สายตาที่เปลี่ยนไป

กลิ่นอายความคุ้นเคยของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูระดับเพนต์เฮาส์ ไม่ได้ทำให้หัวใจของภาคินสงบลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับร้อนรุ่มราวกับมีถ่านไฟแดงฉานสุมอยู่ทรวงอก ภาพเด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตากลมโตและโครงหน้าถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกัน ปรากฏวนเวียนอยู่ในห้วงความคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับภาพหลอนที่จงใจทรมานคนบาป ลมหายใจของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งสะดุดกึก ร่างทั้งร่างแข็งค้างอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ สมองที่เคยฉาดฉานในการคำนวณผลกำไรนับร้อยล้านกลับหมุนวนช้าลงจนแทบหยุดนิ่ง เมื่อเขาเชื่อมโยงภาพเด็กคนนั้นเข้ากับช่วงเวลาที่ลีลาวดีหายตัวไปจากชีวิตเขาเมื่อหลายปีก่อน... ช่วงเวลาที่เขาเคยผลักไสเธออย่างไร้เยื่อใย ช่วงเวลาที่เขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงภาระน่ารำคาญที่แม่จัดหามาให้ "เป็นไปไม่ได้..." ภาคินพึมพำกับความว่างเปล่า เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเทาอย่างที่ตัวเขาเองไม่เคยเป็นมาก่อน ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ร่างสูงสง่าในชุดสูทเข้ารูปของเลขาฯ หน้าห้องจะก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ แต่ภาคินไม่ได้สนใจมันเลย สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นยังคงเหม่อมองออกไปนอกกระจกใสบานยักษ์ที่สะท้อนภาพตึกสูงระฟ้าของเมืองกรุง "ท่านประธานคะ รายงานการประชุมคณะกรรมการบริหารรอบบ่ายพร้อมแล้วค่ะ และ... เรื่องที่คุณลีลาวดีจะเข้ามาเซ็นสัญญาโครงการออกแบบร่วมกับบริษัทเราในสัปดาห์หน้า ทางฝ่ายประสานงานส่งกำหนดการมาให้ตรวจสอบแล้วนะคะ" เลขาฯ สาวรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามหน้าที่ ชื่อของ "ลีลาวดี" กระแทกเข้าที่กลางใจของภาคินอย่างจัง เขารีบหันขวับกลับมามองลูกน้องทันที แววตาที่เคยเรียบเฉยเย็นชา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายความระแวงสงสัยและบางสิ่งที่ลุกโชนขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ "เธอบอกว่า... ลีลาวดีจะมาที่นี่ด้วยตัวเองอย่างนั้นเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม น้ำเสียงนั้นกดต่ำลงจนผู้ฟังต้องลอบกลืนน้ำลาย "ค่ะ คุณลีลาวดี หรือที่ในวงการดีไซเนอร์รู้จักกันในนาม 'คุณลี' ตอบรับคำเชิญด้วยตัวเองค่ะ เธอนั่งแท่นเป็นผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ของแบรนด์ดังจากต่างประเทศ... ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอจะไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ท่านประธานเคยรู้จักอีกต่อไปแล้วนะคะ" เลขาฯ กล่าวเสริมด้วยความหวังดีตามประสาคนใกล้ชิด โดยไม่รู้เลยว่าทุกคำพูดกำลังกรีดแทงหัวใจของเจ้านายหนุ่มให้ย่อยยับ ภาคินแค่น ⁠"หึ" ออกมาในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหนา แต่ดวงตากลับไร้ซึ่งความขบขันสิ้นเชิง *ผู้หญิงคนเดิมอย่างนั้นหรือ?* เขาจำได้แม่นยำ... ผู้หญิงที่เคยเอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาผู้หญิงที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากเขา ผู้หญิงที่ยอมแม้กระทั่งกราบกรานเพื่อให้อยู่ในคฤหาสน์หลังนั้น แต่วันนี้... เธอกลับยืนหยัดอยู่บนลำแข้งของตัวเอง กลายเป็นสตรีทรงอิทธิพลในแวดวงธุรกิจ และที่สำคัญที่สุด... เธอกล้าดียังไงถึงซ่อนสายเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาไว้จากสายตาของพญาอินทรีย์เช่นเขาถึงเพียงนี้! ความคิดในหัวตีรันรวนเรจนแทบระเบิด ภาคินกวาดเอกสารบนโต๊ะลงพื้นอย่างไร้ความปรานี เสียงกระดาษร่วงหล่นกระจายเกลื่อนกลาดไม่ต่างจากความรู้สึกของเขาในยามนี้ เขาไม่อาจรอให้ถึงสัปดาห์หน้าได้อีกต่อไป หัวใจที่กระวนกระวายสั่งให้เขาต้องทำอะไรสักอย่าง และต้องทำเดี๋ยวนี้! ณ คาเฟ่สไตล์มินิมอลย่านใจกลางเมือง ลีลาวดีนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟลาเต้อุ่นๆ อย่างใจEased เธอกำลังตรวจแบบร่างคอลเลกชันใหม่บนแท็บเล็ตในมือ ใบหน้าเรียวสวยประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ฉายแววความมั่นใจและความสุขอย่างเต็มเปี่ยม