เกมตื๊อที่ไม่เคยยอมแพ้

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดชั้นดีลอยอวลอยู่บริเวณระเบียงบ้านหลังใหม่ ซึ่งตั้งอยู่เยื้องกับบ้านของลีลาวดีเพียงไม่กี่ก้าว ทว่าสิ่งที่ทำให้หญิงสาวต้องขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นปรากฏบนหน้าผาก ไม่ใช่กลิ่นกาแฟนั้น หากแต่เป็นร่างสูงสง่าในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอก กางเกงสแล็คเข้ารูปที่ขับเน้นสรีระสมส่วน และที่สำคัญที่สุด... ผ้ากันเปื้อนสีฟ้าลายลูกเป็ดน้อยที่ผูกอยู่รอบเอวสอบของประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์มูลค่าแสนล้าน ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยประกาศกร้าวว่าเธอไม่มีค่าแม้แต่จะยืนหายใจร่วมห้องเดียวกัน "คุณทำอะไรของคุณอีก ภาคิน?" เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความระอาแกมขุ่นเคือง ขณะยืนกอดอกพิงกรอบประตูรั้วบ้านของตนเอง ดวงตากลมโตฉายแววเยียบเย็นและระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัด เธอผ่านพ้นนรกโลกันต์มาได้ด้วยหยาดน้ำตาและเลือดเนื้อของตัวเอง ไม่มีทางที่เธอจะยอมตกหลุมพรางความเจ้าเล่ห์ของเขาเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด ภาคินชะงักมือจากการจัดเรียงกระถางกุหลาบสีขาว—ดอกไม้โปรดของเธอที่เขาเพิ่งสั่งย้ายมาลงดินนับสิบกระถาง—ชายหนุ่มหันกลับมาส่งยิ้มบางเบาให้ ยิ้มที่ไม่ได้มีความเย่อหยิ่งจองหองเหมือนในอดีต เหลือเพียงความเว้าวอนและดื้อรั้นที่ชวนให้หมั่นไส้ "ผมก็แค่ทำหน้าที่บ้านใกล้เรือนเคียงที่ดีค่ะ ลี... ผมเห็นคุณต้องเหนื่อยกับการเตรียมมื้อเช้าให้เด็กๆ แถมยังต้องจัดการเรื่องงานออกแบบอีก ผมแค่อยากแบ่งเบา" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ซึ่งมันช่างขัดกับภาพลักษณ์นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลโดยสิ้นเชิงจนน่าประหลาดใจ "บ้านใกล้เรือนเคียง? เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นนะคะคุณภาคิน กรุณาเก็บความหวังดีปลอมๆ ของคุณแล้วไสหัวกลับบริษัทไปซะ ก่อนที่ฉันจะแจ้งข้อหาบุกรุกพื้นที่ส่วนตัว" ลีลาวดีสวนกลับทันควัน น้ำเสียงคมกริบดั่งใบมีดที่เคลือบยาพิษ เธอกวาดสายตามองชายหนุ่มหัวจรดเท้าด้วยแววตาสสมเพชแกมรังเกียจ "สภาพคุณตอนนี้มันน่าสมเพชเสียจนฉันเกรงว่าหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ของคุณจะร่วงกาวبد ถ้าใครมาเห็นท่านประธานผู้เย่อหยิ่งมายืนสวมผ้ากันเปื้อนลายเป็ดปัญญาอ่อนอยู่หน้าบ้านผู้หญิงที่คุณเคยหย่าขาด" ภาคินไม่โกรธสักนิด เขารู้ดีว่าสิ่งที่ตนเองทำลงไปในอดีตมันเลวร้ายแค่ไหน ความเจ็บปวดที่เขาได้รับในตอนนี้—การถูกเธอมองด้วยสายตาเย็นชาและการปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย—มันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ลีลาวดีเคยเผชิญ ชายหนุ่มถอดผ้ากันเปื้อนออกช้าๆ เดินตรงเข้ามาใกล้รั้วเตี้ยๆ ที่กั้นระหว่างบ้านทั้งสองหลัง ดวงตาคมกล้าคู่นั้นไหวระริกด้วยความรู้สึกอัดแน่น ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นกาแฟลอยปะทะจมูกเมื่อเขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด "ต่อให้คนทั้งโลกหัวเยาะผม ต่อให้บริษัทล่มจมจนไม่เหลืออะไรเลย... ผมก็ไม่สนใจ ลี" ภาคินกระซิบเสียงพร่า แววตาคมกล้ำทอประกายลึกล้ำจนน่ากลัว "สิ่งที่ผมสนใจ มีแค่การได้ทวงคืนสิทธิ์ในการดูแลคุณและลูก... และการไถ่บาปในทุกหยาดน้ำตาที่คุณเคยเสียให้ผม" "สารเลว!" ลีลาวดีเค้นเสียงลอดไรฟัน หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดหวั่นระคนกัน เมื่อคำว่า 'ลูก' หลุดออกมาจากปากเขา ความลับที่เธอพยายามปกป้องด้วยชีวิตกำลังสั่นคลอน "อย่ามาทำเป็นพูดจาพล่อยๆ นะคะ! ออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้!" