หวานละมุนใต้ต้นส้ม

รอยยิ้มของพายุในยามนี้ไม่ได้ถูกซ่อนไว้หลังความเงียบงันและมาดนิ่งเช่นเคย หากแต่ระบายอยู่บนมุมปากหยักลึกขณะที่ปลายนิ้วหนากำลังบรรจงปลดตะกร้าสานบรรจุผลส้มสีทองอร่ามออกจากไหล่บอบบางของรสาอย่างเบามือ "เหนื่อยไหมคะ... วันนี้รสาเก็บส้มเร็วกว่าทุกวันเสียอีก สงสัยจะแข่งกับแสงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าใช่ไหมล่ะครับ... เอ๊ย... ใช่ไหมคะ" พายุเผลอหลุดเสียงทุ้มหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นดวงตากลมโตตวัดมองด้วยความหมั่นไส้เล็กๆ รสาแกล้งทำเป็นเชิ่ดหน้าขึ้นอย่างงอนๆ ทั้งที่หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก "คุณพายุจำใจความสลับเพศไม่ได้หรือคะ ถึงได้พูดผิดอยู่เรื่อย... รสาก็แค่ไม่อยากเป็นภาระให้เจ้าของไร่ต้องมารอต่างหากล่ะคะ" "ไม่เคยเป็นภาระเลยสักครั้ง... รสาเป็นเจ้าของพื้นที่หัวใจต่างหากล่ะครับ... เอ่อ... เจ้าของพื้นที่ในสวนต่างหาก" พายุรีบแก้คำพูดพร้อมกับรอยยิ้มพรายที่ทำให้ดวงตาคมกริบนั้นฉายประกายอบอุ่นละมุนละไมจนรสาต้องเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนพวงแก้มแดงระเรื่อ กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวของผลส้มสุกงอมคละคลุ้งไปกับกลิ่นดินชื้นยามเย็น ลมหนาวระลอกแรกพัดผ่านยอดดอยเข้ามาทักทายผิวเนื้อจนรสาเผลอยกมือขึ้นกอดอกตัวเองโดยอัตโนมัติ ทันใดนั้นเอง ไออุ่นจากเสื้อแจ็คเก็ตผ้าฝ้ายเนื้อหนาก็ถูกคลุมทับลงบนไหล่บางอย่างนุ่มนวล กลิ่นอายเฉพาะตัวของพายุ ทั้งกลิ่นแดด กลิ่นฝุ่นดิน และกลิ่นหอมจางๆ ของเปลือกส้ม โอบล้อมร่างเธอไว้ราวกับเกราะป้องกันความหนาวเหน็บทั้งปวง รสาเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่ยืนประชิดตัวโดยไม่ทันตั้งตัว ระยะห่างระหว่างกันในยามนี้ใกล้เสียจนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่สม่ำเสมอ แววตาของพายุในยามนี้ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำบรรยายใดมาทดแทน มันไร้ซึ่งความหวาดระแวง ไร้ซึ่งร่องรอยของความสูญเสียในอดีต เหลือเพียงความห่วงใยบริสุทธิ์ที่ส่งผ่านม่านตาคู่คม "ดึกแล้ว น้ำค้างเริ่มลงแรง เดี๋ยวจะไม่สบายเอา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วเบา ราวกับเกรงว่าเสียงของเขาจะไปทำลายความเงียบสงบของธรรมชาติรอบตัว "ขอบคุณนะคะ... คุณพายุใจดีกับรสาเสมอเลย" รสาเอ่ยเสียงเบา หันไปหยิบผลส้มลูกโตที่สุดในตะกร้าขึ้นมาส่งให้เขา "ส้มลูกนี้หวานที่สุดในต้นนี้เลยนะคะ รสาตั้งใจเลือกให้คุณเป็นรางวัลคนขยันค่ะ" พายุรับผลส้มลูกนั้นมา แต่สายตาไม่ได้มองผลส้มเลยแม้แต่น้อย เขากลับมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววไหวระริก "สำหรับผม... ความหวานไม่ได้มาจากส้มลูกไหนหรอกครับรสา" รสาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก "แล้ว... มาจากไหนล่ะคะ" เธอถามออกไปโดยไม่กล้าแม้แต่จะสบตาตรงๆ "มาจากคนที่ยืนอยู่ตรงนี้... คนที่เข้ามาเติมเต็มความเงียบเหงาในสวนส้มแห่งนี้ให้มีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง" พายุก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายนิ้วของเขาสามารถเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปลิวมาปรี่แก้มของรสาได้อย่างนละมุนละไม สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ร้ารู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนอยู่ในท้อง ความอบอุ่นแผ่ซ่านจากผิวแก้มลามเลียไปถึงใบหู รสาหลุบตาลงมองกระดุมเสื้อเชيرของชายหนุ่ม ปลายนิ้วเรียวเผลอขยุ้มชายเสื้อของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวความรู้สึกที่กำลังล่องลอย แผลใจที่เคยเหวอะหวะจากอดีตคนรักเก่า ค่อยๆ ถูกสมานด้วยความใส่ใจที่มั่นคงและจริงใจของชายหนุ่มตรงหน้าทีละน้อย ไอน้ำอุ่นๆ ในสวนส้มแห่งนี้ไม่ได้ช่วยคลายความหนาวกายเพียงอย่างเดียว หากแต่มันกำลังละลายกำแพงน้ำแข็งในใจของรสาให้ละลายหายไปจนหมดสิ้น "รสา..." เสียงเรียกทุ้มต่ำชวนฝันดังขึ้นอีกครั้ง "คะ..." "เป็นแฟนกับผม... เอ๊ย... อยู่ดูแลสวนส้มด้วยกันแบบนี้ตลอดไปได้ไหมครับ... ไม่สิ... หมายถึง... ช่วยอยู่เป็นความสุขให้ผมแบบนี้ทุกวันได้ไหมคะ" พายุออกอาการเก้ๆ กังๆ จนรสาเผลอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ความประหม่าของชายหนุ่มมาดนิ่งทำให้เธอยิ่งรู้สึกเอ็นดูและอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก รสาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง รอยยิ้มหวานหยดระบายอยู่บนเรียวปากอิ่ม "ถ้าคุณพายุนับคำพูดตัวเองให้ถูกก่อน... รสาอาจจะเก็บไปคิดดูนะคะ" พายุดึงรสาเข้าสู่อ้อมกอดอุ่นอย่างนุ่มนวล ไหล่บางแนบชิดกับแผงอกกว้าง เสียงหัวใจของเขากำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกับเธอ ท่ามกลางหมู่ต้นส้มที่โน้มกิ่งรับลมหนาว ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเหลือเพียงแค่คนสองคน ทว่า... ในวินาทีที่ความสุขกำลังโอบกอดหัวใจทั้งสองดวงให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางทางเดินเข้าสวนส้ม พร้อมกับเสียงเรียกที่ทำให้รหัสเลือดในกายของรสาเย็นเฉียบลงในพริบตา "รสา! อยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย... พี่ตามหาเธอทั่วเลย!" ร่างสูงโปรดของอดีตคนรักเก่าที่รสาพยายามหนีหน้ามาไกลถึงปลายดอย ก้าวพ้นเงาไม้ใหญ่ออกมา ดวงตาคมกริบกวาดมองภาพที่พายุกำลังโอบกอดรสาด้วยความเดือดดาล ก่อนที่เขาจะพุ่งตรงเข้ามาคว้าข้อมือของรสาให้กระชากออกห่างจากพายุทันที! ด้วยรักจากใจ... น้ำผึ้งหยดแรกค่ะ