อุปสรรคชิ้นใหญ่: แม่สามีเก่า

กลิ่นอายน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมความเย่อหยิ่งของตระกูลผู้ดีเก่า ลอยอบอวลแทรกซึมเข้ามาในห้องรับรองส่วนตัวของแกลเลอรีศิลปะที่ลีลาวดีกำลังยืนตรวจความเรียบร้อยของภาพวาด "ไม่นึกเลยนะคะว่าคนที่มีอดีตน่ารังเกียจอย่างเธอ จะมีความหน้าด้านพอที่จะเอาตัวเองมาเกาะแกะกับลูกชายฉันไม่เลิกรา" เสียงหวานตวัดบาดลึก ทว่าเต็มไปด้วยความเหยียดหยามดังขึ้นจากเบื้องหลัง ลีลาวดีไม่ต้องหันกลับไปมองด้วยซ้ำ เธอก็จดจำน้ำเสียงและสำเนียงที่เคยใช้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอให้จมดินในอดีตได้เป็นอย่างดี 'คุณหญิงรัชนีกร' แม่แท้ๆ ของภาคิน อดีตสามีผู้เพียบพร้อมแต่ไร้หัวใจ ลีลาวดีค่อยๆ วางพู่กันในมือลงอย่างใจเย็น เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับอดีตแม่สามีด้วยใบหน้าที่สงบนิ่งราวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดกลัวหรือความสะทกสะท้านเช่นในอดีตกาล "ดิฉันคิดว่าสถานที่แห่งนี้ ต้อนรับเฉพาะผู้มีรสนิยมและมีมารยาทมากพอที่จะไม่ส่งเสียงดังรบกวนผู้อื่นนะคะ คุณหญิงรัชนีกร" ลีลาวดีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตา คมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบไว้ด้วยน้ำแข็ง คุณหญิงรัชนีกรชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมที่ถอดแบบมาจากภาคินกวาดมองหญิงสาวตรงหัวจรดเท้าด้วยความประหลาดใจระคนชิงชัง ผู้หญิงที่เคยร้องไห้ฟูมฟาย ก้มกราบกรานอ้อนวอนขอความเห็นใจในวันที่ถูกขับไล่ออกจากบ้านตระกูลภักดีบดินทร์ เมื่อหลายปีก่อน บัดนี้กลับหาย Zกลายร่างเป็นหญิงสาวผู้สง่างาม แววตาเด็ดเดี่ยว ทระนงตน และเต็มไปด้วยรัศมีที่ไม่อาจมองข้าม "ปากคอเราะร้ายขึ้นนี่! คิดว่าบินไปใช้ชีวิตอยู่เมืองนอกเมืองนาแล้วกลับมาทำเป็นเก่งงั้นหรือ? ต่อให้เธอจะสร้างเปลือกนอกให้ดูหรูหราแค่ไหน สันดานเด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้า ก็ไม่มีวันคู่ควรกับตระกูลของเรา!" คุณหญิงก้าวเข้ามาประชิด หมายจะใช้ความกดดันทางชนชั้นและอำนาจเก่ากดขี่ข่มเหงให้อีกฝ่ายก้มหัวให้เหมือนเดิม ทว่าลีลาวดีกลับไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เธอยืดตัวตรง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของผู้อาวุโสอย่างไม่เกรงกลัว "คุณหญิงจำผิดคนหรือเปล่าคะ? คนที่วิ่งตามตื้อและคอยมารังפאดิฉันถึงที่ทำงานตอนนี้ ไม่ใช่ตัวดิฉัน... แต่เป็นลูกชายสุดที่รักของคุณหญิงต่างหากล่ะคะ" คำพูดนั้นกรีดแทงใจดำของคุณหญิงรัชนีกรเข้าอย่างจังจนใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างดีถึงกับกระตุก สีหน้าของท่านเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจี้จุดอ่อน "นั่นเพราะเธอมันมารยา! ใช้มารยาททางเพศหรือเอาเด็กสองคนนั้นมาเป็นเครื่องมือเรียกร้องความสนใจจากคินใช่ไหม!" "ระวังปากด้วยนะคะ!" เสียงของลีลาวดีเปลี่ยนเป็นเฉียบขาดและเย็นเยียบในเสี้ยววินาที จนคุณหญิงรัชนีกรถึงกับผะผ่าถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความตกใจ "ลูกของดิฉันไม่เคยเป็นเครื่องมือของใคร และที่สำคัญที่สุด... ต่อให้ภาคินจะคุกเข่าขอร้องให้ดิฉันกลับไปเป็นทาสรับAใช้ในบ้านหลังนั้นอีกครั้ง ดิฉันก็ไม่มีวันชายตามองผู้ชายไร้ค่าคนนั้นแม้แต่หางตา!" เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังสนั่นห้องรับรอง ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ คุณหญิงรัชนีกรหอบหายใจด้วยความโกรธจัด ขณะที่ลีลาวดีหันกลับมาตามแรงตกระแทก มุมปากของเธอมีคราบเลือดซึมจางๆ แต่ดวงตาคู่สวยกลับลุกโชนด้วยไฟแห่งความแค้นและความสะใจที่ได้ตอกหน้าคนตระกูลนี้กลับอย่างสาสม "แม่ครับ!" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยตะโกนลั่นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของภาคินที่พุ่งเข้ามาประคองร่างของลีลาวดีไว้ ใบหน้าคมคายของประธานหนุ่มบิดเบี้ยวด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนเมื่อเห็นรอยแดงเด่นชัดบนแก้มเนียนใสของหญิงสาว "คิน! แกมาก็ดีแล้ว ดูซิว่าอีผู้หญิงหน้าด้านนี่มันพูดจาปีศาจใส่แม่ยังไง!" คุณหญิงรัชนีกรชี้หน้าด่าทอ ทว่าภาคินในตอนนี้ไม่ได้สนใจมารดาของตนเองแม้แต่น้อย สายตาของเขาทอดมองลีลาวดีด้วยความเจ็บปวดร้าวลึก มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปแตะแก้มที่ขึ้นรอยฝ่ามืออย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลาย "ลี... เจ็บมากไหม" เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเต็มไปด้วยความสำนึกผิด ลีลาวดีปัดมือเขาออกอย่างไร้เยื่อใย เธอปาดคราบเลือดที่มุมปากลวกๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของภาคิน "ไม่ต้องมาแตะต้องฉัน... แล้วก็พาแม่ผู้ดีมีสกุลของนายไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ ก่อนที่ฉันจะแจ้งข้อหาบุกรุกและทำร้ายร่างกาย!" ภาคินนิ่งงัน หัวใจกระหน่ำรัวด้วยความเจ็บปวดจากถ้อยคำที่เฉียบคมยิ่งกว่ามีดดาบ เขารู้ดีว่าเขาสมควรได้รับมัน แต่ภาพความเย่อหยิ่งและเย็นชาที่เธอใช้ปฏิเสธเขาในวันนี้ มันช่างทรมานเสียยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็น ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของภาคินก็แผדเสียงดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดตั้งใจจะตัดสายทิ้ง แต่เมื่อเหลือบเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ... ดวงตาคมกริบก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดผวา ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ... **"ศจี"** และข้อความสั้นๆ ที่เด้งขึ้นมาต่อท้ายพร้อมกับรูปถ่ายไฟล์ลับ *["คุณคินคะ... ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่องลูกแฝดฝาแฝดอีกคน... ที่ซ่อนอยู่กับฉันหลุดไปถึงมือตำรวจและสื่อมวลชน... กลับมาหาฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ!"]* (ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ตอนนี้นะคะ) — มิคายามวิกาล