หลักฐานชิ้นสำคัญ

คราบสนิมสีเขียวจัดบนสันแฟ้มกระดาษหนังแกะ บ่งบอกว่ามันถูกซุกซ่อนไว้ในที่อับชื้นมานานนับศตวรรษ กลิ่นอับของกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นไอฝุ่นละอองในหอจดหมายเหตุใต้ดินลอยคละคลุ้งอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดานหินปูนที่ดังเป็นจังหวะราวกับนาฬิกามรณะ ศิลาขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วมือสวมถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวบรรจงพลิกหน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายของบันทึกราชสำนักสมัยโบราณ แสงไฟจากตะเกียงพกพาสะท้อนเงาสีหน้าเคร่งเครียดของเขาลงบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า "คุณกำลังใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับความตายของคนเมื่อสามร้อยปีមុន มากกว่าความอยู่รอดของคนในปัจจุบันนะครับ, ศิลา" เสียงทุ้มต่ำและเรียบเฉยดังขึ้นจากมุมมืดของชั้นหนังสือสูงตระหง่าน เรย์ก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว แสงไฟวับแวมกระทบเข้ากับกรอบหน้าคมคายและรอยยิ้มมุมปากที่อ่านยากเสมอ มือข้างหนึ่งของอีกฝ่ายถือแฟ้มเอกสารอีกชุดที่เพิ่งไปรื้อค้นมาจากโซนต้องห้าม ศิลาไม่เงยหน้าขึ้นมอง แต่ริมฝีปากหยักลึกเอื้อนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมไม่แพ้กัน "ประวัติศาสตร์ไม่ได้สอนให้เราจมอยู่กับความตายหรอกครับ... แต่มันสอนให้เราเห็นว่า คนเป็นในอดีตฆ่าคนอื่นเพื่ออำนาจอย่างไร และบางที... มันอาจกำลังบอกผมว่าใครกำลังทำแบบเดียวกันอยู่ในตอนนี้" เรย์เลิกคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคู่คมพินิจมองท่าทีของอีกฝ่ายอย่างสนใจ เขาเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของโคโลญจ์ราคาแพงเจือกับฝุ่นผงโบราณ เรย์วางแฟ้มในมือกระแทกเบาๆ ลงบนโต๊ะตรงหน้าศิลา เอกสารด้านในกระจัดกระจายเผยให้เห็นแผนผังการจัดสรรงบประมาณก่อสร้างมหาวิหารและรายชื่อขุนนางที่ถูกลบชื่อทิ้งด้วยหมึกดำ "คุณฉลาดเกินกว่าจะมานั่งขุดดินหาเศษหม้อแตกจริงๆ นั่นแหละศิลา" เรย์โน้มตัวลงมา กลิ่นอายกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของนักค้าวัตถุโบราณอิสระผู้นี้ "แต่คุณกำลังเอาหัวไปซุกไว้ใต้กิโยติน เอกสารที่คุณถืออยู่นั่นไม่ใช่แค่บันทึกโบราณ แต่มันคือรายชื่อของผู้มีอำนาจที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของราชวงศ์ และทายาทของพวกมัน... ยังคงมีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้ และนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ในสภา" ศิลาเงยหน้าขึ้นสบตาเรย์อย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ แววตาสีเข้มของนักโบราณคดีหนุ่มสะท้อนภาพความท้าทายและความอันตรายที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของเรย์ อุดมการณ์ที่แตกต่างกันสุดขั้ว—คนหนึ่งต้องการรักษาความจริงไว้ให้แผ่นดิน แต่อีกคนพร้อมจะใช้มันเป็นเครื่องมือต่อรองอำนาจ—กลับสร้างแรงดึงดูดประหลาดระหว่างกันอย่างถอนตัวไม่ขึ้น "แล้วคุณล่ะเรย์... ที่มาช่วยผมรื้อค้นที่นี่ จุดประสงค์ที่แท้จริงคือการปกป้องความจริง หรือแค่รอเวลาเอาหลักฐานชิ้นนี้ไปแลกกับเงินก้อนโตจากพวกมันกันแน่?" ศิลาถามเสียงต่ำ น้ำเสียงแฝงการทดสอบความรู้สึกอย่างจงใจ เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่แหบพร่าและเย้ายวนใจในคราวเดียวกัน นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะขอบกระดาษแผ่นที่ศิลาถืออยู่ ปลายเล็บเฉียดผ่านหลังมือของอีกฝ่ายเพียงนิด แต่มันกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างประหลาด "ถ้าผมอยากได้เงิน ผมคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้กับคุณหรอกครับ... ศิลา" เรย์กระซิบแผ่วเบarชิดริมหู "บางครั้ง... เกมการเมืองมันก็สนุกกว่าการเล่นซ่อนหากับซากศพเยอะ คุณไม่คิดอย่างนั้นหรือ?" ก่อนที่ศิลาจะได้โต้ ตึง! เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก้าวสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์ทางเดินหินด้านนอก แสงไฟฉายสว่างวาบสาดส่องผ่านช่องประตูเหล็กดัดเข้ามาอย่างรวดเร็ว เสียงกระชากลูกเลื่อนปืนไรเฟิลปลดล็อกดังขึ้นชัดเจนท่ามกลางความเงียบ เรย์หุบยิ้มทันที แววตาเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุดันอย่างนักล่าในเสี้ยววินาที เขากระชากข้อมือของศิลาให้ลุกขึ้นยืนโดยไม่ทันตั้งตัว "พวกมันรู้เร็วกว่าที่คิด... ทางออกสำรองอยู่ตรงไหน?" ศิลาขมวดคิ้วแน่น กวาดสายตาไปรอบห้องใต้ดินที่มีทางออกจำกัด ก่อนจะดึงแฟ้มเอกสารหลักฐานชิ้นสำคัญยัดใส่กระเป๋าเสื้อโค้ทของตนเองอย่างรวดเร็ว "ไม่มีทางออกอื่น... นอกจากสู้ หรือเสี่ยงตายไปกับผม!" เรย์มองหน้าศิลาชั่วพริบตา มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยแม้ในสถานการณ์คับขัน "เป็นข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ลงจริงๆ ครับ" ปัง! กระสุนนัดแรกเจาะทะลุกรอบประตูไม้สนเก่าจนเศษไม้กระจายว่อน ความมืดมิดในห้องใต้ดินถูกฉีกกระชากด้วยแสงไฟฉายและเสียงคำรามของความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัว และในวินาทีที่ศิลาหันหลังจะคว้าอุปกรณ์ป้องกันตัวบนโต๊ะ แสงไฟฉายจากด้านนอกก็กวาดเข้ามาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของบุคคลปริศนาในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนดักรออยู่ตรงปากทางเข้าเดียวของห้อง—ผู้มาใหม่ลดฮู้ดลงเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของศิลาหยุดเต้นไปชั่วขณะ เพราะนั่นคือใบหน้าของคนที่ควรจะตายไปในหลุมศพเมื่อยี่สิบปีก่อน... พ่อของเขาเอง! บันทึกนักโบราณคดีขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