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงใสแจ๋วของเด็กแฝดก็ดังขึ้นจากด้านหลังบ้าน ขัดจังหวะสงครามประสาทระหว่างคนทั้งสอง "หม่าม้าคะ! น้องลันหิวข้าวแล้วฮะ กลิ่นอะไรหอมๆ น้า~" เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กชายร่างป้อมดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กๆ ของน้องลันและน้องลิลที่วิ่งจูงมือกันออกมาจากตัวบ้าน ก่อนที่ดวงตากลมโตทั้งสองคู่จะเบิกกว้างเมื่อเห็นชายหนุ่มแปลกหน้ายืนอยู่แถวรั้ว ภาคินแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาด ร่างกายสูงใหญ่หยุดชะงักค้างเติ่ง ลมหายใจสะดุดกกคอ ใบหน้าของเด็กแฝดทั้งสองคน... ดวงตาคู่นั้น จมูกโด่งรั้นและริมฝีปากหยักนั้น มันถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงาในวัยเด็ก! ความจริงที่เขาเคยสงสัยและพยายามปฏิเสธมาตลอด พรั่งพรูเข้ากระแทกกลางหน้าอกจนจุกแน่นไปหมด ลีลาวดีหน้าถอดสี รีบพุ่งตัวไปคว้าลูกแฝดเข้ามากอดแนบอก ดวงตาคู่สวยตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นสายตาที่กวาดมองเด็กๆ ด้วยความตกตะลึงและประกายความจริงบางอย่างที่สว่างวาบขึ้นในแววตาของภาคิน "เข้าบ้านเดี๋ยวนี้ค่ะลูก!" ลีลาวดีเอ่ยเสียงสั่น พลางดันร่างลูกน้อยให้ถอยหลัง แต่ทว่า... "ลี..." เสียงของภาคินแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำลึกซึ้งที่แม้แต่วันหย่าเขาก็ไม่เคยหลั่งออกมา มือหนาสั่นเทาราวกับคนเป็นไข้จับสั่น ยกขึ้นชี้ไปยังเด็กชายหญิงที่แอบอยู่หลังชายกระโปรงของมารดา "เด็กสองคนนี้... คือ..." "ไม่ใช่เรื่องของคุณ! ถอยไป!" ลีลาวดีตวาดลั่นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดผลักอกกว้างของเขาจนเซถอยหลัง ก่อนจะรีบกระชากประตูรั้วปิดและล็อคกลอนอย่างแน่นหนา หัวใจเต้นรัวเร็วดั่งกลองศึก ความลับแตกแล้ว... และเกมที่เธอเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบกำลังจะพังทลายลงในพริบตา แต่ทว่า... ภาคินในตอนนี้ ไม่ใช่ผู้ชายคนเดิมที่จะยอมถอยหลังให้เธอง่ายๆ อีกต่อไปแล้ว ร่างสูงใหญ่ทรุดตัวลงคุกเข่าลงกับพื้นสนามหญ้าหน้าบ้านของเธอ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเพื่อนบ้านละแวกนั้น ชายหนุ่มไม่สนใจศักดิ์ศรีหรือความเย่อหยิ่งใดๆ อีกต่อไป เขาก้มหน้าลงซบหน้าผากเข้ากับรั้วไม้สีขาว พร้อมกับน้ำตาหยดแรกที่ร่วงเผาะลงสัมผัสพื้นหญ้า... เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟันด้วยความสำนึกผิดและคลุ้มคลั่งไปด้วยแรงรัก "ต่อให้คุณจะเกลียดผมจนวันตาย... แต่เด็กคนนั้นคือสายเลือดของผม... และผมไม่มีวันปล่อยให้ลูกเมียต้องอยู่โดยไม่มีผมคอยปกป้องอีกแล้ว ลีลาวดี!" ************************************************** ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครเสมือนหนึ่งในหน้าประวัติศาสตร์ความแซ่บนี้ด้วยกันนะคะ — "มิคายามวิกาล"