รัศมีของความเปล่งประกายรอบตัวเธอในยามนี้ช่างเจิดจ้าเสียจนสะดุดตาทุกคนที่เดินผ่านไปมา "แม่ลีขา น้องลันอยากกินเค้กช็อกโกแลตชิ้นนั้นค่ะ" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายตัวน้อยดังขึ้น พร้อมกับนิ้วป้อมๆ ที่ชี้ไปยังตู้กระจกแสดงขนมหวาน ลีลาวดีละสายตาจากหน้าจอ ก้มลงมองลูกชายฝาแฝดทั้งสองด้วยแววตารักใคร่สุดหัวใจ "ได้สครับลูกชายคนเก่งของแม่ แต่ต้องทานอาหารกลางวันให้หมดก่อนนะคะ ถึงจะสั่งของหวานได้ตกลงไหมครับ น้องลิลด้วยนะลูก" เธอเอ่ยเสียงนุ่มพลางลูบกลุ่มผมนุ่มนิ่มของเด็กทั้งสองอย่างอ่อนโยน ภาพความอบอุ่นและรอยยิ้มที่เปี่ยมล้นด้วยความสุขของแม่ลูกคู่นี้ ตกอยู่ในสายตาของใครบางคนที่ยืนมองอยู่หลังกระจกใสของร้านกาแฟฝั่งตรงข้าม ภาคินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン ดวงตาคมกริบจับจ้องภาพนั้นราวกับถูกสะกดจิต ยิ่งได้เห็นรอยยิ้มที่ลีลาวดีมอบให้เด็กชายหน้าตาเหมือนเขา ยิ่งตอกย้ำความจริงที่ว่าเขากลายเป็นคนโง่เง่าเพียงใดที่มองข้ามเพชรแท้ในมือไปนานหลายปี ขาวยาวก้าวฉับๆ ตัดผ่านถนนอย่างไร้ความลังเล ผลักประตูร้านกาแฟเปิดออกด้วยแรงที่มากเกินไปหน่อย จนกระดิ่งเหนือประตูกริ๊งกร๊างเสียงดังลั่น บรรยากาศรอบตัวของประธานหนุ่มแผ่รังสีความเย็นเยียบและดุดันออกมาราวกับพายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะพัดถล่มทุกอย่างให้ราบคาบ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหยุดลงตรงหน้าโต๊ะที่ลีลาวดีนั่งอยู่ ร่มเงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงบนโต๊ะอาหาร ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นอึมครึมทันที ลีลาวดีชะงักมือที่กำลังตักอาหารให้ลูก เธอยังไม่เงยหน้าขึ้นมองทันที เธอยังคงวางท่าทีนิ่งเฉยราวกับว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นเป็นเพียงอากาศธาตุ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ไร้ซึ่งความหวาดกลัว หรือแม้แต่ความประหลาดใจใดๆ ทั้งสิ้น "ลี..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากหยักหนาที่เม้มเข้าหากันแน่น ภาคินพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก เมื่อดวงตาสีเข้มกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่นิ่งสนิทไร้ความรู้สึกของอดีตภรรยา ลีลาวดีค่อยๆ วางช้อนลงอย่างช้าๆ เธอยกกระดาษทิชชูขึ้นเช็ดริมฝีปากอย่างใจเย็น ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่า... สายตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก สายตาที่ไม่เหลือเยื่อใยหรือความโกรธแค้นใดๆ อีกต่อไป มีเพียงความห่างเหินราวกับเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้าคนหนึ่งในฝูงชน "อุ๊ย... ขอโทษทีนะคะ พอดีฉันจำไม่ได้ว่าตัวเองอนุญาตให้คุณมา... ยืนค้ำหัวลูกค้าร้านนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ คุณภาคิน" น้ำเสียงหวานใสที่เอ่ยออกมานั้นช่างคมกริบและเชือดเฉือนหัวใจคนฟังจนแทบกระอักเลือด รอยยิ้มที่เธอมอบให้เขาในวินาทีนี้... ช่างน่าสมเพชและเยือกเย็นยิ่งกว่าความตายเสียอีก ภาคินรู้สึกราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าฉาดใหญ่ด้วยมือที่มองไม่เห็น หัวใจของเขาบีบรัดจนเจ็บแปลบ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นว่าอดีตภรรยาที่เคยยอมจำนนต่อเขา ทว่าบัดนี้กลับมองเขาด้วยสายตาที่... ไม่แยแสเขาเลยแม้แต่น้อยนิด! ทว่า... ก่อนที่ภาคินจะได้เอ่ยคำพูดใดเพื่อทวงถามความจริงอันน่าตกตะลึงเกี่ยวกับเด็กแฝดทั้งสองคน เด็กชายตัวน้อยที่หน้าตาถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกัน ก็เอื้อมมือเล็กๆ ไปดึงชายเสื้อของลีลาวดี พร้อมกับเอียงคอถามด้วยน้ำสงสัยไร้เดียงสา "แม่ลีขา... คุณลุงหน้าบึ้งคนนี้ เป็นใครเหรอคะ ทำไมทำหน้าเหมือนคนกำลังจะร้องไห้เลยล่ะ?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดซ้ำลงกลางหัวใจของภาคินจนแหลกสลาย... และในวินาทีนั้นเอง สายตาดุดันของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่ง ก็เบนกลับมาประสานกับดวงตากลมโตของเด็กชายผู้เป็นสายเลือด ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับลีลาวดีที่นั่งเชิดหน้าส่งยิ้มหยันกลับมาให้เขาอย่างท้าทายบนเส้นด้ายที่กำลังจะขาดสะบั้น! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ผู้แสนน่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนอันสะใจในบทนี้ด้วยกันนะคะ