาก” พายุขยับมาซ้อนด้านหลัง มือหนาวางทับบนหลังมือเธอเบาๆ เพื่อประคองให้กรรไกรวางในตำแหน่งที่ถูกต้อง “ต้องตัดให้เฉียงเล็กน้อยเพื่อให้ขั้วไม่ช้ำ... แรงไปนิด ลดแรงลงอีกหน่อย” ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้าที่ข้างแก้ม รสาตัวแข็งทื่อ เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นจางๆ ของน้ำมันส้มและกลิ่นสะอาดแบบบุรุษเพศที่โอบล้อมเธอไว้ ความกลัวที่มีต่อเงาดำเมื่อคืนถูกแทนที่ด้วยความประหม่าที่พุ่งพล่านจนใบหน้าเห่อร้อน *ฉับ!* ส้มสีส้มทองหล่นลงมาอยู่ในอุ้งมือของเธอ พายุผละออกไปอย่างรวดเร็วราวกับรู้ตัวว่าเขาเผลอข้ามเส้นความปลอดภัยของเธอไปไกลเกินควร “ลองชิมดูสิ” เขาบุ้ยปากไปที่ผลไม้ในมือเธอ รสาปอกเปลือกออกอย่างเก้ๆ กังๆ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายตัวทันทีที่น้ำส้มซึมออกมา เธอส่งเนื้อส้มเข้าปาก รสชาติเปรี้ยวอมหวานที่แตกซ่านอยู่บนลิ้นทำให้เธอนิ่งงัน ความสดชื่นนั้นเหมือนสายน้ำเย็นฉ่ำที่ชะล้างความหม่นหมองในใจออกไปได้ชั่วขณะ เธอเผลอยิ้มออกมา—เป็นยิ้มแรกตั้งแต่วันที่ก้าวเท้าเข้ามาในไร่นี้ “อร่อยไหม?” พายุมองเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากความนิ่งเฉยเป็นความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ในแววตาคมกริบ “ค่ะ...” รสาตอบเสียงแผ่ว “อร่อยกว่าที่คิดไว้มากเลย” “บางอย่างในชีวิตก็เหมือนส้มผลนี้แหละรสา เราต้องอดทนรอเวลาที่มันจะสุกงอมพอดี และบางครั้งเราก็ต้องกล้าที่จะเด็ดมันออกมา เพื่อให้รู้ว่ารสชาติที่แท้จริงมันเป็นยังไง ไม่ใช่แค่มองดูมันจากไกลๆ” คำพูดแฝงนัยของเขาทำให้รสาเงยหน้าขึ้นมอง แต่พายุกลับเบนสายตาไปทางแนวรั้วเขตไร่ที่ห่างออกไป คิ้วเข้มของเขาขมวดมุ่นแวบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นใบหน้าเรียบเฉยตามปกติ “ขอบคุณนะพายุ ที่พามา...” เธอยังพูดไม่ทันจบ เสียงรถกระบะเครื่องยนต์ดังกระหึ่มเข้ามาในเขตสวน ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน รถคันสีดำคุ้นตาจอดสนิทลงที่หน้าบ้านพักชายในชุดสูทคนเดิมจากเมื่อคืนก้าวลงมาจากรถ เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่มีชายร่างกำยำอีกสองคนก้าวตามลงมาด้วย รสาหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด มือที่ยังถือเปลือกส้มอยู่สั่นเทาจนแทบทำร่วง “พายุ... คนนั้น...” พายุขยับมาบังหน้าเธอไว้ทันที ร่างกายของเขาตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาส่งสายตาบอกให้เธอถอยหลังไป แต่ชายชุดสูทคนนั้นกลับยิ้มบางๆ แล้วหยิบซองจดหมายสีขาวออกมาจากอกเสื้อ เขามองผ่านพายุมายังรสาด้วยแววตาที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “คุณรสาพรครับ... นายผมฝากมาบอกว่า กลิ่นส้มที่นี่อาจจะหอมหวนจนทำให้คุณลืมหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบไปบ้าง แต่ความลับน่ะ... มันไม่เคยตายไปพร้อมกับความเงียบหรอกนะครับ” คำพูดนั้นราวกับค้อนปอนด์ที่ทุบลงมากลางใจรสา เธอรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางจนหายใจไม่ออก ในจังหวะที่พายุกำลังจะพุ่งเข้าไปประชิดตัวชายแปลกหน้า โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเธอก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อที่เธอไม่ได้เห็นมานานกว่าสามเดือน—เบอร์ของ ‘เขา’ คนที่เธอหนีมาสุดชีวิต พายุหันมาสบตาเธอ แววตาของเขามีทั้งความกังวลและคำถามที่อัดแน่น “รสา... คนพวกนี้เป็นใคร และนั่นใครโทรมา?” รสาไม่ตอบ เธอทำได้เพียงมองโทรศัพท์ที่สั่นอยู่ในมือสลับกับชายชุดสูทที่ยืนรอคำตอบอย่างใจเย็น ท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด พายุก็คว้าข้อมือเธอไว้แน่นก่อนจะกระซิบเสียงต่ำ “ถ้าคุณรับสายนั้น... เรื่องทุกอย่างที่ผมพยายามปกป้องคุณมาจะจบลงทันที” *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความอบอุ่นปนความลับในสวนส้มแห่งนี้ แล้วพบกันตอนหน้าด้วยความระทึกใจยิ่งกว่าเดิมครับ - น้ำผึ้งหยดแรก*